บทที่ 1207

เหอเซ๊่ยนอันตอนนี้จึงค่อยๆ ปล่อยมือ

เขายืนนิ่ง ไม่ล้มลงแล้ว

เหอเซี่ยนอันเงยหน้ามองฟู่จาวหนิง

"ข้า ข้ายืนได้แล้ว?"

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า "ใช่แล้ว"

"ท่านพ่อ! ท่านแม่! พี่หญิงรอง!" เหอเซี่ยนอันตื่นเต้นดีใจร้องเรียกขึ้นมา "พวกท่านเห็นไหม? ข้ายืนได้แล้ว!"

"โฮ!"

องค์หญิงใหญ่ร้องไห้ออกมาทันที

ผิงเหอกงเองก็ตาชื้น ออกแรงพยักหน้า

"่น้องชาย ขาของเจ้าดีแล้วจริงๆ!" คุณหนูรองเหอเองก็ตื่นเต้นยินดี กระโดดเหยงขึ้นมา

"ลองเดินดูสักสองสามก้าว"

ฟู่จาวหนิงบอกกับเหอเซี่ยนอัน

เหอเซี่ยนอันก็ค่อยๆ ขยับเดินอย่างระมัดระวัง

นอกจากจะมีอาการชาหน่อยๆ ก็ไม่มีปัญหาอะไรอีก เขาเดินได้อีกครั้งแล้ว!

"เจ้าไม่ได้เดินมานานมาก ต้องปรับตัวอีกหลายวัน ช่วงนี้ทุกวันก็ลุกออกมาเดินช้าๆด้วยล่ะ ค่อยๆ เพิ่มจำนวนก้าว พอปรับตัวได้ค่อยเพิ่มความเร็ว ไปทีละขั้นๆ"

"ขอรับ ข้าจะฟังท่าน!"

เหอเซี่ยนอันทั้งร้องไห้ทั้งร้องตะโกน ขาของเขาไม่พิการแล้ว มันกลับมาดีแล้ว!

รองผู้บัญชาการหลินกับนายท่านหลิวพอได้ยินข่าว ก็มาดูเหอเซี่ยนอันที่จวนผิงเหอกงด้วยเช่นกัน

พอเห็นว่าเขาเดินได้แล้วจริง พวกเขาก็ส่งของขวัญชิ้นใหญ่มาให้

"พวกเขาต้องของคุณผิงเหอกงมาก ถ้าไม่ใช่ท่านแนะนำหมอเทวดาฟู่ให้กับพวกเขา ตอนนี้พวกเราทั้งสองบ้านคงได้จัดงานศพไปแล้ว"

พวกเขาตอนนี้ตื้นตันอย่างมาก ฟู่จาวหนิงช่วยชีวิตลูกชายพวกเขากลับมา

"เพื่อนคนอื่นๆ ของต๋าเอ๋อร์กลับไม่มีโชคตรงนี้ กลบฝังไปกันหมด พวกเราแวะไปดูมาแล้ว ครอบครัวเหล่านั้นร้องไห้กันระงมเลยทีเดียว"