บทที่ 862 เพียงแค่ตกใจกลัวเท่านั้น

“ต่อมาเมื่อนางมา ข้าก็มุ่งเป้าไปที่นาง และฝึกความแข็งแกร่งทุกวัน นางเกือบตายในมือของข้า ทุกครั้งที่นางกลิ้งอยู่ในโคลนและถูกทุบตีจนกลิ้งไปตามพื้น ข้าหวังว่านางจะพูดออกมาว่าต้องการจากไป แต่นางก็ไม่พูด

หลังจากผ่านไปนาน ไม่เพียงแต่นางจะไม่จากไป แต่นางยังสอบผ่านอีกด้วย

ในที่สุดก็ได้เป็นสมาชิกในทีมของข้า และติดตามข้าไปปฏิบัติภารกิจ

นางโดดเด่น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการออกไปปฏิบัติภารกิจ หรือว่าเรื่องงานวิจัย

ล้วนแต่ทำให้ผู้คนเลื่อมใสทั้งสิ้น

พวกเราอยู่ร่วมกันมาเป็นสิบปี และในสิบปีนั้นความรู้สึกที่มีต่อนางก็เริ่มเปลี่ยนไป จากที่เคยดูถูกนางในตอนแรก ก็กลายเป็นแอบชอบนางในเวลาต่อมา ข้าตกหลุมรักแม่ของพวกเจ้าอย่างไม่รู้ตัว！”

หวังฮวายอันตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็มองไปที่ซูมู่หรงและกล่าวว่า：“เจ้าเป็นพี่ชายของนาง”

ซูมู่หรงมองไป：“นั่นมันตอนนี้ แต่ที่ผ่านข้าไม่ใช่พี่ชายของนาง”

หวางฮวายอันไม่ตอบ ซูมู่หรงกล่าวต่อว่า：“เป็นตอนที่ข้ากำลังจะสารภาพรักกับนาง นางรับช่วงต่องานวิจัย เป็นการศึกษาระบบชีวภาพ งานวิจัยนี้เป็นความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ของมนุษย์ และยังเป็นการกลายพันธุ์ของหน่วยความจำ

หากงานวิจัยนี้ประสบผลสำเร็จ ร่างกายมนุษย์จะมีความสามารถในการรักษาตัวเอง หลังจากได้รับบาดเจ็บ ไม่จำเป็นต้องรักษาก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้ และระบบชีวภาพสามารถอยู่ได้นาน！

นี่คืองานวิจัยของนาง ข้าจึงทำได้เพียงรอนางเงียบ ๆ เพื่อจะได้ไม่รบกวนนาง

ตอนที่นางโทรบอกข้าว่างานวิจัยประสบความสำเร็จ นางก็ตาย！

ข้าจึงรีบมาหานางที่สถาบันวิจัย แต่นางก็สิ้นใจแล้ว

ข้าต้องการจะเอาร่างของนางออกไป แต่จู่ ๆ ก็เกิดระเบิดขึ้น แล้วนางก็หายตัวไป

มีคนบอกว่านางถูกระเบิดจนกลายเป็นผุยผง

ข้าไม่ยอมรับและตามหามาโดยตลอด

ต่อมาข้าก็ฉีดยาให้ตัวเอง แต่ยาก็เกิดการผิดพลาด

ข้าไม่ตายและนอนอยู่เป็นเวลาหนึ่งปี

ในหนึ่งปีนั้น ข้าฝันมาโดยตลอดและฝันถึงเรื่องต่าง ๆ มากมาย

จากนั้นข้าก็เริ่มตามหานาง และเงาของนางก็ยังคงปรากฏอยู่ในความทรงจำของข้า ข้ารู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ข้าก็ไม่เคยยอมแพ้

ตอนที่อายุห้าสิบกว่า ข้าจำได้เรื่องต่าง ๆ ได้มากมาย นางพาท่านพ่อของพวกเจ้าไปหาข้า ท่านพ่อของพวกเจ้าเป็นเหมือนโจร เขาไม่เพียงแต่จะเอาเสื้อผ้าของข้าไป แต่ยังเอาข้าวของของข้าไปด้วย

เพียงแต่ทั้งหมดเป็นสิ่งที่ข้าเตรียมไว้สำหรับพวกเจ้า ไม่ใช่ให้เขาแย่งไป”

เจ้าสามกล่าวว่า：“ท่านพ่อไม่ได้แย่ง！”

ซูมู่หรงมองไป：“ท่านพ่อของเจ้าแย่งไป ไม่เพียงแต่จะแย่งสิ่งของ แต่ยังแย่งผู้หญิงของข้าไปด้วย ท่านแม่ของเจ้า หากไม่มีเขา และข้ามาตามหาให้เร็วกว่านี้ นางก็จะกลับไปกับข้า”

เจ้าสี่ประหลาดใจและกล่าวว่า：“ท่านแม่มาที่นี่ได้อย่างไร？”

“หลังจากที่วิญญาณในร่างเดิมของท่านแม่พวกเจ้าจากไปแล้ว ท่านแม่ของพวกเจ้าก็มาที่นี่ กลายเป็นวิญญาณที่อยู่ในร่างนี้ และกลายเป็นท่านแม่！”

เด็ก ๆ ครุ่นคิด และเจ้าสี่ก็กล่าวว่า：“ท่านแม่ก็คือท่านแม่！”

ซูมู่หรงรู้ว่าพวกเขายังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจเรื่องนี้

“ท่านแม่ของพวกเจ้ายืมซากศพเพื่อคืนชีพ！”

“……” เด็ ๆ จ้องมองไปที่ซูมู่หรงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร พวกเขายังไม่เข้าใจความหมายของการยืมซากศพเพื่อคืนชีพ

ซูมู่หรงกล่าวว่า：“งานวิจัยทั้งชีวิตของข้า คือการพาท่านแม่ของพวกเจ้าไปจากที่นี่ ไม่ง่ายเลยที่ข้าจะได้เป็นองค์ชายสามแห่งปีกใต้ และไม่ง่ายเลยที่จะได้พบท่านแม่ของพวกเจ้า แต่ไม่คิดเลยว่าข้าจะต้องมาป่วย！”

ในขณะที่ซูมู่หรงกล่าว เขาก็พลิกข้อมือของตัวเอง ด้านบนมีจ้ำเลือดที่เน่าเปื่อยหลังจากหารตาย

แม้ว่าหวังฮวายอันจะไม่มีวรยุทธ แต่ก็เคยเห็นสิ่งเหล่านี้มาก่อน เมื่อเห็นจ้ำเลือดหลังจากการตายบนแขนของซูมู่หรง เขาก็ปกป้องเด็ก ๆ ไว้ในอ้อมแขนและถอยหลังไปในทันที ในขณะนี้หวังฮวายอันมองไปที่ซูมู่หรงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเจตนาร้าย