บทที่ 730 มีข้าอยู่ ใครก็ไม่อาจแตะต้องอวิ๋นอวิ๋นได้

เมื่อทั้งสองมาถึงห้องด้านข้าง คนของเฟิงอู๋ชิงกำลังดำเนินการ เมื่อเข้ามาหนานกงเย่ก็เดินไปนั่งลงอีกฝั่งหนึ่ง และฉีเฟยอวิ๋นก็ไปนั่งข้างๆ หนานกงเย่ รอให้เฟิงอู๋ชิงทำเสร็จ หนานกงเย่จึงพูดออกมา

"ท่านเจ้าหอ เจ้ารู้จักดาบไร้ใจที่เป็นทักษะเฉพาะของจักรพรรดินีแห่งแคว้นเฟิ่งหรือไม่?"

เฟิงอู๋ชิงมองไปยังหนานกงเย่ "ตอนนี้จักรพรรดินีแห่งแคว้นเฟิ่งมีพระชันษาสามสิบสามชันษา"

"สามสิบสามชันษา?"

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกแปลกใจว่าเกี่ยวข้องอะไรกับอายุ

"ตอนนี้เจ้าอายุสิบเจ็ดปี" เฟิงอู๋ชิงพูดขึ้นมา

ฉีเฟยอวิ๋นขมวดคิ้ว "ข้าเป็นลูกสาวของนาง?"

"ก่อนที่จักรพรรดินีจะขึ้นครองบัลลังก์ได้เคยตกหลุมรักผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่มีใครเทียบได้ และหนีออกจากแคว้นเฟิ่งไปกับผู้ชายคนนั้น ในปีนั้นจักรพรรดินีอายุได้สิบหกปี มีข่าวลือว่าจักรพรรดินีได้ใช้ชีวิตอยู่นอกแคว้นอาณาจักรนานหนึ่งปี เมื่ออายุสิบเจ็ดปีก็กลับไปที่แคว้นเฟิ่งและขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดินี"

"นับว่าเวลาพอเหมาะพอดีกัน แต่เจ้าจะแน่ใจได้อย่างไร......"

"วิชาดาบไร้ใจไม่มีการเผยแพร่ไปสู่คนนอกและจักรพรรดินีก็ไม่มีลูกหรือทายาท แต่พระองค์เคยพูดไว้ว่าตำแหน่งจักรพรรดินีของพระองค์จะส่งต่อให้กับลูกสาวของพระองค์ พระองค์บอกว่าพระองค์มีลูกสาวหนึ่งคนอยู่นอกแคว้น"

"แต่นี่ก็ไม่สามารถบอกได้ว่าข้าคือลูกสาวของพระองค์"

"คนที่สามารถใช้วิชาดาบไร้ใจได้มีเพียงแค่ลูกสาวของพระองค์ พระองค์เคยพูดไว้ต่อหน้าประชาชนในแคว้นเฟิ่ง"

"......" ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกตกตะลึงงุนงง นี่เป็นเรื่องเหลวไหลมาก

หากเธอไม่ตั้งใจฝึกซ้อมวิชาดาบไร้ใจใช้ดี เช่นนั้น......ก็คงตกอยู่ในอันตราย

"จักรพรรดินีไม่ได้แต่งงานหรือ?" ฉีเฟยอวิ๋นถาม

เฟิงอู๋ชิงมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น "แต่งงานแล้ว พระองค์ไม่เพียงแค่แต่งงาน วังหลังของพระองค์มีถึงสามตำหนัก หกเรือนและเจ็ดสิบสองสนม!"

ฉีเฟยอวิ๋นกลับถอนหายใจออกมาและมองไปยังหนานกงเย่ "ท่านอ๋อง......"

"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับอวิ๋นอวิ๋น"

"ท่านคิดผิด เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับนาง ขณะนี้จักรพรรดินีมีเวลาไม่มากนัก ข้าคือคนที่ออกมาตามหาลูกสาวของพระองค์" เฟิงอู๋ชิงสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง ฉีเฟยอวิ๋นมีสีหน้าสับสนมึนงง

"ท่านเจ้าหอไม่ได้เป็นคนที่ปีกทางด้านใต้หรือ?" ฉีเฟยอวิ๋นยิ้มทำอะไรไม่ถูก

เฟิงอู๋ชิงมองฉีเฟยอวิ๋นอย่างไม่สบอารมณ์ "ข้าเป็นคนที่ปีกทางด้านใต้แล้วเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วย?"

"......" ดูเหมือนจะไม่สามารถปฏิเสธได้ แต่ก็ยังมีความดึงดันและไม่เข้าใจ

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้น "ข้าจะไปถามท่านพ่อของข้า"

"ไปเถอะ ส่งคนมาที่นี่ คอยปกป้องอวิ๋นอวิ๋น" ฉีเฟยอวิ๋นเพิ่งจะเดินไปถึงหน้าประตูก็ได้ยินเฟิงอู๋ชิงกล่าว

เมื่อหันกลับไปมอง ฉีเฟยอวิ๋นตัดสินใจที่จะไม่ถามมากไป จากนั้นจึงเดินออกไปเพื่อไปหาแม่ทัพฉี

เมื่อเข้าประตูมา ฉีเฟยอวิ๋นมองไปยังแม่ทัพฉีและเดินเข้าไปนั่ง อวิ๋นจิ่นอยู่ที่หน้าประตูและคนที่เหลือคือเด็กๆ ฉีเฟยอวิ๋นถาม "ท่านพ่อ เรื่องที่เกี่ยวกับท่านแม่ ท่านไม่รู้อะไรเลยหรือเจ้าคะ?"

"อวิ๋นอวิ๋นมาแล้วหรือ?"

แม่ทัพฉียังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นภายนอก ฉีเฟยอวิ๋นส่ายหน้า "ไม่ใช่"

"เช่นนั้นมีเรื่องอะไรหรือ?"

"วันนี้มีคนจะลอบสังหารลูกและลูกได้ใช้วิชาดาบไร้ใจ คนเหล่านั้นจึงรู้ได้โดยทันที โชคดีที่ท่านเจ้าหอได้ช่วยชีวิตลูกไว้ แต่เขาให้ความสำคัญกับวิชาดาบไร้ใจมากและบอกกับลูกว่า วิชาดาบไร้ใจเป็นทักษะเฉพาะของจักรพรรดินีแคว้นเฟิ่ง จำได้ว่าท่านพ่อเคยพูดว่าวิชาดาบไร้ใจนี้ห้ามนำออกมาใช้ถ้าไม่จำเป็น"

"......" มือของแม่ทัพฉีสั่นอยู่ครู่หนึ่ง "และแล้วก็ถึงเวลาแล้ว?"

"ท่านพ่อ หรือว่า......"

"เราไปคุยกันข้างนอก" แม่ทัพฉีลุกขึ้นเดินออกไปจากเรือนสวนดอกกล้วยไม้ ขณะนี้เฟิงอู๋ชิงและหนานกงเย่ก็อยู่ที่นั่น

เมื่อประตูปิดลงแม่ทัพฉีมองไปที่เฟิงอู๋ชิงและถามว่า "เจ้าเป็นใคร?"

"ข้าคือองค์ชายสามแห่งปีกทางด้านใต้ ซูอู๋ชิง" เฟิงอู๋ชิงพูดความจริง ฉีเฟยอวิ๋นตกใจมากและรู้สึกงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เขาไม่ได้เป็นคนของแคว้นเฟิ่ง?

"เช่นนั้นเจ้าเกี่ยวข้องอะไรกับอวิ๋นอวิ๋น?"