บทที่ 94 มาหาถึงหน้าประตู

เมื่อมาถึงภายนอกของตำหนักจิ่นซิ่ว ฉีเฟยอวิ๋นก็หันไปเหลือบมองหนานกงเย่ หนานกงเย่ ใบหน้าที่มองจากด้านข้างของหนานกงเย่ยังคงนิ่งเฉยไม่แสดงท่าทางใดๆ ดูเหมือนกับว่าการเข้าวังมาและถูกเรียกให้เข้ามาพบพระสนมเอกเซียวนั้นไม่ได้เป็นเรื่องสำคัญอะไรสำหรับเขา

แต่กลับเป็นฉีเฟยอวิ๋นเสียเองที่เป็นฝ่ายคิดมาก

หนึ่งคือเธอไม่เคยพบเห็นพระสนมเอกเซียวมาก่อนเลย ความทรงจำของเจ้าของร่างกายเดิมเกี่ยวกับพระสนมเอกเซียวก็ไม่มีเลยแม้แต่นิดเดียว และสองคือองค์จักรพรรดิเรียกเธอมาพบเพราะเรื่องพระอาการประชวรของพระองค์

ฉีเฟยอวิ๋นถูกกักขังมานานกว่าครึ่งเดือน และจักรพรรดิอวี้ตี้ก็ไม่ได้ทรงเรียกพบเป็นการเฉพาะ อันที่จริงแล้วฉีเฟยอวิ๋นตั้งตารอมาตลอด

การรักษาพระอาการประชวรให้กับองค์จักรพรรดินั้นก็เหมือนการเดินบนน้ำแข็งบางๆ และถ้าประมาทแม้เพียงน้อยนิด ก็อาจไม่มีชีวิตอยู่ต่อไปได้

ฉีเฟยอวิ๋นถึงกับเหงื่อออกขึ้นมาเลยทีเดียวจริงๆ!

หลังจากที่สวีกงกงเข้าไปกราบทูลรายงานและบอกเกี่ยวกับทักษะของเธอ ฉีเฟยอวิ๋นจึงถามว่า "พระสนมเอกเซียวเป็นที่โปรดปรานขององค์จักรพรรดิแล้วหรือไม่?"

"ข้าจะรู้ได้อย่างไร ข้าก็ไม่ได้พักอาศัยอยู่ในวัง หากพระชายารู้สึกสงสัยละก็ ไม่เช่นนั้นก็ไปถามองค์จักรพรรดิเสียงเองสิ" หนานกงเย่กล่าวอย่างใจเย็น

ฉีเฟยอวิ๋นได้ยินแล้วก็ยังคงรู้สึกแปลก แต่แปลกตรงไหนก็ไม่สามารถอธิบายออกมาได้

ไม่นานนักสวีกงกงก็กลับออกมา ปัดแส้หางจามรีและกล่าวประกาศขององค์จักรพรรดิ ฉีเฟยอวิ๋นติดตามหนานกงเย่เข้าไปในตำหนักจิ่นซิ่ว

ภายในตำหนักจิ่นซิ่วช่วงเวลานี้มีดอกไม้ถูกจัดแต่งและมีกลิ่นหอม ฉีเฟยอวิ๋นก้มศีรษะของเธอและเดินตามเข้าไป และมาถึงยังหนเาพระพักตร์ของจักรพรรดิอวี้ตี้

หลังจากคลายแขนเสื้อ ฉีเฟยอวิ๋นกำลังจะคุกเข่าลง และเสียงของจักรพรรดิอวี้ตี้ก็ดังขึ้น "ไม่ต้องพิธีรีตองหรอก ไม่มีคนนอก"

"หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ" ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและก้มศีรษะคิดถึงการปรากฏตัวของจวินเซียวเซียว

จักรพรรดิอวี้ตี้ตรัส "นั่งลงสิ"

มีคนนำเก้าอี้มา หนานกงเย่ยังคงทำตัวปกติโดยไม่มีทีท่าจะแสดงความเคารพแม้แต่น้อย เดินไปและนั่งลง ฉีเฟยอวิ๋นเดินตาม แล้วนั่งลงอย่างช้าๆ

"พระชายาเย่ช่างสวยงามมากนัก วันนี้ข้าได้เห็นรู้สึกวิเศษมากเลย" เสียงของผู้หญิงนั้นไพเราะ ไม่เห็นตัวตนแต่สง่างาม หัวใจของฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกสั่นไหว หรือนางคือจวินเซียวเซียว?

อย่าว่าแต่การได้พบนางเลย แต่เสียงนั้นช่างไร้เดียงสา หัวใจของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงนั้น อย่าว่าแต่พวกผู้ชายเลย

เฉินอวิ๋นชูนะ เฉินอวิ๋นชู ช่างโชคร้ายเสียจริง

ตั้งแต่สมัยโบราณ จักรพรรดินั้นโหดเหี้ยมไม่มีหัวใจ วังหลังขององค์จักรพรรดินั้นไร้ความรู้สึกและค่อนข้างเลือดเย็น

แม้ว่าจักรพรรดิอวี้ตี้จะไม่มีการแต่งตั้งนางสนมอื่นเลยมาเป็นเวลาหลายปี ทรงโปรดปรานแค่เพียงเฉินอวิ๋นชูคนเดียวเท่านั้น และพระพันปีก็ถูกตบหน้า เมื่อตบนางไปหนึ่งครั้ง การตบอย่างหนักครั้งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น และบทหนักสำคัญยังมาไม่ถึง

หากเป็นครอบครัวธรรมดาก็ไม่เป็นไร แต่จวินเซียวเซียวเป็นลูกสาวของราชครูผู้เป็นที่ปรึกษาของจักรพรรดิ และด้วยอิทธิพลของท่านราชครูในราชสำนัก จักรพรรดิไม่สามารถปริปากพูดได้ และไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก

บอบบางและสวยงามมาก ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ในระยะเวลาอันสั้น และเกรงว่ามันจะไม่ดีนักหากใช้ระยะเวลานานขึ้น

"ข้าก็คิดเช่นนั้น พระชายาเย่สวยงามขึ้นมากจริงๆ คิดว่าคงเป็นเพราะอ๋องเย่ดูแลเป็นอย่างดี" จักรพรรดิอวี้ตี้เลิกคิ้วและมองไปที่หนานกงเย่ที่เงียบงัน

หนานกงเย่หลับตาลงดูเหนื่อยล้าและไม่พูดอะไร

จักรพรรดิอวี้ตี้เห็นว่าเขาดูท่าทางไม่สนใจและไม่แยแสจึงได้แต่ส่ายพระพักตร์และตรัสว่า "เจ้านี่นะ ข้าตามใจเจ้ามากเกินไปแล้ว!"

หนานกงเย่จ้องมองไปที่องค์จักรพรรดิโดยไม่รู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดนั้นราวกับว่าเขาไม่ได้ยิน

ฉีเฟยอวิ๋นเข้าใจดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างสองพี่น้องเป็นเช่นนี้จริงๆ ไม่มีเรื่องอาณาจักรใดๆ นอกจากครอบครัว

อย่างน้อยหนานกงเย่ก็เป็นแบบนี้ ส่วนจักรพรรดิอวี้ตี้ แม้ว่าเขาจะไม่จริงใจ ใบหน้าของเขาก็เป็นแบบนั้น

"พระชายาเย่ เงยหน้าขึ้นหน่อยสิ" จักรพรรดิอวี้ตี้ตรัสขึ้นจึงทำให้ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้น

จวินเซียวเซียวตกตะลึงครู่หนึ่ง และความเขินอายปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่สวยงาม "พระชายาเย่ ไม่เจอกันนานเลย!"

ฉีเฟยอวิ๋นไม่มีความทรงจำใดเลย ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ไม่เคยเห็นจวินเซียวเซียว

"พระสนมเอกเซียวเคยเจอหม่อมฉันหรือเพคะ?" ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างใจเย็น

"เคยเจอกันเมื่อตอนยังเป็นเด็ก ก่อนสิบขวบอีก ตอนนั้นยังเล่นด้วยกันอยู่เลย พระชายาเย่คงจะจำไม่ได้เสียแล้ว" จวินเซียวเซียวหัวเราะอย่างนุ่มนวลและดูราวกับเด็ก

นางยังมีอายุน้อยก็ทำให้มีความสาวสวยเป็นทุนเดิมโดยธรรมชาติ

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างเขินอาย "หม่อมฉันจำไม่ได้แล้วเพคะ พระสนามเอกเซียวได้โปรดให้อภัยด้วยเพคะ!"

"ไม่เป็นไรหรอก"

จนถึงเวลานี้บรรยากาศยังคงงเป็นไปอย่างราบรื่น แต่ภายในใจของฉีเฟยอวิ๋นนั้นกลับเต้นแรงราวกับกลอง คนอย่างจวินเซียวเซียวนั้น หรือน้องสาวของนางจะเป็นคนซื่อสัตย์งั้นหรือ?

จักรพรรดิอวี้ตี้ตรัสว่า "ช่วงนี้ข้ารู้สึกเหนื่อยล้ามาก เคยได้ยินเกี่ยวกับทักษะทางการแพทย์ของพระชายาเย่ เช่นนั้นแสดงให้ข้าเห็นได้หรือไม่?"

ฉีเฟนอวิ๋นที่กำลังรออยู่นั้น ก็รีบทำการรักษา รักษาเสร็จจะได้รีบกลับออกไป

ไม่มีเวลามากพอที่จะทำตัวเสแสร้งเกี่ยวกับเรื่องครอบครัวของพวกเขา

เธอลุกขึ้นยกมือและกล่าวว่า "เป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับหม่อมฉันเพคะ"

จักรพรรดิอวี้ตี้เปิดแขนเสื้อและวางมือลง

ฉีเฟยอวิ๋นเข้ามาใกล้และนั่งลงเพื่อตรวจสอบชีพจรของจักรพรรดิอวี้ตี้

การตรวจสอบชีพจรเริ่มขึ้น ฉีเฟยอวิ๋นดึงมือของเธอกลับ ลุกขึ้นยืนและกล่าวว่า "ฝ่าบาทเพียงแค่บรรทมดึกเกินไปเพคะ ต่อจากนี้เพียงแค่บรรทมเร็วขึ้นเพคะ"

"อืม"

จักรพรรดิอวี้ตี้เหลือบมองไปที่จวินเซียวเซียว "วันนี้พระสนมเอกต้องไปคารวะพระพันปี พวกเจ้าก็กลับไปกันเถอะ"

"น้องกราบทูลลาพ่ะย่ะค่ะ"

"หม่อมฉันกราบทูลลาเพคะ"

หนานกงเย่รู้สึกมีความสุข ลุกขึ้นกล่าวลาและเดินออกไป

ฉีเฟยอวิ๋นเดินตามเขาและออกจากตำหนักจิ่นซิ่วไปด้วยความกังวลใจ

เกรงว่าฮองเฮาจะปรากฏตัวออกมาจับตัวเธอไป!

ได้ลูกของพระพันปีมาครองแล้ว แถมยังได้เข้าไปที่ตำหนักจิ่นซิ่วอีก

หากฮองเฮารู้แล้วจะคิดอย่างไร?

ฉีเฟยอวิ๋นกลับไปที่รถม้าและถอนหายใจด้วยความโล่งอก เอนหลังและผล็อยหลับไป

หนานกงเย่มองดูผู้หญิงคนนี้ด้วยความเบื่อหน่ายจรดปลายเท้า เห็นได้ชัดว่านอนหลับได้อย่างน่าเกลียด แต่เขากลับไม่รู้สึกเบื่อหรือรำคาญเลยสักนิด

ไม่นานมานี้ ความคิดของเขาจับจ้องมองมาที่เธอเสมอ เธอโยนขวดเคลือบดินเผาที่ลานหลังจวนในตอนกลางคืน เขาไม่รู้สึกเสียดายกับเงินที่จ่ายออกไปเกี่ยวกับการทำเตาเผา แต่กังวลว่าเธอจะถูกเศษแหลมคมทิ่มเข้าที่นิ้วมือ