บทที่ 860 พ่อบ้านวางท่าใหญ่โต

จักรพรรดิปีกใต้ลุกขึ้น：“ข้าก็ไม่หิวเช่นกัน ไปกันเถอะ ไปดูที่พักกันดีกว่า ข้าเหนื่อยจากการกระแทกตลอดการเดินทาง อยากพักผ่อนเสียหน่อย”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้ลุกขึ้นและเหลือบมองไปที่หนานกงเย่：“ท่านอ๋องพาท่านลุงไปเถอะเพคะ หม่อมฉันจะมีเรื่องจะพูดกับอาจารย์สองสามคำ”

หนานกงเย่หันไปมองจักรพรรดิปีกใต้ และจักรพรรดิปีกใต้ก็ตามออกไป

หลังจากที่คนออกไปแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ยื่นมือออกไป：“เอามือทาให้ข้า”

ซูมู่หรงนั่งลงและยื่นมือไปให้ฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นใช้สมาธิตรวจดูอีกครั้ง จากนั้นก็กล่าวว่า：“ชีพจรของท่านหยุดลงแล้ว ดังนั้นตอนนี้จึงตายแล้ว！”

“อวิ๋นอวิ๋น……เจ้าอยากกลับไปหรือไม่？” ตอนนี้ซูมู่หรงไม่สามารถอยู่ต่อได้แล้ว เขารู้ดีว่าการทดลองล้มเหลว！

ฉีเฟยอวิ๋นมองออกไปนอกประตู：“บางครั้งข้าก็อยากกลับไป แต่ตอนนี้ไม่อยากกลับไปแล้ว”

ซูมู่หรงเอามือกลับไป：“หากข้าจากไป ก็จะไม่ได้พบกันอีก ผู้ที่อยู่ในร่างของข้าน่าจะจากไปแล้ว มิเช่นนั้นคงจะไม่จะไม่เป็นไร แม้ว่าตอนที่มาร่างนี้จะตายไปแล้ว แต่หลังจากที่ข้ามาก็รู้สึกได้ว่าเจ้าของร่างเดิมยังคงอยู่ เมื่อก่อนไม่ได้สนใจ แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกถึงว่าเจ้าของร่างเดิมยังอยู่ และร่างกายก็มีปัญหา

อันที่จริงแล้วเราเหมือนกัน ไม่สามารถรั้งอยู่ได้ เมื่อวิญญาณของเจ้าของร่างเดิมจากไป เจ้ากับข้าก็มีเพียงหนทางเดียวคือต้องกลับไปในที่ที่จากมา！”

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉีเฟยอวิ๋นตระหนักได้ว่าการกลับไปในที่ที่จากมาจะเป็นประโยชน์หรือว่าเหมาะสม！

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่นึกถึงเรื่องของเจ้าของร่างเดิม ซูมู่หรงถามว่า：“แล้วผู้ที่อยู่ในร่างของเจ้าล่ะ？”

“นางยังอยู่！” ฉีเฟยอวิ๋นมองลงไปที่ท้องของตัวเอง ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเจ็บท้องเล็กน้อย มันไม่ปกติ ไม่ใช่เพราะเรื่องเลือด แต่เพราะได้ยินคำพูดของซูมู่หรง

“ในเมื่ออยู่ที่นี่แล้วก็เรียกอาจารย์เถอะ หากเรียกครูฝึก คนที่นี่คงไม่เข้าใจ” หลังจากพูดจบ ฉีเฟยอวิ๋นก็ยิ้ม

ซูมู่หรงก็ยิ้มเช่นกัน：“เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม？”

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้น：“เราไปที่ห้องยากันเถอะ ถือโอกาสตอนที่ยังมีเวลา ไปกันเถอะ”

ซูมู่หรงลุกขึ้นและตามฉีเฟยอวิ๋นไปที่สวนดอกกล้วยไม้

หนานกงเย่เพิ่งดูแลจัดการจักรพรรดิปีกใต้เรียบร้อย และเห็นว่าพวกเขาสองคนเดินตามกันไป

หลังจากที่ฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปแล้ว นางก็หยิบยาเม็ดหนึ่งใส่เข้าไปในปาก เมื่อหนานกงเย่เห็นสีของยาก็รีบเดินเข้าไปในทันที：“เกิดอะไรขึ้น？”

“หม่อมฉันรู้สึกเจ็บท้องเล็กน้อย อาจารย์บอกว่าวิญญาณขององค์ชายสามไม่ได้อยู่ในร่างของเขาแล้ว และเสี่ยวอวิ๋นก็เป็นปกติ คืนนี้หม่อมฉันอาจจะดีขึ้น”

ฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปในห้องยา และหนานกงเย่ก็หันหลังเดินออกไป เขากำลังจะไปหาคน

และเรียกเฟยอิงมา หนานกงเย่วางกรงนกพิราบลง

เฟยอิงถามว่า：“ท่านอ๋อง นกพิราบพวกนี้……”

“พวกมันจะไปที่หุบเขายา ในตอนแรกข้าเป็นกังวลว่าวันหนึ่งร่างกายของอวิ๋นอวิ๋นจะมีปัญหา จึงได้ทำข้อตกลงกับคนไว้ เมื่อเห็นนกพิราบพวกเขาก็จะมาในทันที หวังว่าพวกเขาจะมาโดยเร็ว！”

ซูมู่หรงมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น ห้องยาของฉีเฟยอวิ๋นนั้นเหมือนกับห้องปฏิบัติการขนาดเล็ก และชั้นหนังสืออยู่บนผนังด้านหนึ่ง ฉีเฟยอวิ๋นดินไปยืนข้างหน้าและหาตำรา

ซูมู่หรงจึงเดินไปช่วย：“ต้องการอันไหน？”

“เมื่อคนตายแล้วศพจะเน่าเปื่อย จ้ำเลือดหลังจากตายจะปรากฏขึ้นในเจ็ดวัน จ้ำเลือดหลังจากตายบนร่างกายของท่านอยู่มาสองเดือนแล้ว พูดตามหลักแล้วไม่ควรเป็นเช่นนี้ และมีบางอย่างปกติ”

“ไม่มีชีพจรแล้ว ยังจะบอกว่าควรหรือไม่ควรอีก ไม่ว่ากินอะไรก็อาเจียน”

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับมา：“ท่านดื่มเลือดของข้าแล้ว ทำไมถึงไม่อาเจียน？”

“ไม่ได้เร็วขนาดนั้น！” ซูมู่หรงหยิบตำราขึ้นมาหนึ่งเล่ม อ่านไปพลางตอบไปพลาง

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองและไม่สามารถเสียเวลาได้ นางจึงเงยหน้าขึ้นมาหาตำรา แต่ก็ไม่พบตำราที่สามารถช่วยคนตายได้

สำหรับมนุษย์ หากคนตายสามารถฟื้นคืนชีพได้ เช่นนั้นคงเป็นเรื่องที่เลวร้ายมาก！

หลังจากค้นหาเป็นอยู่นาน ฉีเฟยอวิ๋นก็เดินไปนั่ง

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเจ็บท้องเล็กน้อยและปวดเมื่อยเอวมาก นางจ้องไปที่ประตูอย่างเหม่อลอย ซูมู่หรงนั่งลงและถามว่านางพูดอะไร นางก็ไม่ตอบ เขารู้ว่านางกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่！

ฉีเฟยอวิ๋นส่ายหัว หนานกงเย่อุ้มเจ้าห้าเดินเข้ามาพอดี เมื่อเห็นใบหน้าของฉีเฟยอวิ๋นก็เดินเข้าไปในทันที เขาไม่พูดอะไรมาก และวางเจ้าห้าไว้ในอ้อมแขนของฉีเฟยอวิ๋น จากนั้นก็อุ้มนางจากไป