บทที่ 731 ปลดเฉินอวิ๋นเอ๋อร์

ทุกคนต่างมองไปยังเฟิงอู๋ชิงอย่างงุนงง

"ขณะนี้จักรพรรดินีมีสุขภาพร่างกายไม่ดีนัก รอบกายของพระองค์มีขุนนางที่คิดก่อกบฏทรยศหักหลังเป็นจำนวนมาก ถึงแม้พระองค์จะสร้างเสถียรภาพในราชสำนักไว้ได้และแคว้นเฟิ่งภายใต้การปกครองของพระองค์นั้นแข็งแกร่งและเจริญรุ่งเรือง

แต่พี่ชายของพระองค์หลายๆ คนนั้นไม่ต้องการให้พระองค์มีชีวิตอยู่ หากไม่ใช่เป็นเพราะการสืบทอดตำแหน่งของจักรพรรดินีนั้นสืบทอดได้เพียงผู้หญิง ไม่สืบทอดให้ผู้ชาย เจ้าคิดว่าพระองค์จะเป็นเช่นไร?"

ฉีเฟยอวิ๋นนั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง "หากไม่ไปก็จะเป็นการอกตัญญู หากกลับไปก็จะเป็นการละทิ้งสามีและลูกๆ ข้าไม่สามารถแยกกับท่านอ๋องได้ อีกทั้งข้าก็ไม่อาจจากลูกๆ ไปได้ ข้าทำไม่ได้"

แม่ทัพฉีก็รู้สึกเสียใจเช่นกัน

ฉีเฟยอวิ๋นหลั่งน้ำตา "แต่ข้าอยากไปเจอพระองค์"

ดวงตาของฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมา หนานกงเย่รู้สึกหนักใจและปล่อยมือออก

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและมองไปยังแม่ทัพฉี "ท่านพ่อ ลูกขอร้องให้ลูกไปเถอะนะเจ้าคะ"

แม่ทัพฉีกอดเจ้าของร่างเดิมไว้ "พ่อจะไปกับเจ้า"

"......" หนานกงเย่กุมมือแน่น และมองแผ่นหลังของเจ้าของร่างเดิม ตอนนี้เฟิงอู๋ชิงก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

หนานกงเย่กล่าว "เรื่องนี้ข้าจะเป็นคนจัดการ ในเมื่อต้องการจะไป เช่นนั้นข้าก็จะติดตามไปด้วย"

"......"

ทันใดนั้นเจ้าของร่างเดิมก็หันกลับไปและน้ำตาคลอ "ท่านอ๋องเย่?"

"ข้าไม่ได้ทำเพื่อเจ้า ข้าทำไปเพื่ออวิ๋นอวิ๋น"

เจ้าของร่างเดิมรู้สึกน้อยใจแต่ก็รู้สึกดีใจมาก "ขอบพระทัยเพคะ"

เมื่อหันกลับมา เจ้าของร่างเดิมก็มองไปที่แม่ทัพฉี "ท่านพ่อ ข้าเหนื่อยแล้ว"

"อืม"

เจ้าของร่างเดิมหยุดร้องไห้ ฉีเฟยอวิ๋นเช็ดน้ำตาและหันกลับไปมองหนานกงเย่ "ท่านอ๋อง"

"หือ!"

จู่ๆ หนานกงเย่ก็ลุกขึ้น "ข้าจะออกไปข้างนอกเพื่อจัดการเรื่องนี้ เรื่องของจงชินก็ยังจัดการไม่เรียบร้อย แถมยังเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก ข้ารู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน"

เมื่อพูดจบเขาก็ได้เดินออกจากประตูไปแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกขบขัน

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับมาและมองไปที่เฟิงอู๋ชิง "ท่านก็คือเสด็จอาสามของข้า?"

เฟิงอู๋ชิงทำหน้าบูดบึ้ง "ไม่ได้หรือ?"

ฉีเฟยอวิ๋นหัวเราะ "ก็ได้ เพียงแต่ข้าหน้าตาเป็นเช่นนี้ เสด็จอาสามจะต้องคิดว่า ตระกูลของท่านต่างก็มีหน้าตาหล่อเหลา ทำไมถึงมีคนอย่างข้าที่หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่เช่นนี้ได้"

"ในใจของเสด็จอาสามของเจ้าก็คือ ไม่น่าแปลกใจเลยเมื่อได้เห็นก็รู้สึกผูกพัน ที่แท้ก็ไม่ใช่ศัตรูนี่เอง"

เฟิงอู๋ชิงมองไปที่แม่ทัพฉีด้วยสีหน้าจริงจัง "ท่านแม่ทัพฉีได้ช่วยชีวิตของทายาทของพี่รองของข้าไว้ ข้าขอบคุณอย่างมาก ท่านแม่ทัพฉีได้โปรดวางใจได้ มีข้าเฟิงอู๋ชิงอยู่ คนของหอทิงเฟิงจะไม่ฆ่าผู้ใดในเขตบริเวณของเมืองต้าเหลียงนี้"

"เรื่องอื่นนั้นข้าไม่สนใจ แต่อวิ๋นอวิ๋นเป็นลูกสาวของข้า ข้าไม่ต้องการให้พวกเจ้าต้องทำเช่นนี้"

แม่ทัพฉีมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น "ในเมื่อจะไป เช่นนั้นพ่อก็จะไปเตรียมตัวถึงจะถูก"

"ท่านพ่อไปเตรียมตัวเถอะเจ้าค่ะ"

ฉีเฟยอวิ๋นส่งแม่ทัพฉีออกไปและหันหลังกลับไปมองเฟิงอู๋ชิง "ท่านเจ้าหอ ท่านแน่ใจหรือว่าข้าเป็นลูกสาวของจักรพรรดินีจริงๆ ?"

"เจ้าไปก็จะรู้เอง ในเมื่อจะไป เช่นนั้นก็พาเด็กๆ ไปด้วย"

"คงไม่ดีกระมัง หากเกิดเรื่องอะไรขึ้น......"

"หึ เจ้าไม่พาไปด้วย หากถูกกักขังจะยิ่งลำบาก"

"แต่ระยะทางช่างแสนไกลและลำบาก"

"ไม่มีปัญหา เรื่องนี้ข้าจัดการได้ ข้าจะเป็นคนดูแลเจ้าห้าเอง ส่วนคนโตก็ให้แม่ทัพฉีดูแล อวิ๋นจิ่นดูแลเจ้ารอง พวกเจ้าสองสามีภรรยาก็แบ่งกันดูแลเจ้าสามและเจ้าสี่ และให้เสี่ยวเฉียวและอามู่ติดตามไปด้วย"

"เรื่องนี้ยังไม่ต้องวางแผน ข้ายังต้องไปถามท่านอ๋องก่อน ท่านเจ้าหอ......"

"ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าเรียกข้าว่า เสด็จอาสาม"

"เจ้าค่ะ เสด็จอาสาม"

ฉีเฟยอวิ๋นหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจ

หลังจากนั้นฉีเฟยอวิ๋นจึงไปหาหนานกงเย่ แต่ตอนนี้หนานกงเย่ได้เข้าไปในวังหลวงเสียแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นรออยู่ที่จวนท่านอ๋องเย่จนดึก เมื่อหนานกงเย่กลับมาถึงก็พากันกลับเข้าไปในห้อง ฉีเฟยอวิ๋นนั่งลงและถามว่า "ฝ่าบาทรับสั่งว่าอย่างไรบ้างเพคะ?"

"ฝ่าบาทไม่พูดอะไร ข้าไม่ได้ไปหาฝ่าบาท"