บทที่ 736 กู่พิษในร่างกาย

จิตวิญญาณร่างเดิมนั้นอ่อนแอมาก ต่อให้ได้รับการกระตุ้นก็ไม่มีทางกลับมา รู้สึกเหมือนดวงวิญญาณค่อย ๆ แตกสลาย ฉีเฟยอวิ๋นกลัวว่าจะเกิดเรื่อง จึงเข้ารักษาร่างเดิมทันที

เมื่อฟื้นตัว ฉีเฟยอวิ๋นจึงได้รู้ว่า แท้จริงแล้วนางรักษาร่างเดิมได้

เวลานี้นางและเจ้าของร่างเดิมได้พูดคุยกัน นางอ่อนแอมาก ต้องการพักผ่อนอย่างสงบ อีกทั้งนางยังต้องดูดเลือดของนางอยู่เสมอ วิธีนี้จะทำให้นางมีชีวิตที่ยาวนานขึ้น

เจ้าของร่างเดิม : “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าต้องใช้เลือดของเจ้าถึงจะสามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้?”

“หยุดพูดจาเหลวไหล เจ้าเร่งมือหน่อยละกัน ข้าจะไปรับมือกับพวกเขาก่อน หนทางอีกยาวไกล อีกทั้งเจ้าก็ได้ยินแล้วนี่ว่าจักรพรรดินีกล่าวอย่างไร นางต้องรักเจ้ามากเป็นแน่ ไม่อยากให้เจ้าเกิดเรื่อง”

หลังจากได้สนทนากันครู่หนึ่ง ในที่สุดเจ้าของร่างเดิมก็เงียบลง ฉีเฟยอวิ๋นจึงได้ลาจากจักรพรรดินี พร้อมกับมองไปยังเอ๋าชิงชายผู้นั้นอย่างงุนงง

ใบหน้าของเอ๋าชิงรูปงาม ทั้งยังอ่อนเยาว์อีกด้วย

เมื่อสบตากัน เอ๋าชิงก็ได้พยักหน้าไปฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นรีบเมินทางไปทางจักรพรรดินีทันที ซึ่งจักรพรรดินีกำลังเช็ดคราบน้ำตา ก่อนจะหมุนตัวและกลับเข้าห้องบรรทมที่อยู่ด้านหลัง

มีคนบางกลุ่มเฝ้าอยู่ข้างนอก ฉีเฟยอวิ๋นและคนอื่น ๆ จึงเดินไปด้านหลัง

“นั่งลงเถอะ ที่นี่ไม่มีคนนอก ข้าก็เห็นพี่ใหญ่อันเป็นพี่ใหญ่มาตลอด พี่ใหญ่เชิญนั่งเถอะเพคะ”

ท่านแม่ทัพฉีไม่เกรงใจสักนิด ทุกคนต่างทยอยกันนั่งลง จักรพรรดินีไม่หันไปมองฉีเฟยอวิ๋นแต่กลับเป็นท่านแม่ทัพฉี : “พี่ใหญ่ หลายปีมานี้คงลำบากท่านแย่”

“ข้าดูแลอวิ๋นอวิ๋นไม่ดี ทำให้เจ้าต้องผิดหวัง”

ท่านแม่ทัพฉีไม่สบายใจอยู่ในใจ

จักรพรรดินีเงียบลงครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองฉีเฟยอวิ๋น แววตานั้นเต็มไปด้วยความเอ็นดูอย่างไม่อาจอดกลั้นได้ : พี่ใหญ่ เหตุใดถึงต้องพาอวิ๋นอวิ๋นมาด้วย? พี่ใหญ่สัญญาแล้วไม่ใช่เหรือ ว่าจะดูแลนางอย่างดี ให้เหมือนกับบุตรสาวจริง ๆ?”

“เจ้าต้องทำเอง ข้าดูแลนางไม่ดี เรื่องนี้ค่อยว่ากันวันหลังเถอะ” ท่านแม่ทัพฉีกล่าวไม่ออก จักรพรรดินี้ก็ไม่ถามไถ่ด้วย

“แต่ แคว้นเฟิ่งก็ตามหาอวิ๋นอวิ๋นราวกับพายุ ซึ่งเป็นอันตรายต่อนางอย่างมาก ตอนนี้ร่างกายข้าตกอยู่ในสภาพนี้ กลัวว่าคงจะไม่ทันการณ์แล้ว เดิมทีข้าอยากให้เจ้าตาย ความลับนี้จะได้จบลงสักที เหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนี้?”

“มีคนตามฆ่าอวิ๋นอวิ๋น เราไม่มีทางเลือก”

เมื่อเอ่ยถึงตามฆ่า จักรพรรดินีที่เดิมทีอ่อนแออยู่แล้วก็มีสีหน้าเย็นยะเยือกขึ้นฉับพลัน ราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาวตามจันทรคติ

“ตามฆ่า?”

ท่านแม่ทัพฉีจึงได้เอ่ยเรื่องดาบไร้ใจออกมา แล้วก็เรื่องที่มีคนตามฆ่า

“คนเหล่านี้ไม่ลามือเป็นแน่ ตอนนั้นพวกเขาฆ่าอู๋ซิน ตอนนี้ยังมาตามฆ่าบุตรสาวของข้าและอู๋ซินอีก หากข้าไม่ฆ่าพวกเขาก็คงตายตาไม่หลับ”

แววตาเย็นยะเยือกของจักรพรรดินีคู่นั้น แต่กลับต้องไอออกมาเพราะความโทสะ

เอ๋าชิงรีบหยิบยาเม็ดหนึ่ง บีบปากของจักรพรรดินี ยัดยาเม็ดนั้นเข้าไปอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหันกลับมายกจอกชาให้จักรพรรดินี ให้นางดื่มตามลงไป

หลังจากดื่มน้ำไปแล้ว เอ๋าชิงก็เดินมาด้านหลังเตียงไม้ นั่งขัดสมาธิ ใช้กำลังภายในขับพิษบนร่างกายของจักรพรรดินี

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นยืน และเดินตรงไปหาจักรพรรดินี

จักรพรรดินีมองออกไปด้วยความอ่อนโยน ฉีเฟยอวิ๋นจึงยื่นมือออกไปจับข้อมือของจักรพรรดินี และตรวจวัดชีพจร

หลังจากตรวจชีพจรแล้วฉีเฟยอวิ๋นก็กล่าวว่า : “ท่านโดนพิษ แล้วก็กู่ มานานหลายปีแล้ว พวกเขา......”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเจ็บปวดอยู่ในใจ ไม่เพียงแต่เจ้าของร่างเดิม นางก็เจ็บปวดเช่นกัน

จักรพรรดินียิ้ม : “เจ้ารู้ทักษะทางการแพทย์อย่างนั้นหรือ?”

“ข้ารู้”

จักรพรรดินียิ้ม และมองไปด้านนอก : “เอาละ ออกไปเถอะ เราไม่ได้เจอกันหลายปีแล้ว คืนนี้พี่ใหญ่อันจะค้างคืนที่นี่ เอ๋าชิง เจ้าพาพวกเขาไปพักตำหนักข้างเถอะ”

“แต่ร่างกายของฝ่าบาท?”

“กำเริบก็แค่ตาย ถึงอย่างไรก็ใช้ชีวิตมากเกินพอแล้ว ไปเถอะ”

จักรพรรดินีกล่าวอย่างลำพองใจราวกับเด็กน้อย เอ๋าชิงมองไปทางจักรพรรดินีอย่างอึ้งงันเล็กน้อย จากนั้นก็กำชับอย่างระมัดระวัง : “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นข้าก็คงจะอยู่ไกลจากนี้ไม่ได้แล้วล่ะ?”

เดิมทีแค่จะปรึกษา แต่กลับต้องมาภาวนาอ้อนวอน

จักรพรรดินีมองไปทางเอ๋าชิงอย่างหมดความอดทน ตอบอื้อเพียงคำเดียว เอ๋าชิงราวกับได้รับรางวัลอันยิ่งใหญ่ จึงลุกขึ้นและพาฉีเฟยอวิ๋นและคนอื่น ๆ จากไป