บทที่ 1168

น่าจะเพราะขาพิการมาแล้วปีครึ่ง ตอนนี้จึงรู้สึกว่า จะเป็นอย่างไรก็คงไม่แย่ไปกว่านี้แล้ว

"ต่อให้ท่านจะบอกว่าขานี้รักษาไม่ได้ ข้าจะยืนไม่ได้อีกทั้งชีวิต ข้า ข้าเองก็ยอมรับแล้ว!"

หลังจากเหอเซี่ยนอันพูดคำนี้ ดวงตาก็แดงรื้น ร้องไห้จ้าขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงทั้งโมโหทั้งขบขัน

พูดว่ากล้าหาญมาก แต่นี่ร้องไห้ขึ้นในพริบตาเลยนะ

นี่มันกล้าหาญหรือว่าไม่กล้าหาญกันเนี่ย?

"ข้าบอกตอนไหนว่ารักษาไม่ได้?"

"อึก!"

เสียงสะอื้นของเหอเซี่ยนอันชะงักไปทันที แต่ก็เก็บไม่อยู่จนส่งเสียงอึกออกมา

"รักษาได้ ที่ข้าอยากบอกคือสาเหตุที่ทำให้ขาของเจ้าพิการน่ะ มันน่ากลัวมาก บางทีบอกแล้วมันดูเวทนาอยู่ แต่ข้ารักษาได้"

คำพูดของฟู่จาวหนิง ทำให้พวกเขาถลึงตาโตมองนาง

"ไม่เข้าใจหรือ?"

"เข้าใจแล้ว ท่านบอกว่าขาของข้าท่านรักษาได้!" น้ำตาของเหอเซี่ยนอันอาบลงมาอีกครั้ง

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินเขาพูดเช่นนี้ก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้

นี่ก็จับจุดสำคัญได้จริงๆ สินะ

"ใช่ เจ้าไม่ได้ฟังผิด ข้าต้องยืนยันกับเจ้าก่อน ขาของเจ้าข้ารักษาได้ แต่ก่อนที่จะรักษา พวกเจ้าน่าจะอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับขานี้กันแน่กระมัง?"

หลังจากถูกฟู่จาวหนิงย้ำมาหลายครั้งว่าขาของเขารักษาได้ ใจของเหอเซี่ยนอันก็สงบลงมามากแล้ว

ตอนนี้เขาสามารถใจเย็นลงมาฟังคำพูดของฟู่จาวหนิงได้เสียที

"อยากสิ ข้าเองก็อยากรู้มาตลอดว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วทำไมพอป่วยแล้วขาถึงยืนขึ้นมาไม่ได้"

"ดังนั้นสาเหตุนี้ก็จะทำให้เจ้ารู้สึกกลัวได้เหมือนกัน ถ้าหากเจ้ารับไม่ไหว ข้าก็จะไม่พูด เจ้าแค่รู้ว่าข้าจะรักษาให้หายก็พอ ไม่ต้องถามถึงสาเหตุอาการป่วย"