บทที่ 93 ทำตัวอ่อนน้อมถ่อมตน

อาอวี่นำพู่กัน หมึก กระดาษและหินหมึกมา และฉีเฟยอวิ๋นยังคงรอไม่จากไปไหน เธอกลัวว่าหนานกงเย่จะเสียใจและเธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา

หนานกงเย่หยิบพู่กันขึ้นมาเพื่อจะเขียนหนังสือหย่าร้าง เขามองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นชั่วขณะและกดพู่กันลงบนกระดาษ "เกือบจะตกหลุมพรางของเจ้าเสียแล้ว แต่ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปหรอก"

หลังจากพูดจบ หนานกงเย่ก็เดินไปดูหนอนไหมเย็นและกล่าวว่า "ต่อไปนี้ใครจัดเตรียมพู่กัน หมึก กระดาษและหินหมึกมาให้ข้าอีก ข้าจะตัดมือและเท้าของคนนั้นทิ้งเสีย"

อาอวี่รีบเก็บในทันที และหันหลังวิ่งกลับออกไป

กลัวว่าจู่ๆ จะไม่มีนิ้วมือเสีย!

ครั้งนี้ฉีเฟยอวิ๋นถูกหย่าร้างไม่สำเร็จ ฉีเฟยอวิ๋นจึงได้พักผ่อนอย่างสงบไปหลายวัน หนึ่งก็เพื่อเธอต้องดูหนอนไหมเย็นปั่นไหม และสองเธอต้องทนความเจ็บปวดที่เอวและหน้าท้อง และชีวิตของเธอก็นับว่าค่อนข้างสุขสบาย หากไม่มีอะไรฉีเฟยอวิ๋นก็จะไม่ออกจากห้อง

สำหรับหนานกงเย่นั้น หลายวันมานี้เขาไม่ได้ร่วมหลับนอนกับเธอเลย เขาปรากฏตัวขึ้นในช่วงอาหารค่ำเท่านั้น

ฉีเฟยอวิ๋นและหนานกงเย่ก็ค่อยๆ ห่างเหินกัน

ไม่มีใครพูดถึงเรื่องการหลับนอน แต่ได้สร้างกำแพงกั้นขึ้นมา

ฉีเฟยอวิ๋นในช่วงนี้อยู่ในช่วงมีประจำเดือน เธอก็ไม่ชอบที่จะขยับตัวไปไหน นอกจากเฝ้าดูหนอนไหมเย็นแล้ว เธอก็กำลังศึกษาเกี่ยวกับน้ำพอกหน้า สิ่งที่ลำบากที่สุดคือไม่มีถุงปิดผนึกซึ่งทำให้น้ำพอกหน้าเสื่อมสภาพได้ง่าย

หลังจากการซักถามหลายครั้ง ฉีเฟยอวิ๋นได้เรียนรู้ว่ามีเตาเผาอยู่ทางตอนเหนือของเมืองต้าเหลียง ซึ่งกล่าวกันว่าเป็นหมู่บ้านเตาเผา เธอต้องการหาช่างฝีมือมาลอง

แต่เพราะเธอกลัวว่าจะมีคนร้ายปรากฏตัวขึ้น เธอจึงเสียเวลาไปนานและสุดท้ายก็ต้องไปหาหนานกงเย่

"หาคนงานเตาเผาอยู่หรือ?" หนานกงเย่ในช่วงสองสามวันนี้ค่อนข้างเงียบสงบ โดยอ่านหนังสืออยู่แต่ในห้องและไม่เคยออกไปไหน แม้ว่าทั้งสองจะถูกกั้นด้วยกำแพง แต่ก็ไม่มีการพูดคุยกันเกิดขึ้น

คนในจวนเริ่มไม่สนใจเรื่องนี้ และไม่อยากรู้อยากเห็นเหมือนตอนแรก

เพราะเรื่องการหย่าร้างพระชายาของเขาเป็นที่รู้กันดีในจวนแห่งนี้

พระชายาที่กำลังจะถูกหย่าร้าง ท่านอ๋องก็ไม่สนใจเธอในทันใด และผู้คนในจวนท่านอ๋องเย่ต่างก็มองเป็นเรื่องธรรมดามากขึ้นในเรื่องนี้

แต่ฉีเฟยอวิ๋นไม่เคยถูกมองข้ามเหมือนเมื่อก่อน และเรื่องหมอในจวนก็ทำให้ชื่อเสียงของฉีเฟยอวิ๋นดีขึ้นมากเช่นกัน

หนานกงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้อันอบอุ่นในตอนกลางคืน มีกระถางธูปหอมอยู่บนโต๊ะ ห้องนั้นอบอุ่นและมีกลิ่นหอม เขาเปิดถ้วยชาและจิบหลังจากปิดฝาถ้วยชา

ฉีเฟยอวิ๋นยืนตอบอยู่ที่หน้าประตู "เดิมทีข้าต้องการไปที่โรงงานเตาเผา แต่จักรพรรดิสั่งห้ามไม่ให้ออกไปไหน ข้าออกจากจวนไปไม่ได้ ข้าจึงต้องการหาคนงานเตาเผาเพียงไม่กี่คน ข้าต้องการที่จะเผาขวดจำนวนหนึ่ง"

หนานกงเย่วางถ้วยชาลงแล้วเงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า "เผาขวด?"

"เพคะ"

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้อธิบายและหนานกงเย่ก็ไม่ได้ถาม

"อาอวี่ เจ้าไปหน่อย"

หนานกงเย่สั่งให้อาอวี่ไปจัดการเรื่องนี้ ฉีเฟยอวิ๋นพูดจบก็ต้องการกลับไป เมื่อหันหลังกลับเธอก็ถูกเรียกให้หยุด

"ร่างกายสะอาดหรือยัง?" หนานกงเย่ยังไงก็เป็นผู้ชาย โดยเขาคิดว่าไม่มีอะไรผิดปกติเกี่ยวกับเรื่องนี้

"ยังเลย"

เธอหันหลังกลับและลูบหน้าอกของเธอสองสามครั้ง ฉีเฟยอวิ๋นจึงกลับไปที่ห้องของเธอ

หนานกงเย่โยนหนังสือในมือออกมาและอารมณ์เสียอย่างมาก

การจะได้ร่วมหลับนอนกันมันช่างลำบากเสียจริง!

ฉีเฟยอวิ๋นกลับไปก็รู้สึกกังวลใจ ประจำเดือนต้องมีวันหมด หากหมดประจำเดือนเธอจะทำอย่างไรต่อไป?

อาอวี่เชิญคนงานเตาเผามาอย่างรวดเร็ว รวมทั้งหมดสามคน ทุกคนล้วนเป็นคนที่เก่งที่สุดในโรงงานเตาเผา ฉีเฟยอวิ๋นไปพบพวกเขาด้วยตัวเธอเอง หลังจากถามไถ่อยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ลงมือวาดภาพด้วยตนเอง เป็นภาพขวดจำนวนหนึ่ง ทั้งสามต่างมองหน้ากัน และมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รับงานนี้ได้

ฉีเฟยอวิ๋นให้สัญญาว่าตราบใดที่ทำออกมาได้สำเร็จจะมีรางวัลตอบแทนอย่างหนัก

แต่ต้องทำขึ้นที่ลานหลังจวน และมีเธอเป็นผู้เฝ้าตรวจดู หลังจากชุดแรกเสร็จสิ้น หลังจากนี้สามารถนำกลับไปทำ

คนงานเตาเผาทั้งสามคนยังคงอยู่ช่วยกัน และห้องเตาเผาขนาดเล็กถูกสร้างขึ้นที่ลานหลังจวนของจวนท่านอ๋องเย่ และเตาเผาก็เริ่มทำการเผาในสองสามวัน

ฉีเฟยอวิ๋นเฝ้าจดจ่อทั้งเวลากลางวันและกลางคืน ครั้งแรกๆ ที่เผาออกมานั้นไม่เป็นผลสำเร็จ ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกผิดหวังมาก ทำเอาลานหลังจวนของจวนท่านอ๋องเย่กลายเป็นสถานที่ต้องห้ามสำหรับคนเกียจคร้าน

อาอวี่ที่เฝ้าดูอยู่ที่หน้าประตูก็ไม่รู้ว่าพระชายาต้องการอะไร

ไม่กี่วันต่อมา ฉีเฟยอวิ๋นราวกับได้สมบัติยังไงยังงั้น เธอนำขวดออกจากเตาเผา มันไม่ใหญ่ แต่สวยงาม ดูเหมือนขวดเหล้าขนาดเล็กขนาดเท่าฝ่ามือเพียงเท่านั้น

ครั้งนี้ทำออกมาได้มากกว่าสองร้อยอัน ฉีเฟยอวิ๋นเลือกอย่างระมัดระวังหกสิบอันและที่เหลือก็ทำลายทิ้งทั้งหมด

อาอวี่ยืนมองด้วยความเสียดาย ของสวยงามและดีขนาดนั้น บอกว่าทำลายก็ทำลายเสียง่ายๆ

เมื่อพร้อมทุกอย่างแล้ว ฉีเฟยหยุนก็เรียกหงเถาและลี่ว์หลิ่วมา จากนั้นทั้งสองก็นำกล่องยาคนละสามสิบกล่องไปที่ห้องของฉีเฟยอวิ๋น