บทที่ 735 แม่ลูกได้พบกัน

ฉีเฟยอวิ๋นถอยออกไปและกำลังจะเข้านอน หนานกงเย่กล่าวอย่างเย็นชาว่า：“เจ้ายังจะนอนอีก บุรุษของเจ้าโดนดูถูกอยู่นะ”

ฉีเฟยอวิ๋นแลบลิ้นอย่างช่วยไม่ได้อยู่ข้างหลัง：“นั่นเป็นความผิดของหม่อมฉันหรือเพคะ หรือว่าเป็นท่านอ๋องที่หน้าตาโดดเด่นมากเกินไป เมื่อสตรีข้างนอกเห็นพระองค์ก็เป็นเช่นนี้ และลูกตาแทบจะถลนออกมา”

“เจ้ายังจะกล้าพูดตัดกำลังใจอีก เจ้ามานี่เดี๋ยวนี้” หนานกงเย่มีอำนาจเหนือกว่า แต่มือของเขาอ่อนโยนมาก เขาคว้าฉีเฟยอวิ๋นไว้ และฉีเฟยอวิ๋นก็ตามไป

เพียงสัมผัสมือของเขา ไฟในห้องก็สว่างขึ้น

หนานกงเย่มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น ในขณะที่ฉีเฟยอวิ๋นมองเฟิงหลงที่อยู่บนพื้น

เฟิงหลงสวมเสื้อผ้าสตรีของแคว้นเฟิ่ง เสื้อผ้าค่อนข้างหลวม แต่แขนเสื้อแคบ ซึ่งคล้ายกับเสื้อผ้าของสตรีในราชวงศ์ชิงและเรียบง่าย

เฟิงหลงหน้าตางดงามมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งทรงผมที่สวยงามของนาง เพียงแต่นางถูกถ้วยชากระแทกไปที่หน้าผากจนบวม และส่งผลต่อความงดงามของนาง

ฉีเฟยอวิ๋นมองดูผู้หญิงที่อยู่บนพื้นด้วยความประหลาดใจ เข้ามารายงานในห้องของเจ้านายกลางดึก แต่งตัวเช่นนี้หรือ？

เมื่อมองลงไป นางก็ไม่ได้สวมรองเท้า

ฉีเฟยอวิ๋นได้ยินมาว่าสตรีในแคว้นเฟิ่ง มีธรรมเนียมว่าเมื่ออยู่กับสามีในตอนกลางคืน พวกนางจะไม่สวมรองเท้า

นอกจากนี้สตรีในแคว้นเฟิ่ง ยังสามารถมีสามีได้หลายคน และเมื่อโปรดปรานสามีก็จะทำเช่นนี้

“นายท่าน” เฟิงหลงลุกขึ้นและคุกเข่าลง

“ข้าแต่งงานตั้งนานแล้ว เจ้าน่าจะรู้？” สีหน้าของหนานกงเย่ดูโกรธจัด

“เฟิงเอ๋อร์รู้เจ้าค่ะ”

“เจ้ายังรู้อะไรอีก？”

“นายท่านไม่ชอบพระชายา”

“งั้นหรือ？” หนานกงเย่เหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น：“นางคือพระชายา ข้าสามารถบอกเจ้าได้ว่าในชีวิตนี้ นอกจากพระชายาแล้ว ข้าไม่มีทางที่จะหญิงอื่นอีก”

ทันใดนั้นเฟิงหลงก็เงยหน้าขึ้น และมองไปที่ใบหน้าของฉีเฟยอวิ๋น นางโกรธจนหน้าเขียว

“เป็นไปไม่ได้”

เฟิงหลงยืนขึ้นและต้องการลงมือกับฉีเฟยอวิ๋น หนานกงเย่สะบัดมือและกาน้ำชาก็ไปกระทบใบหน้าของเฟิงหลง จนใบหน้าของนางถูกทำลาย และเฟิงหลงก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

มีคนสองคนเข้ามาในห้องและคุกเข่าลงข้างหนึ่งในทันที ทั้งสองเป็นผู้หญิงและแต่ละคนก็งดงาม

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่เท้าของทั้งสองคน และทั้งสองคนสวมรองเท้า

“ผู้น้อยคารวะนายท่าน”

หนานกงเย่มองไปที่ทั้งสองคน：“นี่คือพระชายา นายคนใหม่ของพวกเจ้า”

ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองฉีเฟยอวิ๋นด้วยสายตาที่หวาดกลัว

ฉีเฟยอวิ๋นทำอะไรไม่ถูกและมองไปที่หนานกงเย่

“คารวะนายคนใหม่”

ทั้งสองพูดพร้อมกัน

ฉีเฟยอวิ๋นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง：“ลุกขึ้นเถิด ข้าไม่ชอบให้ใครคุกเข่าให้ ต่อไปหากพบข้าไม่ต้องคุกเข่าอีก”

“เจ้าค่ะ”

ทั้งสองลุกขึ้น และในขณะนี้เฟิงหลงกำลังจ้องมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอย่างดุร้ายและตัวสั่น

ฉีเฟยอวิ๋นถามว่า：“ท่านอ๋องคิดจะลงโทษอย่างไรเพคะ？”

“ลงโทษ แล้วแต่อวิ๋นอวิ๋นจะจัดการเถิด”

หนานกงเย่ไม่มีอะไรจะพูด ฉีเฟยอวิ๋นจึงจัดการด้วยตนเอง

“เฟิงหลงไม่รู้จักกฎระเบียบ ดูหมิ่นนาย ไม่สมควรจะอยู่ในแคว้นเฟิ่ง พวกเจ้าจัดการเถอะ ข้าไม่อยากเห็นนางอีก”

“เจ้าค่ะ”

ทั้งสองคนที่อยู่บนพื้นลุกขึ้น และแสดงฝีมือด้วยความเกลียดชัง วรยุทธของเฟิงหลงไร้ประโยชน์ในทันที จากนั้นก็ดึงป้ายของนางออก

เฟิงหลงกลิ้งลงบนพื้นด้วยความเจ็บปวด และดึงดูดเสี่ยวเอ้อร์

คนหนึ่งในนั้นหยิบป้ายแล้วออกไปข้างนอก เสี่ยวเอ้อร์ตกใจกลัวและหันหลังกลับไป

ทั้งสองจัดการกับเฟิงหลง และหนึ่งในนั้นก็เดินไปหาฉีเฟยอวิ๋น และนำสารออกมา ฉีเฟยอวิ๋นหยิบมาอ่านดูและส่งให้หนานกงเย่

หนานกงเย่วางลงและถามว่า：“เช่นนั้นก็หมายความว่าสิ่งที่เฟิงหลงพูดนั้นถูกต้อง？”