บทที่ 863 จะอยู่หรือตายก็ยังต้องสนใจ

ในขณะนี้เด็ก ๆ มีราศีมาก และทำสีหน้าเหมือนว่าท่านคอยดูเถอะ

ซูมู่หรงเบือนหน้าหนีและไม่สนใจหนานกงเย่ เขามองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น：“ข้าเหนื่อยแล้ว และต้องการพักผ่อน เด็ก ๆ เหล่านี้ฉลาดมาก ข้าอยากสอนทักษะการป้องกันตัวให้แก่พวกเขา หากพวกเขาเต็มใจและเจ้าก็เห็นด้วย พรุ่งนี้ข้าจะสอนพวกเขา แต่พวกเขายังเด็กเกินไป คงจะต้องลำบากอย่างแน่นอน แต่หากกลัวก็ไม่เป็นไร！”

“พวกเขายังเด็กเกินไป หากครูฝึกใช้เวลากับพวกเขาจริง ๆ แขนขาเล็ก ๆ ของพวกเขาก็คงจะได้รับบาดเจ็บ？”

“เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร ข้าสามารถสอนให้พวกเขาทำปืนพกและอาวุธอื่น ๆ ได้ เช่นเดียวกับความสามารถในการรับมือกับเฟิงอู๋ชิง

แม้ว่าผู้คนที่นี่จะมีทักษะการต่อสู้ที่โดดเด่น แต่หากต้องการจะรับมือก็ไม่ยาก

หากวันหน้าพวกเขาได้พบกับยอดฝีมือ แม้ว่าจะไม่สามารถเอาชนะได้ แต่ก็สามารถที่จะหนีเพื่อเอาชีวิตรอดได้ และอาจจะพลิกความพ่ายแพ้ให้เป็นชัยชนะได้！”

“ข้ารู้จักความสามารถของครูฝึกดี แต่พวกเขายังเด็กเกินไป！” เมื่อนึกถึงการฝึกซ้อมที่โหดเหี้ยมของซูมู่หรง หากต้องฝึกซ้อมจริง ๆ คงจะเกิดเรื่องขึ้น？

แน่นอนว่าฉีเฟยอวิ๋นไม่กล้าที่จะส่งมอบบุตรชายให้กับซูมู่หรง

หนานกงเย่ก็จะไม่ยอมให้บุตรชายเรียนรู้อะไรจากผีดิบอย่างซูมู่หรงแน่นอน เขาสามารถสอนบุตรชายของเขาได้ทุกอย่าง

ซูมู่หรงลุกขึ้น：“ข้าจะกลับไปก่อน คิดดูให้ดี ๆ แล้วค่อยบอกข้า！”

ซูมู่หรงหันหลังกลับไป เมื่อเดินไปถึงหน้าประตูแล้ว เขาก็หันกลับมามองฉีเฟยอวิ๋น：“ข้ายังไม่ได้ไตร่ตรองว่าจะพาเจ้าไปด้วยหรือไม่ เจ้าก็คิดเรื่องที่จะกลับไปกับข้าให้ดี ๆ ด้วย”

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“ข้าไม่ไป！”

“……” ซูมู่หรงไม่พูดอะไร และหันหลังเดินออกไป

ฉีเฟยอวิ๋นอุ้มเจ้าสามแล้วลุกขึ้น：“ครูฝึก ท่านรอเดี๋ยว ข้าจะดูแผลให้ท่าน”

ซูมู่หรงหยุดและหันหลังกลับเข้าไปในห้อง ฉีเฟยอวิ๋นส่งบุตรชายให้ซูมู่หรงและหยิบกล่องยามา

“ครูฝึก ท่านถอดเสื้อให้ข้าดูหน่อย”

ซูมู่หรงทำตามที่นางบอกและนั่งอยู่บนพื้น ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองไปที่แผล และเริ่มเย็บแผล

“ในตอนนี้ร่างกายของท่านไม่ต่างจากคนตาย ติดเชื้อได้ง่าย แม้ว่าจะไม่มีเลือดออก แต่เลือดก็จับแข็งตัวเป็นก้อน แต่หากร่างกายของท่านเป็นแผล แบคทีเรียก็จะเติบโต เน่าเปื่อยและมีกลิ่นเหม็น ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ยังมีโอกาส ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ท่านอยู่ต่อ！”

“เจ้ายังตัดใจจากข้าไม่ได้？” ซูมู่หรงถามพร้อมกับก้มหน้าลง

“ข้าบอกว่าท่านก็อายุมากแล้ว ตอนที่มาที่นี่ท่านอายุเจ็ดแปดสิบ และยี่สิบปีในที่แห่งนี้ก็เต็มที่แล้ว แต่ทำไมท่านยังมีนิสัยเป็นเด็กอยู่？

พวกเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ท่านยังไม่โตอีกหรือ？”

ซู่มู่หรงขยับคิ้ว：“ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ ข้าก็ยังเป็นผู้ชาย และการเติบโตของร่างกายก็เคยผ่านวัยเด็กมาก่อน แม้ว่าข้าจะมีประสบการณ์ของทั้งสองโลกและเป็นไม้ใกล้ฝั่ง แต่ข้าก็ฉีดยาชีวภาพแล้ว แม้ว่าตอนที่มาที่นี่ข้าจะผมหงอก แต่ใจของข้ายังเป็นหนุ่ม และอายุของข้าก็ไม่เปลี่ยนไป”

ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้น：“เจ้าพูดอะไร？”

สีหน้าของซูมู่หรงดูหนักอึ้ง：“ข้าบอกว่าถึงแม้ว่าข้าจะแก่แล้ว แต่ก็เป็นอมตะ และหลายสิ่งในร่างกายก็สามารถที่จะเติบโตได้

ในเวลานั้นวิทยาศาสตร์เป็นไปอย่างรวดเร็ว ข้าควบคุมงานวิจัยทั้งหมดของเจ้า และสิ่งที่สมาชิกในทีมของข้าพัฒนาก็มีศักยภาพมากขึ้น”

“นี่เป็นการต่อต้านสวรรค์ มนุษย์กับสิ่งมีชีวิตชนิดอื่นไม่สามารถเข้ากันได้ ทำไมท่านถึงทำเช่นนี้？” ฉีเฟยอวิ๋นเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

“เพื่อเจ้า！”

หน้าอกของซูมู่หรงถูกเย็บเรียบร้อยแล้ว เขายิ้มและสวมเสื้อผ้า：“ในชีวิตของข้า ครึ่งแรกของชีวิตมอบให้หน้าที่ ครึ่งหลังของชีวิตมอบให้เจ้า และอาจเป็นของเจ้าไปทุก ๆ ชาติ

หลังจากที่ข้าไปจากที่นี่ บางทีข้าอาจจะกลับมาอีก

หรือบางทีอาจจะกลับมาไม่ได้แล้ว แต่ข้าจะยังมีชีวิตอยู่ และไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน ใคร ๆ ก็อยากเป็นอมตะ แต่เมื่อเป็นอมตะก็จะเป็นเช่นนี้？

เขาจะต้องตาย แล้วเมื่อเขาตายแล้วล่ะ ลูก ๆ ของเจ้าล่ะ แล้วหากตายไปล่ะ？

ทุกคนที่นี่ล้วนแต่ตายกันหมด？

เจ้าจะทำอย่างไร？

เราเป็นคนแบบเดียวกัน ล้วนแต่ต้องโดดเดี่ยว！

หากข้ายินดีที่จะรอเจ้าล่ะ？

เมื่อพวกเขารอเป็นร้อยปีแล้วจะเป็นอย่างไร? "