ตอนที่ 4

ชายคนนั้นยิ้มและพูดว่า “ข้าโง่หรือ?”

“แล้วมิใช่หรือ?”

ฉู่เยียนมองไปที่เขาแล้วพูดว่า “เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่า เจ้ารู้ตัวตนของข้า อีกทั้งยังรู้ความลับของข้า ไม่ว่าจะเป็นแผนรับมือชั่วคราวหรือเป็นการช่วยชีวิต แต่เจ้าล่วงเกินข้า นั่นคือเรื่องจริง ข้าเป็นบุตรสาวของอ๋องผิงหยาง การปลูกฝังความคิดปกป้องครอบครัวและอาณาจักรเป็นเรื่องที่ฝังแน่นอยู่ในกระดูกของข้า เป็นไปไม่ได้เลยที่จะสมรู้ร่วมคิดกับคนที่กล้ารุกรานจักรวรรดิ”

“ในสถานการณ์เช่นนี้ เจ้ากลับไม่ระวังข้าเลยแม้แต่น้อย แทนที่จะออกไปทันทีหลังจากที่พวกทหารเหล่านั้นออกไป กลับอยู่บนเรือต่อและรอให้เรือแล่นออกจากฝั่ง อีกทั้งยังกล้ามานอนบนเตียงข้า นี่ไม่ถือว่าเจ้าโง่หรอกหรือ?”

ชายคนนั้นมองใบหน้าเล็กได้รูป แต่น้ำเสียงกลับเย็นชาของนาง เขาอ้าปากกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับกลืนมันลงไป

เขาแค่ยิ้มเยาะเย้ย “ท่านจะฆ่าข้าและโยนทิ้งทะเลอย่างนั้นหรือ? ก่อนหน้านี้ท่านยังเพลิดเพลินไปกับการปรนนิบัติของข้าอยู่เลย ตอนนี้จะฆ่าข้าแล้วหรือ?”

หลังจากพูดคำว่า “เพลิดเพลิน” แล้ว ฉู่เยียนพลันหน้าแดงเล็กน้อย

แม้ว่าในตอนนั้นนางจะไม่ได้สติ แต่ความทรงจำต่อร่างกายของนางกลับชัดเจนมาก

นางเพลิดเพลินไปกับมันจริงๆ

ฉู่เยียนหันไปด้านข้างเพื่อหลีกเลี่ยงการจ้องมองเขาตรงๆ “เจ้าเป็นนักโทษของราชสำนัก แม้ว่าเจ้าจะไม่ตาย แต่ก็เป็นเรื่องยากสำหรับเจ้าที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ ท่านหญิงอย่างข้าแค่พยายามช่วยยุติความเจ็บปวดของเจ้าโดยเร็วที่สุดก็เท่านั้น”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จู่ๆ ชายคนนั้นพลันยิ้มด้วยความโกรธ “พูดมาขนาดนี้แล้ว ข้ายังต้องขอบพระทัยท่านด้วยใช่หรือไม่?”

“ไม่ต้องขอบคุณข้า นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำ”

ฉู่เยียนใช้แรงทั้งหมดมัดปมเชือกจนแน่น พลันรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย

แม้ว่าตอนนี้เขาจะมือชาจากการถูกมัด เขาไม่สามารถขยับร่างกายได้ แต่เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตะโกนขึ้นมา ฉู่เยียนจึงตัดสินใจปิดปากเขา

นางมองไปรอบๆ และพบเสื้อชั้นในขาดๆ สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ จึงเอาเสื้อชั้นในยัดใส่ปากอีกฝ่าย

ชายคนนั้นมองนางด้วยสายตาตกใจ และยิ่งตกใจมากกว่าเดิมเมื่อเห็นว่านางจะโยนเขาลงทะเล

ฉู่เยียนไม่สนใจ

อย่างไรก็ตาม ชายคนนั้นกัดฟันแน่นและไม่ยอมเปิดปาก

ฉู่เยียนขมวดคิ้ว ก้มหน้าลงและจูบลงบนริมฝีปากอีกฝ่ายทันที

ชายคนนั้นอึ้งไปชั่วหนึ่ง เมื่อมองไปที่ใบหน้าอันเรียวเล็กของนาง ผิวที่เรียบเนียน ขนตายาวราวกับปีกผีเสื้อ กลิ่นหอมจากร่างกาย เขาพลันกลืนน้ำลายไปโดยไม่รู้ตัว

ฉู่เยียนใช้ลิ้นเลียริมฝีปากเขา จากนั้นใช้ลิ้นของนางดันเข้าไปในปากของอีกฝ่าย

ลิ้นของนางนั้นทั้งว่องไวและอ่อนหวาน ตอนที่นางพยายามดันลิ้นเข้าในปากของอีกฝ่าย อีกฝ่ายกลับกัดฟันแน่น ดูเหมือนลิ้นนางจะเจ็บเพราะฟันอีกฝ่ายแข็งเกินไป จึงค่อยๆ เอาลิ้นกลับมา นางรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย จากนั้นค่อยๆ ดันลิ้นกลับเข้าไปใหม่

ชายคนนั้นค่อยๆ ใจอ่อนลง เขาค่อยๆคลายกรามที่กัดฟันแน่นของตนออก ใช้ลิ้นตอบรับความหวานของอีกฝ่าย

บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความไม่ชัดเจน อุณหภูมิห้องดูเหมือนจะสูงขึ้น ทั้งคู่เริ่มจะหายใจถี่มากขึ้น