ตอนที่ 5

ฉู่เยียนกัดริมฝีปากแดงของนางเบาๆ รู้สึกสงสารอีกฝ่าย “หน้าตาของข้า หน้าตาของอ๋องผิงหยาง ข้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำเช่นนี้”

ขณะที่นางพูด นางก็เขย่งเท้า จูบไปที่ริมฝีปากอีกฝ่าย และกระซิบเบาๆ “หากชีวิตหลังความตาย...”

หากมีชีวิตหลังความตายจะเป็นอย่างไร นางกลับไม่ได้พูดออกมา

แต่แววตาที่เจ็บปวดและรู้สึกผิดของนาง ดึงดูดสายตาของชายคนนั้นอย่างลึกซึ้ง

สายตาที่เย็นชาค่อยๆ จางหายไป

เมื่อเห็นว่าสายตาของอีกฝ่ายดูอบอุ่นขึ้น ฉู่เยียนก็ละสายตาที่สงสารของนางออก และผลักเขาออกไปนอกหน้าต่างทันที!

ตู้ม!

น้ำทะเลกระเซ็นขึ้น

ฉู่เยียนเคาะลิ้นตนเองและส่ายหน้า “ตกหลุมพรางความงามถึงสามครั้งติดต่อกัน ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่โง่เช่นนี้อีกในชาติหน้า”

ทหารราชองครักษ์ด้านนอกได้ยินเสียงน้ำ เขาจึงรีบพูดขึ้นมาทันที “ท่านหญิง?”

ฉู่เยียนหันกลับไปมอง ปิดหน้าต่างและพูดอย่างใจเย็น “ไม่มีอะไร ข้าแค่โยนของสกปรกออกไปก็เท่านั้น”

ใต้ท้องเรือ ในมุมมืด

ร่างของชายคนนั้น ครึ่งหนึ่งเปียกโชกอยู่ในน้ำทะเล ใช้มือจับขอบเรือ เชือกที่มัดมือเขาหายไปแล้ว

เขาหยิบเสื้อชั้นในออกมาจากปาก มองไปยังหน้าต่างที่ปิดสนิท สีหน้าของเขาเย็นเฉียบยิ่งกว่าน้ำทะเลเสียอีก

เรือเล็กลำหนึ่งแล่นมาด้วยความเร็วสูง มารับชายคนนั้นขึ้นเรือและจากไปอย่างรวดเร็ว

...

เช้าวันรุ่งขึ้น เรือจอดเทียบท่าที่ท่าเรือจินเหมิน ฉู่เยียนขึ้นรถม้าและมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง โดยมีทหารคอยคุ้มกัน

ในตอนเย็น รถม้าก็มาถึงจุดหมายปลายทาง จวนอ๋องหนิง

อ๋องหนิงหลี่เหิงและพระชายาเอกเสิ่นฉินต่างให้ความสำคัญกับการมาถึงของฉู่เยียน พวกเขาส่งคนไปสอบถามทุกๆ หนึ่งลี้

ทันทีที่ได้รับข่าว ทั้งสองพากันไปรอที่หน้าจวน

หลังจากที่ไม่ได้นอนหลับอย่างดีมาทั้งคืน รถม้าที่เดินทางโคลงเคลง ทำให้นางยิ่งรู้สึกเหนื่อยและง่วงมากขึ้น

นางเอามือปิดปากและหาว เปิดม่านแล้วลงจากรถม้า

เมื่อพระชายาอ๋องหนิงเห็นฉู่เยียน ดวงตาของนางพลันเป็นประกายทันที!