บทที่ 767 หมอประจำจวนโจวมาแล้ว

ฝูงชนโกลาหล เสนาบดีเหวยบอกตนเองอย่างสุดชีวิตว่าหนานกงเย่ไม่ใช่ผู้กระทำแต่นางก็อดที่จะอกสั่นขวัญแขวนไม่ได้ เช่นไรนั้นก็กลัวตาย! นางกลัวว่าคนต่อไปจะเป็นนาง!

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกโกรธอยู่บ้างในเวลานี้แล้วกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า: "เหตุใดท่านถึงได้สังหารเขาเช่นไรก็เป็นชีวิตหนึ่ง ข้าช่วยชีวิตอยู่เบื้องหน้าท่านสังหารคนอยู่เบื้องหลัง คนที่ท่านสังหารนั้นน้อยนิดหรือ ท่านต้องการสังหารถึงเมื่อใดกัน?"

“ข้าไม่ชอบหน้าเขา” หนานกงเย่หน้าตาจองหองและในขณะที่กล่าวเจ้าอีกาตัวหนึ่งก็บินเข้ามาจากด้านนอกแล้วร่อนลงบนไหล่ของหนานกงเย่ หนานกงเย่มองไปโดยที่ยังมีคราบเลือดอยู่ตรงปาก

ทุกคนตกใจกลัวไม่น้อยแต่หนานกงเย่กลับตำหนิว่า: "ยังไม่ได้ล้างปากให้สะอาดก็เข้ามา ออกไป!"

เจ้าอีกาได้ยินเข้าก็เหมือนจะตกใจกลัวซะแล้วจึงรีบบินออกไปราวกับเกรงว่าบินช้าแล้วจะถูกหนานกงเย่นำไปกินยังไงยังงั้น!

ทุกคนตกใจกลัวจนเกือบจะล้มลง ฉีเฟยอวิ๋นมองไปตรงสถานที่ที่เจ้าอีกาบินไปอย่างโมโหและเหลือบมองหนานกงเย่อย่างดุดัน: "ท่านอ๋อง เรื่องนี้จะไม่มีทางปล่อยไปนะ!"

หนานกงเย่เลิกคิ้วพร้องกับเหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น จากนั้นหยุดกล่าวราวกับว่ารู้ว่าตนเองทำผิดจึงไม่กล้ากล่าวสิ่งใดมากมายกับนาง

ฉีเฟยอวิ๋นนั้นอารมณ์ไม่ดีจริงๆ เหตุใดถึงได้ฆ่าคนหล่ะ

หากว่าไม่เห็นก็ช่างเถอะเห็นแล้วจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขุ่นเคืองอยู่ในใจ!

ฉีเฟยอวิ๋นยืนอยู่ฝั่งหนึ่ง หนานกงเย่ได้เดินเข้าไปพร้อมกับเอื้อมมือออกไปจูงมือฉีเฟยอวิ๋นและถูกฉีเฟยอวิ๋นใช้แรงสะบัดออก: "ท่านฆ่าคนอีกแล้ว?"

“ข้าก็ไม่ได้ตั้งใจ ขณะที่พูดคุยเมื่อครู่ถูกได้ยินเข้าแล้วมันก็ไปฆ่าซะแล้วใช่ว่าข้านั้นจะตั้งใจ”

ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้น: "ท่านกล่าวจริงหรือ?"

"จริง!"

"ฮึ!"

อารมณ์ของฉีเฟยอวิ๋นช่างดีเช่นนี้ แค่ไม่กี่คำก็ไม่เป็นไรแล้วเหตุใดทุกคนจะไม่กังวลหล่ะ หนานกงเย่นิสัยบ้าคลั่งพร้อมทั้งวิธีการอันน่าสยอง ส่วนองค์ชายรัชทายาทก็หลงกลได้ง่ายดายเช่นนี้ช่างเป็นความโชคร้ายของแคว้นเฟิ่ง!

ทุกคนนั้นเศร้าใจโดยเฉพาะเสนาบดีเหวยซึ่งในขณะนี้นางเหงื่อออกทั่วใบหน้าเสียแล้ว นางยืนไปยืนมาก็เป็นลมไปเสียแล้ว

เฟิ่งไป่ซูมองไปแล้วกล่าวว่า: “พวกเจ้า ส่งเสนาบดีเหวยไปรักษาอาการก่อน ไม่รู้ว่าตกใจกลัวเสียแล้วหรือไม่ ราชบุตรเขยค่อนข้างจะใจร้อนไปหน่อยแต่ก็เป็นธรรมชาติของมนุษย์ ในสายตาของบุรุษแห่งเมืองต้าเหลียงสตรีแต่งสามีรองเป็นไปไม่ได้เช่นเดียวกับบุรุษของแคว้นเฟิงจะแต่งอนุภรรยา ดังนั้นพวกเจ้าจึงไม่ต้องคิดหาวิธีให้องค์รัชทายาทแต่งสวามีรองใดๆแล้ว

หากว่าองค์รัชทายาททรงยินยอมก็ไม่จำเป็นต้องให้พวกเจ้าเอ่ยขึ้น"

เฟิ่งไป่ซูได้ทำให้เรื่องนี้ผ่านไปและความโกรธก็ค่อยๆลดน้อยลง จากนั้นฉีเฟยอวิ๋นจึงได้กล่าวว่า: "ทูลเสด็จแม่ ลูกเตรียมตัวออกเดินทางไปยังเมืองต้าเหลียงแล้วเพคะ ได้ข่าวจากทางเรือนว่าลูกชายคิดถึงจนไม่ยอมกินข้าว ในใจของลูกรู้สึกวุ่นวายสับสนยิ่งนักจะต้องกลับไปถึงจะได้”

“ก็ดี เจ้าก็มาเป็นระยะเวลานานแล้วและก็เป็นเวลาที่ควรกลับได้แล้ว เพียงแต่ว่าเจ้ากลับไปข้าก็ไม่ได้เตรียมสิ่งใดไว้ให้เจ้า เช่นนั้นก็มอบเพชรพลอยแต่ก่อนเหล่านั้นของข้าให้เจ้านะ นำกลับไปแล้วค่อยๆใช้งานเถอะ

“ขอบพระทัยเสด็จแม่ที่ทรงประทานให้เพคะ”

เดิมทีควรจะถวายฎีกาเพื่อหารือเรื่องราวแต่ถูกคำพูดประโยคหนึ่งของเฟิ่งไป่ซูซึ่งเห็นด้วยแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นเป็นองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเฟิ่งจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะจากไป แต่เมื่อเสนาบดีเหวยเกิดเรื่องและเสนาบดีเอ๋าไม่ได้รั้งเอาไว้ ไม่มีขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊กล้าในราชวงศ์กล่าวสิ่งใดมากมาย เพียงแค่มองดูใบหน้าของหนานกงเย่ก็ตัวสั่นกันไปหมด

ซูอู๋ซินกล่าวว่า: “ในเมื่อจะจากไปงั้นคืนนี้ก็จะจัดงานเลี้ยงอำลาให้พวกเจ้า ตัวข้าตี้จวินก็จะกลับไปปีกใต้รอบหนึ่งเพื่อจัดการเรื่องราวบางอย่างพร้อมทั้งพาฝ่าบาทเสด็จไปทอดพระเนตรขุนเขาและสายน้ำของปีกใต้ ท้ายที่สุดแล้วในภายภาคหน้าจะนำปีกใต้คืนสู่แคว้นเฟิ่งหรือไม่ก็ยังต้องหารือกันอีก

ส่วนเรื่องราวของแคว้นเฟิ่งนั้นมอบให้เอ๋าชิงดูแลจัดการชั่วคราว

เอ๋าชิงเจ้ารับตำแหน่งจักรพรรดิชั่วคราว "

“กระหม่อมรับบัญชา!”