บทที่ 870 เขาจะฆ่าท่าน

“ในโลกนี้ไม่มีงานเลี้ยงใดที่ไม่เลิกรา และต้องแยกจากกันเสมอ” ฉีเฟยอวิ๋นจับมือเล็ก ๆ ของเจ้าห้า เจ้าห้าลืมตาขึ้นมามองฉีเฟยอวิ๋น

ซูมู่หรงกล่าวว่า：“เช่นนั้นก็ไม่ต้องไปหาหมอผีแล้ว”

ฉีเฟยอวิ๋นมองและครุ่นคิดอยู่นาน：“ไปจะดีกว่า บางทีอาจจะมีวิธีอื่น อีกอย่างท่านก็อยากอยู่ต่อ ท่านยังเป็นห่วงจักรพรรดิปีกใต้”

ซูมู่หรงตกตะลึงและหันไปมองทางอื่น

ทั้งสองไม่พูดอะไรอีก และเดินทางไปหาหมอผี

รถม้าใช้เวลาเดินทางเป็นสามวัน และในที่สุดก็มาหยุดที่เชิงเขา

ฉีเฟยอวิ๋นอุ้มเจ้าห้าออกจากรถม้า ซูมู่หรงเดินตามไป และเฟยอิงจอดรถม้าให้ดี โดยมีเจ้าเสือน้อยและจิ้งจอกหางสั้นอยู่ข้างหลัง

ฉีเฟยอวิ๋นสั่งว่า：“ที่นี่คือป่าเขา มีผู้คนน้อยมาก พวกเจ้าเฝ้ารถม้าที่นี่ และเจ้าอีกาน้อยตามพวกเราขึ้นไป หากมีเรื่องอะไร เจ้าอีกาน้อยจะมาบอกพวกเจ้า ข้ากับครูฝึกจะขึ้นไปข้างบน”

เฟยอิงแบกฉินฝูโยวไว้ข้างหลัง ตอนที่ออกมาเขาเตรียมสิ่งต่างๆ มามากมาย

ซูมู่หรงนำอาหารและกล่องยาไปด้วย

พวกเขาเดินขึ้นไปบนเขา หลังจากเดินไปเพียงไม่กี่ร้อยเมตร หมอกก็เริ่มก่อตัวขึ้นรอบ ๆ

ฉีเฟยอวิ๋นนำยาออกมาและส่งให้เฟยอิง：“ที่นี่มีเพียงเจ้าที่ร่างกายปกติ หมอกที่นี่มีพิษ เจ้ากินยาเสียก่อน”

เฟยอิงหยิบยาใส่เข้าปากและเดินตามขึ้นไปบนเขา

ทั้งสามคนเดินผ่านม่านหมอกมาถึงป่าทึบที่มืดมิด และยังมีงูอยู่บนพื้น ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่ซูมู่หรง：“ครูฝึก ในกล่องยามีผงกำมะถันแดง”

ซูมู่หรงเปิดกล่องยาแล้วหยิบผงกำมะถันแดงออกมาโรยบนตัวของทั้งสามคน ทั้งสามคนก็เดินไปทางฝูงงู และฝูงงูก็ทยอยกันหลบหลีก

ทั้งสามคนเดินผ่านป่าทึบออกมาได้อย่างราบรื่น แต่เมื่อออกจากป่าทึบแล้ว ก็มีคนมาขวางทางพวกเขาไว้

จากนั้นฉีเฟยอวิ๋นก็กล่าวว่า：“พวกเรามาพบหมอผี ได้โปรดบอกเขาด้วย”

ผู้คนที่ขวางทางมองหน้ากันและไม่พูดอะไร พวกเขาจะเข้ามาโจมตีด้วยดาบ เฟยอิงกำลังจะออกไป แต่ถูกฉีเฟยอวิ๋นรั้งไว้

ฉีเฟยอวิ๋นส่งเจ้าห้าให้เฟยอิง และนำฉินฝูโยวมา

“เฟยอิง อย่าใช้กำลังภายในของเจ้าต่อต้าน ครูฝึกตายแล้ว เขาไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อฉินฝูโยว เพียงแค่เจ้าไม่ใช้กำลังภายใน เจ้าก็จะไม่เป็นไร” ฉีเฟยอวิ๋นนั่งลง และวางฉินฝูโยวลงบนเข่าทั้งสองข้าง นางดีดเบา ๆ คนเหล่านั้นรู้สึกไม่สบาย ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“ข้าไม่อยากทำร้ายพวกเจ้า พวกเจ้าไปรายงาน และบอกว่าพระชายาเย่ของแคว้นต้าเหลียงขอพบท่านหมอผี ท่านหมอผีได้โปรดให้เข้าพบด้วย！”

แม้ว่าคนเหล่านั้นจะรู้สึกทรมาน แต่พวกเขาก็ไม่ยอมถอย

พวกเขาสักสักครู่แล้วก็พุ่งเข้ามาหาฉีเฟยอวิ๋นและคนอื่น ๆ ฉีเฟยอวิ๋นดีดนิ้วมือให้เร็วขึ้น และเสียงฉินก็กลายเป็นลูกธนูแหลมคมพุ่งเข้าไปหาคนเหล่านั้น！

แม้ว่าคนเหล่านั้นจะอายุน้อย แต่ก็ไม่ได้อ่อนแอ เวลาฆ่าพวกเขาไม่สนใจว่าจะเป็นหรือตาย แต่เสียงฉินของฉีเฟยอวิ๋นมีพลังสังหารร้ายแรง และพวกเขาก็กลายเป็นควันหายวับไปในพริบตา

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉีเฟยอวิ๋นพบเรื่องเช่นนี้ นางตกตะลึงไปชั่วขณะ

แต่ในวินาทีต่อมา ฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกตัวและทำลายล้างผู้คนที่อยู่ตรงหน้าในคราวเดียว

ผู้คนที่อยู่ตรงหน้านางหายวับไปในพริบตา ฉีเฟยอวิ๋นถือฉินฝูโยวและลุกขึ้นยืน

จากนั้นก็แบกฉินฝูโยวไว้ข้างหลัง ฉีเฟยอวิ๋นอุ้มเจ้าห้าและเดินไปด้านหน้า

“เกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา？” ซูมู่หรงถาม

“น่าจะเป็นวิญญาณ” ฉีเฟยอวิ๋นคิดว่าเป็นเช่นนั้น แต่ยิ่งเป็นเช่นนั้น ฉีเฟยอวิ๋นก็ยิ่งรู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้ไม่สูญเปล่า

ทั้งสามคนเดินต่อไปและมีลำธารอยู่ข้างหน้า ซูมู่หรงก้าวไปข้างหน้าและต้องการจะข้ามไป แต่ถูกฉีเฟยอวิ๋นคว้าข้อมือไว้：“อย่าลงไป ข้างล่างมีบางอย่างผิดปกติ！”

ซูมู่หรงเหลือบมองฉีเฟยอวิ๋น และไม่ได้ข้ามไป

ฉีเฟยอวิ๋นหยิบบางอย่างออกมาจากกล่องยา เป็นขวดที่มีน้ำอยู่ข้างใน

ฉีเฟยอวิ๋นเปิดฝาแล้วเทน้ำข้างในลงไปในน้ำ จากนั้นก็หยิบแท่งไฟออกมา แกว่งแล้วโยนลงไปในน้ำ และทันใดนั้นน้ำก็ติดไฟขึ้นมา

แม่น้ำสายนี้ปนเปื้อนน้ำที่อยู่ในขวด และแม่น้ำทั้งสายก็ติดไป ควันดำลอยขึ้นมาจากน้ำ แลกระจายไปทั่ว