บทที่ 861 เด็กๆ ที่เงียบงัน

เด็กๆ ต่างก็ไม่ได้สังเกตว่ามีคนจ้องมองพวกเขาอยู่ พ่อบ้านปิดประตูลงด้วยความขุ่นเคืองและหันกลับพาซูมู่หรงไปข้างนอก เมื่อออกมานอกประตูพ่อบ้านก็เดินกลับออกไปทันที แต่ซูมู่หรงยังคงยืนอยู่ตรงนั้นอยู่ครู่หนึ่ง

เขารู้มาก่อนว่าฉีเฟยอวิ๋นมีลูกอยู่ห้าคน แต่ก็ไม่เคยได้เจอสักครั้ง

วันนี้มาเจอแล้วกลับรู้สึกว่าพระเจ้าได้ตักเตือนเขาเข้าแล้ว

ผู้หญิงคนหนึ่ง ตราบใดที่เธอมีจิตใจที่ดี เธอจะไม่ทิ้งลูกเอาไว้โดยไม่สนใจไยดี อีกทั้งผู้หญิงคนนี้คือฉีเฟยอวิ๋น

จากที่เขารู้เกี่ยวกับฉีเฟยอวิ๋นนั้น บุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยเหลือ เธอจะทิ้งลูกของเธอและติดตามเขากลับไปได้อย่างไร

หากเธอทิ้งลูกเอาไว้จริง คิดว่าเขาก็คงไม่ชอบผู้หญิงแบบนี้เช่นกัน

เช่นนั้นเธอก็คงไม่ใช่ฉีเฟยอวิ๋นที่รู้จักอีกต่อไป

เธอเคยพูดเอาไว้ว่า ชีวิตของคนอื่นทุกชีวิตล้วนสำคัญกว่าชีวิตของเธอเอง และทุกอย่างมีไว้เพื่อจุดประสงค์ของชีวิตและคุณค่าของการมีชีวิตอยู่

เขาลืมไปได้อย่างไร?

ซูมู่หรงเดินออกจากเรือนจวินจื่อและหยุดชะงักลงชั่วขณะ และมองไปรอบๆ เรือนจวินจื่อ สายตาของเขาไปหยุดตรงที่ป่าไผ่ที่อยู่ข้างหลังของเรือน ป่าไผ่ถูกลมพัดพลิ้วไหวและมีกลิ่นอายของใบไผ่เข้ามาจางๆ เป็นกลิ่นอายที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนเลย

เขาใช้เวลาครึ่งชีวิตยุ่งกับความรับผิดชอบในชีวิตหน้าที่เมื่อชาติที่แล้ว และใช้เวลาครึ่งชีวิตหลังค้นคว้าว่าจะหาใครสักคนได้อย่างไร แม้จะอยู่ห่างไกลกันคนละมิติ

เขาค้นหาอยู่หลายที่ หาจนผมหงอกเต็มศีรษะ

เขาไม่เคยคิดมองคนข้างกายเลยสักนิด เขาแทบไม่รู้ด้วยซ้ำถึงรสชาติของโลกมนุษย์และความงามของชีวิต

ชีวิตนี้ทั้งชีวิตได้แต่พยายามมาโดยตลอด พยายามที่จะเอาชนะคนของหนานกงเย่ พยายามที่จะเอาอำนาจมาไว้ในมือ

ซูมู่หรงรู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยแล้วและมองทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบๆ มองไปที่ภายในห้องของเด็กๆ และเปิดประตูเดินเข้าไป

ครั้งนี้เด็กๆ หันไปมองคนที่กำลังเข้ามาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เมื่อเห็นซูมู่หรงก็ตกตะลึง ดวงตากลมโตของพวกเขาเบิกกว้าง และมองสุภาพบุรุษรูปงามที่เดินเข้ามาด้วยความแปลกใจ ชายผู้นั้นมองไปที่พวกเขาและยิ้มให้ เด็กๆ ต่างพากันลุกขึ้นยืนทันที

หวังฮวายอันลุกขึ้นยืนและถามไถ่ "เจ้าคือซูมู่หรง?"

"ใช่"

ซูมู่หรงถาม "เจ้าคือ?"

"ข้าคือหวังฮวายอัน!"

"ช่างคุ้นนัก เจ้าคือเสี่ยวกั๋วจิ้วใช่หรือไม่?"

"องค์ชายสามมาที่นี่ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือ?" หวังฮวายอันพูดคุยอย่างมีมารยาท เด็กๆ ต่างก็ยืนด้วยความเรียบร้อยและมีมารยาท

"วันนี้ที่ข้ามาเพราะพ่อบ้านนำทางข้ามาที่นี่" ซูมู่หรงพูดและเดินเข้าไปในห้อง จากนั้นมองไปที่เด็กๆ

"ข้าเป็นคนที่มาจากสถานที่อีกแห่งหนึ่ง พวกเจ้าอยากรู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร อยากรู้เรื่องของข้าหรือไม่?"

แม้ว่าซูมู่หรงจะซักถาม แต่เขาได้เดินเข้าไปนั่งแล้ว เด็กๆ ต่างมองดูคนแปลกหน้าคนนี้ที่เดินเข้ามาด้วยความประหลาดใจ แม้จะไม่ได้แปลกหน้าเช่นนั้น

เด็กๆ มองไปที่หวังฮวายอันที่อยู่ข้างหลัง หวังฮวายอันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมา "ข้าไปจากที่นี่ไม่ได้ องค์ชายสามจะรังเกียจหรือไม่?"

"ไม่รังเกียจ เชิญกั๋วจิ้วอยู่ที่นี่ได้ตามสบาย"

ซูมู่หรงมองไปที่เด็กๆ และสังเกตอย่างละเอียด แม้จะเป็นฝาแฝด แต่หน้าตาของเด็กๆ กลับไม่เหมือนกัน แต่หน้าตาของเด็กเหล่านี้นับว่าดูดีใช้ได้ แม้ว่าจะยังอายุน้อยอยู่ก็ตาม แต่จะเป็นผู้ที่มีความทะเยอทะยานหรือไม่นั้น คิ้วของพวกเขาก็สวยงามและดูน่าดึงดูดอย่างมาก

ซูมู่หรงนึกถึงเรื่องราวในอดีตของฉีเฟยอวิ๋น เขามาอย่างกะทันหันและรู้สึกปล่อยวางลงเล็กน้อย

การกลับชาติมาเกิดของสวรรค์ หากพระเจ้าต้องการให้เธอมาที่นี่ เช่นนั้นเขาก็ยอมแพ้แล้ว!