บทที่ 90 กลัวอะไร ข้าไม่ได้กินคนเสียหน่อย

ฉีเฟยอวิ๋นพยายามอย่างถึงที่สุดเพื่อสงบสติอารมณ์และเตรียมพร้อมถือเข็มเงินจำนวนหนึ่งในมือของเธอก่อนที่จะก้าวออกจากประตู

"อาอวี่ ปิดประตู"

ด้วยความกลัวว่าเธอหนีไป ฉีเฟยอวิ๋นได้ยินหนานกงเย่บอกกับอาอวี่ให้ปิดประตูทันทีที่นางเดินเข้ามา

การหายใจของฉีเฟยอวิ๋นนั้นร้อนรนจนหายใจแทบไม่ทัน!

ประตูที่อยู่ข้างหลังถูกปิดลง ฉีเฟยอวิ๋นยิ่งกังวลมากขึ้น จึงทำให้เดินเซเล็กน้อย

หนานกงเย่ถอดเสื้อคลุมออกและรอให้ฉีเฟยอวิ๋นเดินเข้าไปหา

"ท่านอ๋องลืมเรื่องการหย่าร้างที่ท่านพูดไปเมื่อไม่นานแล้วหรือไม่?" ฉีเฟยอวิ๋นเตือนด้วยความหวังดี แต่ถือเข็มเงินจำนวนหนึ่งในมือของเธอไว้ข้างหลัง มองหาโอกาสที่จะเริ่มลงมือ

"ไม่ว่าข้าจะหย่าร้างหรือไม่ พระชายาก็ไม่จำเป็นต้องมาเตือนข้า อีกทั้งเรื่องการแต่งงานของข้าก็มีผู้คนหลายฝ่ายคอยจัดการดูแล มันไม่ง่ายเลยที่จะหย่าร้างกับคนที่องค์จักรพรรดิแต่งตั้งให้อภิเษกสมรสด้วย?"

รอไม่ไหว หนานกงเย่ขยับเข้าไปใกล้ไปอีกสองสามก้าว

เป็นผลให้เขาก้าวเข้าไป แต่ฉีเฟยอวิ๋นกลับกลัวและก้าวถอยหลัง

หนานกงเย่หยุด "กลัวอะไร ข้าไม่ได้กินคนเสียหน่อย"

"ท่านอ๋อง ข้าไม่ได้กลัว ข้าเพียงแค่ขาอ่อนแรง" ฉีเฟยอวิ๋นชะงักเล็กน้อย และไม่เคยรู้สึกกลัวขนาดนี้มาก่อน ฝ่ามือของเธอเหงื่อออก

หนานกงเย่ยังคงเข้าหา "จริงหรือ?"

"ใช่เจ้าค่ะ"

ฉีเฟยอวิ๋นไปที่ด้านข้างของโต๊ะ ดึงเก้าอี้ออกมาและกล่าวว่า "ท่านอ๋อง วันนี้ท่านยังไม่อาบน้ำเลย ไม่อย่างนั้นอาบน้ำพักผ่อนดีไหม"

"ไม่ต้องแล้ว ข้าต้องการที่จะพักผ่อนแล้ว พระชายาก็เข้ามาปรนนิบัติดูแลข้าสิ" หนานกงเย่กล่าวให้ฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปหา แต่เขาเองกลับเป็นฝ่ายที่เดินเข้าไปหาเสียก่อน

ฉีเฟยอวิ๋นตกใจอย่างรีบร้อน ยิงเข็มเงินในมือของเธอโดยไม่เล็ง และยิงตรงไปที่ตรงหน้าของหนานกงเย่

หนานกงเย่ตกใจและหลบเลี่ยงเข็มเงินออกไปด้านข้าง

เมื่อเข็มเงินจำนวนหนึ่งกระทบกับฝาผนัง ฉีเฟยอวิ๋นก็สั่นเทาด้วยความตกใจ

ร่างกายนี้ก็ไม่ค่อยจะดี และเธอก็รู้สึกประหม่า ทำเช่นไรดี?

หนานกงเย่หันกลับมามองอย่างเย็นชา ดวงตาของเขาแสดงความเย็นชาอย่างที่สุด "เจ้าถึงกับจะฆ่าข้าเลยหรือ?"

"ไม่ใช่อย่างนั้น" ฉีเฟยอวิ๋นปฏิเสธทันที

หนานกงเย่พูดด้วยใบหน้าที่เย็นชา "เจ้าถึงกับจะฆ่าข้าเลยหรือ?"

ฉีเฟยอวิ๋นพูดไม่ออกชั่วขณะหนึ่ง ทำไมเขาถึงดุเดือดขนาดนั้น เธอก็บอกไปแล้วว่าไม่ใช่

"ข้าถามเจ้า เจ้าถึงกับจะฆ่าข้าเลยหรือ?"

หนานกงเย่ตะโกนคำราม ดวงตาของเขาจ้องเขม็ง

ฉีเฟยอวิ๋นเงียบไปครู่หนึ่ง "ท่านบอกว่าใช่ก็ใช่"

"......" หนานกงเย่เอามือของเธอไปข้างหลังและจับไว้แน่น ฉีเฟยอวิ๋นคิดว่าเขาอยากจะพูดอะไร แต่เขากลับหันหลังกลับและทำลายประตูเดินออกไป

เสียงปังประตูปิดลงและบุคคลนั้นก็หายไป

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับมามองที่ประตู เธอต้องการออกไปดู แต่ในที่สุดเธอก็ถอยกลับไม่ออกไปดู

พอเถอะ ไปแล้วก็ไปแล้ว ไปแล้วทำให้สงบขึ้น

เมื่อปิดประตู ฉีเฟยอวิ๋นกลับไปและนอนลง โดยหวังว่าจะไม่มีพวกอันธพาลมาจับตัวเธอไปในคืนนี้

หลังจากเข้านอนแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็ห่อผ้าห่มและอยากจะนอนอย่างผิดหวังเสียใจ แต่ก็นอนไม่หลับไม่ว่าเธอจะนอนอย่างไร และในที่สุดก็ฟังเสียงลมทั้งคืน

เช้าตรู่ ฉีเฟยอวิ๋นออกไปสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์

อาอวี่ยืนอยู่ที่ประตู สายตาที่มองฉีเฟยอวิ๋นนั้นแปลกมาก ฉีเฟยอวิ๋นสัมผัสใบหน้าของเธอเอง และถามอาอวี่ "ใบหน้าของข้ามีอะไรหรือ?"

"ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ" อาอวี่กล่าวอย่างตรงไปตรงมา

"อะไรผิดปกติหรือ?" ฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกแปลก

"พระชายาชอบท่านอ๋องมาโดยตลอด และคิดที่จะอยากอภิเษกสมรสกับท่านอ๋อง ทำไมถึงยังคิดลอบสังหารท่านอ๋องอย่างงั้นหรือ?" อาอวี่กล่าวอย่างมั่นใจ ฉีเฟยอวิ๋นดูหมิ่นมาก นั่นเป็นการป้องกันที่ถูกต้อง จะเป็นการลอบสังหารได้อย่างไร

"เจ้าอายุยังน้อย ไม่เข้าใจก็อย่าพูดเดาไปเรื่อย" ในใจของฉีเฟยอวิ๋นนั้นสับสนวุ่นวาย และไม่ต้องการพูดเรื่องไร้สาระนี้กับอาอวี่ ถึงแม้ว่าเขาจะดูร่างสูงโปร่ง แต่ความคิดความอ่านของเขานั้นยังไม่เติบโตเต็มที่ ยังคงเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบแปดสิบเก้าเท่านั้น พูดไปก็ไร้ประโยชน์

ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปที่ห้องรับประทานอาหารเพื่อจะไปทานอาหาร เมื่อเดินไปได้ไม่เท่าไรฉีเฟยอวิ๋นก็ถามขึ้น "อาอวี่ ท่านอ๋องอยู่หรือไม่?"