บทที่ 733 อวิ๋นจิ่นสารภาพ

ฉีเฟยอวิ๋นประหลาดใจเล็กน้อย ในเวลานี้และในสถานที่แห่งนี้พบเห็นซูมู่หรง

“ท่านคือ?”

ฉีเฟยอวิ๋นในตอนนี้มีหน้าตาที่เปลี่ยนไป นางไม่เชื่อว่าซูมู่หรงจะจำนางได้

ฉีเฟยอวิ๋นจงใจเปลี่ยนเสียงของตนเองโดยกดเสียงให้ต่ำเล็กน้อยแล้วค่อยกล่าวขึ้น

ซูมู่หรงมองดูฉีเฟยอวิ๋นย่างละเอียดครู่หนึ่งแล้วเดินไปตรงหน้าฉีเฟยอวิ๋น: “เจ้านี่ก็แปลกประหลาด เจ้าทำเช่นนี้แล้วคิดว่าข้าจะจำเจ้าไม่ได้หรือ?”

“……”

ฉีเฟยอวิ๋นสับสน เช่นนี้ก็ได้หรือ?

ราวกับว่าดูออกว่าฉีเฟยอวิ๋นกำลังคิดสิ่งใดอยู่ แล้วซูมู่หรงก็หัวเราะ: "เจ้าอย่าลืมสิว่าเจ้าเป็นผู้ที่ข้านำพาเจ้าเป็นเช่นไรข้าจะไม่รู้หรือ? ถึงแม้ว่าข้าจะไม่รู้ ม้าตัวนี้ก็จำเจ้าได้"

ฉีเฟยอวิ๋นหน้าชาแล้วกล่าวอย่างเย็นชาว่า: "ข้าว่าเหตุใดท่านถึงมาที่นี่?"

“ปากนี้ของเจ้ายังคงร้ายกาจจริงๆ เจอคู่รักเก่าก็พูดจาเช่นนี้?”

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปยังซูมู่หรงแล้วกล่าวว่า: "เกรงว่าคำพูดนี้ของท่านจะหยาบคาย ท่านเป็นอาจารย์ของข้า ท่านเป็นคู่รักเก่าของข้าเมื่อใดกัน?"

“ข้ามาที่นี่จากยุคหลังนี่ยังไม่ใช่คู่รักเก่าอีกหรือ?”

“เช่นนั้นท่านก็ถูกลิขิตให้เปล่าประโยชน์ สุดท้ายต้องการร้องไห้ก็ไม่มีที่ให้ร้องไห้”

"หึ!"

ซูมู่หรงคว้าฉีเฟยอวิ๋นแล้วโยนไปบนหลังม้าเลยโดยตรง ฉีเฟยอวิ๋นนั้นดิ้นรนส่วนซูมู่หรงกลับตัวขึ้นหลังม้า: "ข้ารอเจ้า รู้เพียงแค่รอเจ้ามานานเท่าใดแล้ว?"

“ซูมู่หรง ท่านจะจับข้าไปไม่ได้นะ”

“ข้ามาก็เพื่อเจ้า เหตุใดจะไม่ได้หล่ะ?”

“นำผู้หญิงของข้าไปถามข้าหรือยัง?”

หนานกงเย่ก้าวออกมาจากฝั่งหนึ่ง ฉีเฟยอวิ๋นเห็นหนานกงเย่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก: "ท่านอ๋อง"

หนานกงเย่สีหน้าหมองหม่น หยิบดาบออกจากเอวแล้วเดินไปหาซูมู่หรง ซูมู่หรงตบหลังม้าแล้วม้าก็เดินไปทางด้านหน้า มีคนออกมาจากฝั่งตรงข้ามของม้า เฟิงอู๋ชิงกล่าวว่า “เจ้าจะหยุดม้าด้วยตนเองหรือจะให้ข้าหยุดม้า?”

ซูมู่หรงหันไปมองเฟิงอู๋ชิง: “อาสาม?”

“เจ้ายังรู้ว่าข้าเป็นอาสามของเจ้า เจ้าเป็นองค์ชายสามแห่งปีกใต้กลับมาทำให้อับอายขายหน้าที่นี่ อู๋ฮวาเป็นลูกศิษย์ของข้า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปห้ามเจ้าสนใจในตัวนาง” ใบหน้าอันเหยียดหยามของเฟิงอู๋ชิงเหลือบมองดูม้าเตรียมที่จะตัดหัวม้าลงมาด้วยดาบเล่มหนึ่ง

ฉีเฟยอวิ๋นรีบตะโกน: "อย่า อย่าฆ่ามัน"

เฟิงอู๋ชิงจึงได้ตัดแผงคอของม้าด้วยดาบเล่มหนึ่ง ถือซะว่าได้ไว้ชีวิตอันน้อยนิดของม้าแล้ว

ม้าเขย่าหัวไปมาด้วยความตกใจ ส่วนฉีเฟยอวิ๋นก็ลงมาจากหลังม้าแล้ว

เฟิงอู๋ชิงตรวจสอบว่าฉีเฟยอวิ๋นไม่เป็นไรจึงได้ไปหาซูมู่หรง: "เป็นเช่นเดียวกับพ่อของเจ้า ไร้มารยาทกฎระเบียบ ไปให้พ้น!"

แววตาของซูมู่หรงเคร่งขรึม ดาบของหนานกงเย่อยู่ที่คอของเขาแต่เขาไม่ได้คิดที่จะจากไป

“อาสามเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน ผู้หญิงในดวงใจของข้าคืออวิ๋นอวิ๋น ข้าต้องการนาง ข้าเคยบอกท่านบอกตอนเป็นเด็กว่าผู้หญิงที่ข้าต้องการอยู่ที่นี่ ดังนั้นข้าจึงมาที่นี่ท่านจำได้ไหรือไม่?”

“ข้าไม่สนใจคำพูดบ้าบอเหล่านั้น เจ้าไปให้พ้นซะ เจ้าไม่ไปข้าจะสังหารเจ้าตอนนี้”

"ข้าไม่ไป"

ซูมู่หรงมองไปยังฉีเฟยอวิ๋น คอของเขารู้สึกเย็นและมีเลือดไหลลงมา

หนานกงเย่เข้าใกล้ซูมู่หรงและฟันดาบออกไป ซูมู่หรงเงยหน้าขึ้นมองราวกับคบเพลิง: "เจ้าอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า ข้าใช้เวลาสิบกว่าปีและไม่ได้มาให้เสียเที่ยว"

“ข้ารู้ว่าเจ้าพยายามอยู่ตลอดเพื่อที่จะเอาชนะข้า แต่ว่าเจ้าถูกกำหนดให้เป็นเรื่องตลก ซูมู่หรงเจ้าเลือกคนผิดแล้ว”

หนานกงเย่กล่าวจบก็ต่อสู้กันและซูมู่หรงก็ตอบโต้ศัตรูในทันที