บทที่ 1167

"ฮูหยิน พวกเราออกไปก่อนเถอะ ออกไปกัน" ผิเหอกงพอเห็นนางเหมือนคิดจะพูดอะไร ก็รีบปลอบนางแล้วดึงออกไป

เขาเองก็ไม่กล้ามองเหมือนกัน

คุณหนูรองเหอเองก็หน้าเปลี่ยนสี "ใช้มีดกรีดไปตรงๆ เลยหรือ?"

ซู๊ด

เหอเซี่ยนอันที่เดิมทียังไม่ค่อยกลัวแต่พอได้ยินคำพูดของพี่สาวก็อดตัวสั่นขึ้นมาไม่ได้

"วางใจเถอะ ไม่เจ็บมากหรอก ข้าจะทำให้ผิวหนังชาเสียก่อน"

ฟู่จาวหนิงหยิบผ้าฝ้ายขาวผืนหนึ่งออกมา เทของเหลวที่เหมือนกับน้ำลงไปเล็กน้อย จากนั้นก็มาทาบนขาของเหอเซี่ยนอัน

"เย็นดีจัง" เหอเซี่ยนอันเอ่ยขึ้น

"รอสักครู่"

ผ่านไปพักหนึ่ง ฟู่จาวหนิงจึงใช้คมมีดกรีดเบาๆ ไปที่ขาของเขา

"เอ๋? ไม่รู้สึกอะไรเลย!"

เหอเซี่ยนอันตกตะลึงอย่างมาก

ฟู่จาวหนิงกลับรู้สึกเสียดาย

ถ้าหากเข็มเจาะเลือดที่ไว้ใช้เจาะของนางเอาออกมาได้ล่ะก็ จะต้องมาใช้วิธีการแบบนี้ทำไม ใช้มีดหรือ? โบราณของแท้

แต่ก็ไม่มีทางเลือก

คุณหนูรองเหอพอเห็นนางลงมีดจริงๆ ก็หันหน้าออกไป ไม่กล้าจ้องแล้ว

แต่เหอเซี่ยนอันกลับจ้องเขม็ง

ฟู่จาวหนิงเอาเลือดออกมาเล็กน้อยจากนั้นก็โรยผงยาลงไป เลือดแข็งตัวอย่างรวดเร็ว

แผลเองก็ไม่ใหญ่ด้วย

นางหยิบขวดเล็กลุกขึ้นยืน "สิ่งนี้ข้าต้องวางไว้ในที่ที่ไม่มีใครเห็น ให้มันสงบลงมาก่อน"

นางมองไปข้างๆ