บทที่ 1039

"อีกเดี๋ยวถ้านายท่านเองจะต้องตกใจสะดุ้งโหยงแน่" เสี่ยวชิ่นเอ่ยขึ้น "นายท่านเชิญคุณหนูกับท่านอ๋องไปทานข้าวเจ้าค่ะ"

"ได้ จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ"

ฟู่จาวหนิงโบกไม้โบกมือ "มาช่วยข้ามัดผมหน่อย"

"เจ้าค่ะ"

เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นตอนที่พวกนางกำลังจะออกประตูไป "ข้าไม่ไปแล้วกัน ให้คนส่งอาหารอ่อนๆ มาให้ก็พอ"

เสี่ยวชิ่นตกตะลึง

ฟู่จาวหนิงหันไปมองหน้ากากของเขา โมโหขึ้นมาทันที

"ได้ แล้วแต่ท่านเลย"

นางพาเสี่ยวชิ่นเดินออกประตูไป

ระหว่างทางเท้าก็เหยียบตึงๆๆ เหมือนจะระบายอารมณ์หน่อยๆ

เสี่ยวชิ่นรีบตามมา แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรมาก นางแค่มองก็รู้ ว่าอ๋องเจวี้ยนไม่อยากจะปลดหน้ากากลงมากินข้าว

นางกระทั่งรู้สึกว่าทำแบบนี้คือถูกต้องแล้วด้วยซ้ำ เพราะถ้าเดี๋ยวนายท่านเห็นหน้าของอ๋องเจวี้ยนเข้า อาจจะกินไม่ลงก็ได้

นางเองก็ไม่รู้ว่านายท่านกับคุณหนูเคยเห็นใบหน้าใต้หน้ากากอ๋องเจวี้ยนแล้วหรือยัง

"เสี่ยวชิ่น"

ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็เรียกนาง

เสี่ยวชิ่นสะดุ้งโหยง เสียงสั่นขึ้นมา "อ๋า? คุณหนู?"

เพราะว่ากังวล นางกลัวว่าฟู่จาวหนิงจะมองออกว่าตนเองกำลังคิดอะไร

ฟู่จาวหนิงเดิมทีโมโหจนรีบเดิน ตอนนี้ฝีเท้าช้าลงหน่อยแล้ว

ทำไมนางพอเจอเซียวหลันยวนเข้าถึงระงับความโกรธไม่ได้เลยกันนะ? เดิมทีนางไม่ใช่คนที่จะโกรธใครง่ายนี่นา

"ข้าถามเจ้าหน่อย ตอนที่เจ้าเห็นอ๋องเจวี้ยน หน้าของเขาเป็นอย่างไรบ้าง? บรรยายให้ข้าฟังหน่อยได้ไหม?"

ฟู่จาวหนิงเองก็รู้สึกแปลกๆ นางเคยจัดการทำแผลให้เซียวหลันยวนก่อนหน้านี้แล้วแท้ๆ เคยเห็นแผลเป็นของเขา ถ้าว่าตามหลักการเขาก็ไม่ควรจะต้องคอยเลี่ยงต่อหน้านางขนาดนี้นี่นา แต่ตอนนี้เซียวหลันยวนไม่กล้าจะปลดหน้ากากต่อหน้านางเลย

เพราะอะไรกัน?