บทที่ 872 เป็นคนยุคปัจจุบันทั้งสิ้น

ฉีเฟยอวิ๋นลืมตาขึ้น: "ครูฝึกของข้าอยู่ที่ใด？"

ท่านแม่เฒ่าถอนหายใจ: "วิชาเรียกดวงวิญญาณนั้นดวงวิญญาณยังคงอยู่ถึงจะได้และต้องเป็นช่วงเวลาที่คนยังมีชีวิตอยู่ คนผู้นั้นของเจ้าดวงวิญญาณได้แตกสลายไปแล้วซึ่งข้าหาไม่เจอเสียแล้ว และเขาก็ได้ตายไปเป็นเวลานานแล้วไร้ซึ่งหนทางซะแล้ว”

“งั้นการกลับไปของเขาหล่ะ?”

“หากว่าเขาสามารถกลับไปได้ค่อยมาว่ากันเถอะ”

“ขอให้ท่านแม่เฒ่าชี้ทางสว่างให้ด้วย!”

ฉีเฟยอวิ๋นน้อยนักที่จะศรัทธาเช่นนี้ เช่นไรนางก็ไม่ชอบคุกเข่าให้กับผู้คน

เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นกราบไหว้แล้วท่านแม่เฒ่าจึงได้กล่าวว่า: "เจ้าเรียกเขามาเถอะ"

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นแล้วมองออกไปด้านนอกด้วยความปิติ จากนั้นก็หันหลังออกจากประตูไป

เมื่อได้ยินคำเรียกของฉีเฟยอวิ๋นซูมู่หรงก็เดินไปยังตรงหน้าประตูเรือนไม้ จากนั้นก็เข้าไปจนถึงตรงหน้าของท่านแม่เฒ่าแล้วซูมู่หรงก็คุกเข่าลง

ท่านแม่เฒ่าเหลือบมองซูมู่หรงครู่หนึ่ง: "มือ!"

ซูมู่หรงยื่นมือให้ท่านแม่เฒ่าจากนั้นท่านแม่เฒ่าก็กัดนิ้วจนเป็นแผลจากนั้นก็ใช้เลือดวาดบางอย่างลงบนฝ่ามือของเขา

เลือดได้ซึมเข้าไปในฝ่ามือของเขาอย่างรวดเร็ว ซูมู่หรงเงยหน้าขึ้นแล้วท่านแม่เฒ่าก็กล่าวว่า: “พวกเจ้าไปกันได้แล้ว จำไว้ หลังจากที่พวกเจ้ามาถึงที่นี่อีกครั้งทุกอย่างจะเริ่มต้นใหม่อีกและในตอนนั้นจะเกิดดวงอาทิตย์ขึ้นสองดวงบนท้องฟ้า!"

“……” ในใจของฉีเฟยอวิ๋นหนักอึ้ง บนท้องฟ้าจะเกิดดวงอาทิตย์ขึ้นสองดวงได้เช่นไร เช่นนั้นก็หมายความว่านางและซูมู่หรงไม่สามารถมาที่นี่ได้อีกแล้วหรือ?

ท่านแม่เฒ่าเก็บลูกแก้วเอาไว้จากนั้นมองไปยังฉีเฟยอวิ๋นและมองไปที่ท้องของฉีเฟยอวิ๋น: "เจ้ามาที่นี่เพราะนางและเจ้าก็ต้องไปจากที่นี่เพราะนางด้วย

แต่เจ้าสามารถเลือกที่จะเก็บนางเอาไว้ในร่างกายของเจ้าตลอดไป เช่นนี้เจ้าก็จะได้อยู่ตลอดไป"

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองยังท้อง: “ไม่จำเป็นหรอก ข้าหวังว่านางจะมีชีวิตอยู่ที่ดี”

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นแล้วในท้องก็ถีบให้ปวดครั้งหนึ่ง ฉีเฟยอวิ๋นรีบเอามือป้องไว้: "อย่าได้แผลงฤทธิ์"

หายจากอาการปวดท้องแล้วฉีเฟยอวิ๋นหันไปขอบคุณท่านแม่เฒ่า: "ขอบคุณท่านแม่เฒ่า"

ท่านแม่เฒ่าเงยหน้าขึ้นมองฉีเฟยอวิ๋น: "หวังว่าเจ้าจะกลับมาอีก!"

“……กลับมาอยู่แล้ว"

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปยังซูมู่หรง ซูมู่หรงลุกขึ้นจากนั้นทั้งสองคนจึงได้จากไปพร้อมกัน

ออกจากประตูไปแล้วฉีเฟยอวิ๋นก็เหลือบมองหญิงสาววัยรุ่น หญิงสาววัยรุ่นได้มอบถุงผ้าอันหนึ่งให้ฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นรับมาแล้วกล่าวขอบคุณจากนั้นก็จากไป

ทั้งสองคนจากไปด้วยความราบรื่น เฟยอิงอุ้มเจ้าห้าอยู่ในตรงที่ไกลๆโดยที่ทั้งสามคนรวมตัวกันส่วนฉีเฟยอวิ๋นวางแผนที่จะกลับไปแล้ว

กลับไปง่ายกว่านัก ไม่นานพวกเขาก็ถึงยังด้านล่างของภูเขา

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อยเมื่อเดินลงมาถึงด้านล่างของภูเขาจึงได้พักผ่อนหนึ่งคืน

นางอุ้มเจ้าห้าพักผ่อนอยู่บนรถม้าโดยที่ซูมู่หรงนั้นเฝ้าดูดวงดาวอยู่ตลอด

เฟยอิงนั้นยืนอยู่นอกรถม้า

คืนนี้ฉีเฟยอวิ๋นฝันเรื่องหนึ่งฝันว่านางได้กลับมาถึงในสถาบันวิจัยแล้วยังเห็นผู้ช่วยของนางด้วย

ผู้ช่วยคนนั้นยังเด็กมาก ฉีเฟยอวิ๋นมองหน้าอีกฝ่ายอย่างแปลกใจและรู้สึกคุ้นเคยตลอดแต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นผู้ใด คิดไม่ถึงว่าจะเป็นผู้ช่วยของนาง

หากไม่ใช่ว่าเห็นในลูกแก้ว นางยังไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น

ที่จริงแล้วนางไม่ได้ตายในตอนนั้นเพียงแต่ว่าถูกระเบิดจนตาย

ผู้ช่วยเพื่อที่จะทำให้นางตายจึงได้ระเบิดนางให้ตาย ซูมู่หรงเพื่อที่จะค้นหานางให้พบก็ได้เจอผู้ช่วยโดยบังเอิญ หากว่าเป็นเช่นนี้ผู้ช่วยจะต้องทำร้ายพวกเขาเป็นแน่

ฉีเฟยอวิ๋นตื่นขึ้นมาก็เป็นเช้าของวันรุ่งขึ้นแล้ว เมื่อยกม่านรถม้าขึ้นแล้วฉีเฟยอวิ๋นก็กล่าวว่า: "พวกเราไปปีกใต้กันเถอะ ในเมื่อออกมาแล้วเจ้าห้าเป็นเช่นนี้ก็ไม่เหมาะนัก ข้าต้องการไปตามหาจื่อฮว่า”

ซูมู่หรงนั้นไม่มีความคิดเห็น: "ตามใจเจ้าเถอะ"

เฟยอิงกล่าวว่า: “ไม่ได้มาเพื่อรักษาอาการป่วยให้องค์ชายสามหรอกหรือ?”

“รักษาไม่ได้ หมอผีก็ช่วยไม่ได้แล้วก็ไม่รู้ว่าเขายังเหลือเวลาอีกเท่าใด แทนที่จะกลับไปหายาที่ไร้ประโยชน์งั้นก็พาเขาไปเดินเล่นดีกว่า หลายปีนี้เขาคงจะไม่ได้ดูสถานที่แห่งนี้ให้ดีเป็นแน่”