บทที่ 918 ส่งจักรพรรดิสองพันลี้สุดท้ายต้องบอกลา

หนานกงอวิ๋นเยียนพลิกตัวขึ้นหลังม้าเพื่อไปหาเสี่ยวเฉียวและต้องการจากไปพร้อมกับเสี่ยวเฉียว

เสี่ยวเฉียวบอกว่า "ท่านแม่ต่างก็รักพวกเราเท่าเทียมกัน เพียงแต่เมื่อก่อนนั้นท่านแม่มักจะเลี้ยงข้าและเลี้ยงเจ้าห้า เมื่อเจ้าเกิดมาท่านแม่ก็ไม่อยู่แล้ว ท่านแม่จึงอยากจะใช้เวลาอยู่กับเจ้าให้มาก"

หนานกงอวิ๋นเยียนใบหน้าซีด ใบหน้าของนางดูไม่มีความสุขขึ้นมาเลย

เจ้าห้าเดินไปที่ข้างกายของนางและบีบแก้มน้อยๆ ของหนานกงอวิ๋นเยียน "ไม่มีความสุขหรือ?"

"ไม่ใช่ต่างหาก!"

"เช่นนั้นทำไมถึงไม่ยิ้มล่ะ"

"จะยุ่งไปทำไม!"

"......" หนานกงอวิ๋นเยียนไม่ต้องการไปหาเฟิ่งหลิงอวิ๋น และติดตามไปเรื่อยๆ

เฟิ่งหลิงอวิ๋นนั่งมองเด็กๆ จากในรถม้าและกล่าวว่า "ข้าไม่คิดมาก่อนเลยจริงๆ ว่าข้าจะมีลูกเยอะเช่นนี้ หากในอนาคตแต่งงานไปและยังให้กำเนิดอีก......"

เฟิ่งหลิงอวิ๋นรู้สึกโศกเศร้าเล็กน้อย "ท่านอ๋อง ข้าไม่อยากให้กำเนิดอีกแล้วในอนาคต"

"ข้าก็คิดว่าพอแล้ว รอให้พวกเขาให้กำเนิด เช่นนั้นแล้วค่อยช่วยพวกเขาเลี้ยงเด็กจะดีกว่า"

"เพคะ"

รถม้าเดินทางโดยหยุดพักเป็นระยะและเดินทางต่อไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็ว พวกเขาเพียงแค่หยุดพักเพื่อรับประทานอาหารเท่านั้น

ทุกครั้งหนานกงอวิ๋นเยียนมักอยากจะไปหาเฟิ่งหลิงอวิ๋น แต่เฟิ่งหลิงอวิ๋นไม่ได้เรียกให้นางเข้าไป นางจึงไม่กล้าพูดออกมา

เดินทางมาแล้วสิบวัน เมื่อมาถึงเขตชายแดน หนานกงอวิ๋นเยียนยิ่งรู้สึกเสียใจ ในหนึ่งวันนั้นไม่ได้ไปในรถม้าเลย เมื่อท่านพ่อมีท่านแม่อยู่เขาก็ไม่สนใจนางเลย

เจ้าห้าพูดจาเชิงหยอกล้อ "ยังไม่ไปอีก เช่นนั้นแล้วก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้วนะ"

"เจ้าไม่ต้องมายุ่ง!" หนานกงอวิ๋นเยียนดื้อรั้น

จากนั้นเจ้าห้าจึงไม่แกล้งนาง แต่พูดด้วยเหตุผล "อยู่ข้างกายท่านแม่ เจ้าจะต้องเป็นเด็กดี"

"......เชอะ!" มาถึงเขตชายแดนเช่นนี้แล้ว จะไปอยู่ข้างกายท่านแม่ได้อย่างไรดี?

เจ้าห้าและอีกหลายคนพลิกตัวลงจากหลังม้า "ท่านแม่ มาถึงตรงนี้แล้ว เช่นนั้นพวกข้าก็ไม่ขอไปด้วยแล้ว ขอให้ท่านแม่โชคดีขอรับ!"

เฟิ่งหลิงอวิ๋นลงมาจากรถม้า จากนั้นมองพวกเขาทีละคนและเดินไปตรงหน้าของเสี่ยวเฉียว "เจ้าก็ไม่เด็กแล้ว หากมีคนที่ชอบก็ตอบตกลงไปเถอะ ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร ขอให้เจ้ามีความสุขเท่านั้นก็ได้แล้ว ท่านพ่อของเจ้าพูดมาแล้วว่าเขาจะไม่ปฏิเสธ"

เสี่ยวเฉียวตกตะลึง "ท่านแม่!"

"อันที่จริงนั้น เจ้าเป็นลูกบุญธรรมของข้า ไม่เป็นไรหรอก แต่เจ้ายังต้องเปลี่ยนตำแหน่งสถานะของเจ้าเองถึงจะถูก ท่านพ่อของเจ้าได้หาคนดีๆ ให้กับเจ้าแล้ว เดิมทีเจ้าเป็นคนของเมืองอู๋โยว ถึงแม้ว่าท่านพ่อท่านแม่ของเจ้าจะไม่อยู่แล้ว แต่สถานะและตัวตนของเจ้านั้นยังคงอยู่

อีกไม่กี่วัน ท่านพ่อจะจัดการเรื่องนี้ให้กับเจ้า เจ้าห้าก็จะคอยช่วยเหลือเจ้าด้วย!"

เสี่ยวเฉียวหน้าแดงก่ำ "เสี่ยวเฉียวรู้ว่าไม่ควรทำเช่นนี้ แต่......"

"แต่กั๋วจิ้วมีความสามารถมาก และเสี่ยวเฉียวก็ไม่ชอบปืน ดาบและไม้เหล่านั้น และกั๋วจิ้วก็เป็นคนที่ช่างใส่ใจเช่นกัน!"

เสี่ยวเฉียวก้มหน้าลงและใบหน้าแดงก่ำ

เฟิ่งหลิงอวิ๋นหันกลับไปมองหนานกงเย่ที่ศีรษะเต็มไปด้วยผมหงอกสีขาว "ข้าไม่อยู่แล้ว เช่นนั้นต้องดูแลสุขภาพร่างกายให้มาก ดูแลพวกเขาให้ดี และดูแลให้เองดีดีนพเพคะ"

"เจ้าก็เช่นกัน" หนานกงเย่ได้รับการชดเชยมาบ้างแล้วในช่วงสิบวันที่ผ่านมา ถึงแม้จะได้อยู่ด้วยกันเพียงแค่นี้ แต่ก็ทำให้เขารู้สึกมีความสุขอย่างมาก

เฟิ่งหลิงอวิ๋นลังเลอยู่ชั่วขณะหนึ่งและเดินไปตรงหน้าของหนานกงเย่ จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองเขา "หลังจากที่ข้าจากไปแล้ว ห้ามฆ่าหรือทารุณกรรมมากเกินไป อนาคตนั้นสำคัญอย่างมาก แต่ใครก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าท่านอ๋องจะมีอนาคตข้างหน้าจริงๆ

คนเรามีเวลาเพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆ ไม่กี่สิบปี และชีวิตก็ไม่ได้มีเพียงความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่อย่างเดียวเท่านั้น

เมื่อผ่านไปหนึ่งพันปี เช่นนั้นก็ไม่เสมอไปว่าจะมีใครจดจำใครได้!

ท่านอ๋องต้องดูแลรักษาสุขภาพร่างกายให้แข็งแรง ข้าจะรอวันที่ท่านอ๋องมารับข้า!"

"ข้ารู้" หนานกงเย่ลูบไล้ใบหน้าที่ขาวสะอาดของเฟิ่งหลิงอวิ๋นและมองไปที่หนานกงอวิ๋นเยียน "เจ้าไปกับท่านแม่ มีบางเรื่องที่เจ้ายังติดค้างและยังขาดบางสิ่ง หากในอนาคตเจ้าแต่งงานออกไป นิสัยของเจ้าเช่นนี้ เกรงว่าจะทุกข์ใจและถูกเอาเปรียบได้ ท่านแม่จะไม่ยอมให้เจ้าถูกเอาเปรียบหรือทุกข์ใจได้"

เฟิ่งหลิงอวิ๋นปล่อยมือออก เมื่อเห็นว่าหนานกงอวิ๋นเยียนรู้สึกตกใจเล็กน้อย นางไม่ต้องการไปหรอกหรือ!

"ข้าอยากจะไปกับท่านพ่อ!"

"เจ้าอยู่กับเขามาสิบปีแล้ว ยังไม่พออีกหรือ? เขาสอนเจ้าถึงความดุร้าย ร้ายกาจและชั่วร้ายไปหมดแล้ว หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ใครยังจะกล้าแต่งงานกับเจ้าอีก?"

"......ใครบอกล่ะ?" หนานกงอวิ๋นเยียนไม่ยอมรับ