บทที่ 1038

เซียวหลันยวนลังเลว่าจะไปช่วยนางเช็ดผมดีหรือไม่ ฟู่จาวหนิงเช็ดไปครู่หนึ่งก็ขี้เกียจเสียแล้ว จึงลุกขึ้นไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า

ได้ยินเสียงเนื้อผ้าเสียดสีกันด้านใน ใจของเซียวหลันยวนก็เหมือนถูกขนนกมาสะกิดเบาๆ

นางเหมือนไม่ได้เลี่ยงเขา ขนาดเขาอยู่ในห้อง นางก็ยังเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย...

"เจ้าเช็ดผมให้แห้งสิ ประเดี๋ยวลมกลางคืนพัดมาจะเป็นหวัดเอานะ" เขาพูดไปด้านในห้อง

ฟู่จาวหนิงยังไม่ตอบเขา

ขี้เกียจจะพูดแล้ว

ฟู่จาวหนิงเปลี่ยนเสื้อผ้าไม่นานก็ออกมา เซียวหลันยวนพอมองไปก็พบว่านางดันใส่เสื้อผ้าของผู้ชายไปเสียแล้ว

"นี่เจ้า?"

"ท่านลืมคำพูดของท่านลุงข้าแล้วหรือ? ไม่ใช่บอกว่าให้แปลงโฉมง่ายๆ หรือ? ข้าตอนนี้ก็แค่จะแต่งหญิงเป็นชายท่านมองไม่ออก?"

ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา น่าจะรอให้พวกทหารเข้ามาตรวจก่อนแล้วค่อยอาบน้ำ แต่เมื่อครู่นี้นางก็สกปรกจนทนไม่ไหวเหมือนกัน

สายตาเซียวหลันยวนตกอยู่ที่หน้าอกนาง แค่เหลือบผ่านไป ใบหูก็ร้อนวาบขึ้นมา

เดิมทีนางก็พอมีขนาดอยู่นะ ตอนนี้ทำไมถึงราบลงไปตั้งขนาดนี้? ดูท่าจะพันไว้แน่นมาก หายใจออกหรือ?

"ท่านสวมชุดแบบนี้ แล้วยังสวมหน้ากากอีก แค่มองมาคนก็จำได้แล้ว แต่ว่าหน้าของท่านมีแผลเป็น แต่งหน้าแปลงโฉมลำบาก..."

ฟู่จาวหนิงมองเขา กลุ้มใจขึ้นหน่อยๆ แล้ว

แผลเป็นพิษของเขาเดิมทีก็แย่อยู่แล้ว ทาอะไรลงไปสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ จะติดเชื้อได้ง่าย

อันที่จริงถ้าเขาไม่ติดใจ แค่เปลี่ยนเสื้อผ้า ปลดหน้ากากลง หน้าอีกด้านหนึ่งแปะอะไรแล้วแต่งๆ เสียหน่อยก็พอ

"ข้าไม่ต้องแปลงโฉมหรอก พวกเขาเข้ามาข้าจะเลี่ยงไปเอง" เซียวหลันยวนตอบ

เขายังเตรียมใจไม่พร้อมที่จะปลดหน้ากากลงมาต่อหน้านาง และยิ่งไม่อยากให้นางมาวาดอะไรบนหน้าเขาด้วยระยะใกล้ๆ ขนาดนั้นด้วย

ฟู่จาวหนิงตะลึงไป

"แล้วท่านจะเลี่ยงไปได้หรือ?"

"ได้สิ"

"ถ้าอย่างนั้นก็แล้วแต่ แล้วข้าจะยังเป็นห่วงอะไรท่านได้กัน"

ตัวนางเองก็หยิบของแต่งหน้าออกมากล่องหนึ่ง เริ่มขีดๆ เขียนๆ บนหน้า บางครั้งยังแปะๆ อะไรเข้าไปด้วย อย่างเช่นทำให้จมูกโด่งขึ้นหน่อย ให้คางยื่นยาวออกมาอีกนิด