บทที่ 739 ชื่อจินจื่อ

หลังจากออกไปและรอสักอยู่สัก ฉีเฟยอวิ๋นก็กำลังจะถามผู้คนในลานบ้านว่าตอนที่หนานกงเย่ไป เขาได้สั่งอะไรไว้หรือไม่ แต่พอหันกลับมาก็เห็นหนานกงเย่เดินออกมาจากด้านใน เขาสวมชุดสีน้ำเงิน ลักษณะท่าทางโดดเด่น และเดิมเข้ามาทางนาง ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปในทันทีและเงยหน้าขึ้นมองหนานกงเย่

หนานกงเย่จับมือของนาง ความเยือกเย็นทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดใจ：“ทำไมไม่อยู่พักผ่อนในห้อง ออกมาแต่เช้าตรู่ทำไมกัน？”

“ออกมาเดินเล่น”

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบไปมองเฟิงอู๋ชิง：“ไปกินข้าวกันเถอะ”

“ข้าไม่กินแล้ว เข้าไปคุยกันในห้อง ผู้สำเร็จราชการกินเถอะ”

หนานกงเย่จูงมือฉีเฟยอวิ๋นกลับไป ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อกลับมาถึงห้องแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็นั่งลง หนานกงเย่ถอดเสื้อคลุมออกและหันหลังให้ฉีเฟยอวิ๋นดู เสื้อซับในสีขาวมีคราบเลือด ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง：“เกิดอะไรขึ้นเพคะ？”

หนานกงเย่ถอดเสื้อผ้าออก และมีคราบเลือดอยู่เต็มหลัง แต่คราบเลือดไม่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวคือการคืบคลานและเจริญเติบโตภายในคราบเลือด

“นี่คือ？”

ฉีเฟยอวิ๋นมองดูอย่างละเอียด และพบว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิต นางอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึก ๆ

“ท่านเอ๋อง นี่คือแมลง？”

หนานกงเย่หันกลับไปมองฉีเฟยอวิ๋น：“เมื่อคืนข้าไปที่สุสานหลวงของพระราชวังปีกใต้ และเปิดทางเดินในหลุมฝังศพที่นั่น ตอนที่เข้าไปมีอะไรบางอย่างจ้องมองมาที่ข้า และเมื่อกลับมา ข้าก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติและกลายเป็นเช่นนี้”

หนานกงเย่เปิดแขนเสื้อ ฉีเฟยอวิ๋นไม่มองดีกว่า เห็นแล้วนางอกสั่นขวัญหาย！

“นี่คือ？”

“สิ่งนั้นตกลงมาตรงนี้ แล้วข้าก็ใช้มีดฟันมัน แต่มันก็แทรกซึมเข้าไปอย่างรวดเร็ว แมลงนั่นเริ่มแพร่กระจายจากตรงนี้”

“……”

ฉีเฟยอวิ๋นมองดูต้นแขนของหนานกงเย่อย่างละเอียด รังของแมลงมีไข่ทั้งเล็กและใหญ่

“ท่านอ๋องนั่งลงเพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นนำขวดมาแล้วเปิด จากนั้นก็เริ่มปล่อยควันออกมา ควันเหล่านี้มีพิษและเป็นพิษร้ายแรง แมลงเริ่มเคลื่อนไหว แต่พวกมันเจาะเข้าไปในเนื้อของหนานกงเย่ หนานกงเย่ กัดฟันและสีหน้าของเขาก็ไม่น่ามอง

ฉีเฟยอวิ๋นรีบเอายาพิษออกมาในทันที แมลงตายไปสองสามตัว และส่วนที่เหลือก็เข้าไปในเนื้อของหนานกงเย่

ฉีเฟยอวิ๋นสูดลมหายใจเข้าและยิ้ม：“ท่านอ๋อง นี่เป็นเพียงแมลงธรรมดา ไม่ใช่หนอนพิษกู่”

หนานกงเย่มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น：“ข้ารู้ ตอนนี้พวกเขายังไม่มีเจ้านาย”

“หม่อมฉันไม่รู้ว่าจะสื่อสารกับพวกเขาได้หรือไม่ แต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะมีการสืบพันธุ์ และมีพญาแมลงอยู่ด้วย”

ฉีเฟยอวิ๋นสังเกตอย่างละเอียดและหลับตาลง นางพยายามสื่อสารกับพญาแมลง มีเสียงดังอยู่ในหูของนาง และดูเหมือนจะเสียงดังมาก

ฉีเฟยอวิ๋นลืมตาขึ้น：“ท่านอ๋อง หม่อมฉันได้ยินพวกมันพูดแล้วเพคะ

หนานกงเย่ประหลาดใจและเดินไปนั่งลง

ฉีเฟยอวิ๋นจับมือหนานกงเย่และนั่งลงข้าง ๆ นางหลับตาลงอีกครั้งและสื่อสารกับพญาแมลงต่อ

ฉีเฟยอวิ๋นยิ้มและลืมตาขึ้น：“ท่านอ๋อง พวกมันยอมที่จะจากไป”

“งั้นหรือ？”

หนานกงเย่ประหลาดใจมาก ฉีเฟยอวิ๋นไม่เพียงแต่จะสื่อสารกับสัตว์ได้ แต่ยังสื่อสารกับแมลงได้ด้วย

และที่ปีกใต้ก็มีแมลงมากที่สุด

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและเดินไปหยิบมีดมากรีดฝ่ามือของนาง สีหน้าของหนานกงเย่ทรุดลง：“อวิ๋นอวิ๋น”

“ท่านอ๋อง สบายพระทัยได้เพคะ หม่อมฉันต้องการให้พญาแมลงจำเจ้านายได้”