ตอนที่ 6

หลี่หยิ้นมองไปที่ฉู่เยียนและพูดเยาะเย้ย

พระชายาอ๋องหนิงจับมือฉู่เยียนพร้อมกับตรัสว่า “ไม่ต้องสนใจลูกชายไม่รักดีของน้า! เจ้าเดินทางมาไกลคงเหนื่อยมากแล้ว เข้าไปในคุยกันด้านในกันก่อนเถิด น้าจะได้แนะนำเจ้าให้รู้จักกับสมาชิกคนอื่นในจวน”

ฉู่เยียนตอบรับอย่างเชื่อฟังและปล่อยให้อีกฝ่ายพานางเข้าไปด้านใน

หลี่หยิ้นมองตามแผ่นหลังของนางและสูดลมหายใจเข้าอย่างเย็นชา

หลี่หานถามเสียงเบา “นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าเจอน้องเยียนเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าถึงต้องใจร้ายกับนางเช่นนั้นด้วย? ก่อนหน้านี้เจ้าเป็นคนชอบเอาอกเอาใจคนอื่นมิใช่หรือไร?”

หลี่หยิ้นเหลือบมองพี่ชาย “อย่ามองคนอื่นเพียงแค่ภายนอกเลยพี่ใหญ่ ท่านพี่รู้หรือไม่ว่าสวยแต่รูปจูบไม่หอมเป็นเช่นไร?”

เสียงที่เขาพูดนั้นดังฟังชัด ฉู่เยียนที่อยู่ด้านหน้าได้ยินอย่างชัดเจน

นางหลับตาลง ใจนางค่อยๆ บีบแน่นขึ้น

จวนอ๋องผิงหยางที่ดูสวยงาม อย่างไรก็ตามหลังจากที่ฮ่องเต้หมกมุ่นอยู่กับการเล่นแร่แปรธาตุ นานวันเข้ายิ่งเลอะเลือน อีกทั้งยังมีคนคอยยุแหย่ ฝั่งฮ่องเต้ต้องมีความคิดที่ไม่ดีต่อจวนอ๋องผิงหยางอย่างแน่นอน

การที่นางเดินทางมายังเมืองหลวงในครั้งนี้ ดูภายนอกเหมือนว่านางมาในฐานะแขกของฮองเฮา แต่ความจริงแล้วนางมาที่นี่เพื่อเป็นตัวประกันต่างหาก！

อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ยังคงไม่เป็นที่กระจ่าง อ๋องหนิงและพระชายายังไม่ทราบเรื่อง หลังจากที่ได้รับจดหมายจากท่านแม่ขอให้พวกเขาคอยดูแลตนและมีความตั้งใจที่จะให้ทั้งสองตระกูลแต่งงานกัน ยิ่งทำให้อีกฝ่ายยินดีและคอยให้ความช่วยเหลือ จึงยอมให้นางอาศัยอยู่ในจวนอ๋องหนิงเพื่อพัฒนาความสัมพันธ์กับหลี่หาน

หากอ๋องหนิงและพระชายาทราบเรื่องเมื่อคืนเข้าล่ะก็ ไม่เพียงแต่งานแต่งงานจะถูกยกเลิก แต่แผนการที่นางถูกส่งมาแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองเพื่อขอลี้ภัยให้กับอ๋องผิงหยางก็จะสูญเปล่าไปด้วยเช่นกัน!

เมื่อพระชายาอ๋องหนิงเห็นฉู่เยียนหน้าซีด จึงหันกลับไปพูดด้วยความโกรธว่า “พูดจาดีๆ ไม่ได้ก็อย่าพูด! คนที่เข้าใจจะฟังออกว่าเจ้ากำลังชมเยียนเอ๋อร์ แต่คนที่ไม่รู้เรื่องจะมองว่าเจ้าไม่พอใจนาง!”

หลี่หยิ้นมองไปที่ฉู่เยียนและพูดช้าๆ ว่า “พวกเราเพิ่งจะพบเจอกันครั้งแรก ข้าจะมีเรื่องไม่พอใจอะไรน้องเยียนเอ๋อร์เล่า เจ้าว่าถูกหรือไม่?”

ฉู่เยียนหันกลับมาและทักทายอีกฝ่าย “ขอบพระทัยพี่หยิ้นเจ้าค่ะที่ชมข้า”

หลี่หลิ้นหัวเราะอย่างโกรธเคืองทันทีเมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูดเช่นนี้ นางรู้ดีว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร แต่นางยังกล้าขอบคุณเขา ช่างเป็นผู้หญิงที่ไร้ยางอายเสียจริง!

พระชายาอ๋องหนิงพาฉู่เยียนเข้าไปในตำหนัก “เขาเป็นคนไม่มีการศึกษา พูดชมคนไม่เป็น เจ้าอย่าไปใส่ใจเลย พ่อแม่เจ้าคงสบายดีใช่หรือไม่ พวกเราเจอกันครั้งสุดท้ายก็เมื่อสองสามปีที่แล้ว”

ฉู่เยียนตอบรับพวกเขาอย่างอ่อนโยน

อ๋องหนิงและพระชายารู้สึกพึงพอใจมากทันทีที่เห็นว่านางไม่เพียงแต่สวยเท่านั้น แต่ยังมีกิริยามารยาทดีอีกด้วย

เมื่อมาถึงห้องโถง อ๋องหนิงและพระชายาอ๋องหนิงก็นั่งลงพูดคุยกับฉู่เยียน

ฉู่เยียนมองไปรอบๆ และสายตาไปจบอยู่ที่หลี่หยิ้น