บทที่ 732 ส่งหวาชิงจากไป

ทั้งสองคนออกไปพร้อมกัน ฉีเฟยอวิ๋นถามอวิ๋นหลัวฉวนว่า："ช่วงสองสามวันก่อนพวกท่านยังมีปัญหาไม่มีความสุขเหตุใดถึงได้ดีกันแล้วหล่ะ？"

อวิ๋นหลัวฉวนยิ้ม: "เขาสัญญากับข้าแล้วและยังบอกกับข้าว่าในภายภาคหน้าจะไม่รับอนุภรรยา หากเขาทำตัวดีข้าก็จะยอมรับในตัวเขา"

อวิ๋นหลัวฉวนเพียงแค่ทำเพื่อฉีเฟยอวิ๋นถึงได้รีบจัดการกับเฉินอวิ๋นชูทันที ไม่เช่นนั้นก็จะไม่สามารถปกป้องจวนอ๋องเย่ได้อย่างเต็มที่

อ๋องตวนบอกเรื่องราวให้กับนางแล้วและนางก็รู้ในทันทีว่าต้องทำเช่นไร เรื่องของสามีภรรยานางต้องปล่อยวางเสียก่อน ที่สำคัญคือทางด้านจวนอ๋องเย่

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า： " เฉินอวิ๋นชูควรจะจัดการเช่นไร จะขังเอาไว้ตลอดไปก็ไม่ได้？"

“ข้าตั้งใจว่าจะรอพักหนึ่งหากไม่มีเรื่องใดแล้วก็ปล่อยตัว อ๋องตวนเขียนหนังสือหย่าแล้วและส่งไปให้กับทางฝ่าบาทเรียบร้อยแล้ว”

“ฝ่าบาททรงรับปากแล้วหรือ?”

“อืม รับปากแล้ว” อวิ๋นหลัวฉวนตอบอย่างตรงไปตรงมาแต่ฉีเฟยอวิ๋นกลับหัวเราะขึ้นมา

"หัวเราะสิ่งใด?"

"อ๋องตวนผู้นี้ทูลขอสิ่งใดจากฝ่าบาทฝ่าบาทก็ทรงประทานให้ แต่หากว่าอ๋องเย่ทูลขอสิ่งใดก็จะไม่ให้สิ่งนั้น"

"ใช่หรือ?"

อวิ๋นหลัวฉวนไม่ได้คิดเช่นนั้นฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใดมากนัก ทั้งสองพูดคุยกันจากนั้นไปทางสวนดอกกล้วยไม้ซึ่งหนานกงเย่ได้จัดการไว้เรียบร้อยแล้ว

เด็กๆพักอาศัยอยู่ในจวนอ๋องเย่และเพิ่มกำลังคนที่เรือนจวินจื่อ ส่วนเรื่องการโยกย้ายกำลังคนนั้นเรื่องนี้ให้อ๋องตวนจัดการ

อ๋องตวนสองสามีภรรยาอยู่ทานอาหารกลางวัน หวาชิงก็มาด้วย ในเมืองหลวงมีความเคลื่อนไหวหวาชิงก็รู้ แต่วันนี้ฝ่าบาทได้ทรงมีพระราชโองการให้นางกลับชายแดนเพื่อป้องกันชายแดนและจะต้องออกเดินทางไปในวันพรุ่งนี้

หวาชิงมาวันนี้ก็เพื่อมากล่าวคำอำลาต่อฉีเฟยอวิ๋นโดยเฉพาะ

ทานอาหารเสร็จฉีเฟยอวิ๋นรอหวาชิงอยู่ด้านนอก หวาชิงไปพบนาง อยู่ที่ลานเรือนแต่กลับไม่ได้กล่าวสิ่งใด

“ท่านมีสิ่งใดจะพูดกับข้า？” ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่าเรื่องนี้กระทำเกินไป อย่างไรก็รู้สึกผิดต่อหวาชิงนางถึงได้ไม่รู้ว่าจะกล่าวสิ่งใด

หวาชิงมองยังฉีเฟยอวิ๋น: "ข้าจะไปแล้ว ฝ่าบาทต้องการให้ข้าป้องกันชายแดน ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเมื่อใด วันนี้ที่มาก็เพื่อพบกับท่าน พบแล้วพรุ่งนี้ข้าก็จะจากไปแล้ว ข้าต้องการให้ท่านไปส่งข้า ท่านไปส่งข้าได้หรือไม่？”

“ข้าก็ต้องไปเช่นกัน ข้าจะต้องไปจัดการเรื่องราวที่อื่น รอเมื่อข้ากลับมาแล้วข้าจะไปเยี่ยมท่าน แต่ว่าท่านต้องการให้ข้าไปส่งท่านข้าอาจจะไปไม่ได้”

“แล้วฉีเสี่ยวฮวนล่ะ?”

หวาชิงยังไม่ตายใจ ถึงเวลานี้แล้วนางก็ไม่รู้ว่ายังคงยึดมั่นสิ่งใดอยู่

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองไปตรงหน้าประตู: "ข้าจะถามดู ท่านอย่าได้เสียเวลา ในเมื่อพรุ่งนี้จะจากไปคิดว่าวันนี้ท่านก็คงจะยุ่งยิ่งนัก ด้านนอกไม่เจริญเท่าในเมืองหลวงแต่ไร้ซึ่งเล่ห์อุบาย ท่านอยู่ที่นั้นก็คงจะสงบ หากว่ามีผู้ที่ชื่นชอบอยู่ข้างกายท่านอย่าลืมจับให้มั่น”

หวาชิงเงียบไปครู่หนึ่ง: “ท่านเองก็รักษาตัวด้วย ข้าไปก่อนแล้ว”

หวาชิงไม่ได้ตามพัวพัน ในสายตาของหวาชิงการปกป้องบ้านเมืองนี้สำคัญกว่าความรักของชายหญิง นางกลับไปแล้วยังต้องออกสั่งการต่อทหารจึงล่าช้าไม่ได้

หวาชิงจากไปโดยไม่หันศีรษะกลับมาแต่ฉีเฟยอวิ๋นนั้นไม่สามารถวางใจได้

เช้าวันรุ่งขึ้นฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นตั้งแต่ยังไม่รุ่งสาง เปลี่ยนเสื้อผ้าของบุรุษแล้วออกประตูไป

กองทัพของหวาชิงรออยู่นอกเมืองห่างออกไปสิบลี้ หนานกงเย่และอ๋องตวนสองคนต่างก็ส่งอยู่ที่นั่นและคนอื่นๆทั้งยังมีขุนนางสำคัญของราชสำนัก

หวาชิงนั่งบนหลังม้าและมองไปในทิศทางของเมืองหลวง และก็ดูฝูงคนที่มาตรงนั้นด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้ตามหนานกงเย่มา สำหรับหวาชิงแล้วยังมีโอกาส

แต่หวาชิงรอจนจะจากไปก็ไม่เห็นฉีเฟยอวิ๋น ก่อนไปหวาชิงมองไปยังหนานกงเย่: "หวังว่าจะดีต่อนาง"

สีหน้าของหนานกงเย่ดูไม่ได้เป็นอย่างยิ่ง: "ได้เวลาของแม่ทัพน้อยแล้ว ควรไปได้แล้ว"

หวาชิงเหลือบมองไปโดยรอบอีกครั้งก่อนที่จะหันหลังกลับจากไป

หวาชิงเดินมาพักหนึ่งมองย้อนกลับไปก็ไม่เห็นฉีเฟยอวิ๋นนับว่าได้ตายใจแล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นรออยู่ระหว่างทาง เมื่อเห็นกองทัพอยู่ตรงหน้าฉีเฟยอวิ๋นจึงได้ปล่อยเจ้าอีกาน้อยออกไป หวาชิงเห็นเจ้าอีการ่อนลงบนไหล่ก็เอื้อมมือออกไปคว้า มีกระดาษแผ่นหนึ่งอยู่บนขาของเจ้าอีกา