บทที่ 1208

"ผิงเหอกงรู้ว่าไหมว่าหมอเทวดาฟู่อยู่กับใคร?"

"คุณชายสวมหน้ากากนั่นน่ะหรือ?"

หลายวันนี้ เซียวหลันยวนจะมารับฟู่จาวหนิงอยู่ทุกวัน แต่ทุกวันก็สวมหน้ากาก เขาจึงไม่เคยเห็นใบหน้าจริงๆ ของอีกฝ่ายมาก่อนเลย แต่ก็รู้ว่าวรยุทธของเขาลึกล้ำมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังคอยปกป้องฟู่จาวหนิงด้วย

พวกกเขาล้วนจูงมือกันตลอด นั่นแสดงว่าเป็นสามีของฟู่จาวหนิง

"ไม่ได้หมายถึงเขา"

"แล้วหมายถึงใครล่ะ? พ่อครัวเลื่องชื่อตู้หรือ? นางเป็นหลานของผู้อาวุโสตู้ เรื่องนี้ข้ารู้"

"ไม่ใช่ผู้อาวุโสตู้ด้วย"

"แล้วท่านพูดถึงใครกันล่ะนั่น? พูดมาตรงๆ เลย! อย่าวกไปวนมา" ผิงเหอกงเหลืออดหน่อยๆ

"เสิ่นเสวียน!"

รองผู้บัญชาการหลินพูดออกมาตรงๆ

"เสิ่นเสวียน นางเรียกว่าท่านลุง! แม้จะไม่รู้ว่าเป็นลุงหลานแท้ๆ หรือเปล่า แต่ถึงอย่างไรก็มีความสัมพันธ์ระดับนี้อยู่ แล้วข้าก็ได้ยินข่าวเมืองหมานทางนั้นด้วย เมืองหมานทางนั้นมีเหมืองแร่หิน ช่วงนี้ได้ยินว่าส่งหินชุดหนึ่งออกไป เป็นภารกิจที่หนักหนามาก"

ผิงเหอกงขมวดคิ้ว

รองผู้บัญชาการหลินพูดต่อ "ดังนั้น ทางนั้นก็จะส่งนักโทษไปยังเหมืองแร่หิน ให้พวกเขาขนย้ายก้อนหินแร่ ท่านก็รู้อยู่ ว่างานหนักขนาดนั้น ถ้าทำไม่ดีนี่ถึงตายเชียว แล้วท่านยังจำได้ไหม เสิ่นฉยงคุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่น ตอนนี้ก็อยู่ที่เมืองหมานด้วย? ลูกเขยคนโตของท่าน ก็เพิ่งถูกส่งไปยังเมืองหมานได้ไม่นานนักใช่ไหม?"

คิ้วของผิงเหอกงค่อยๆ ขมวดหนักขึ้นไปอีก

นายท่านหลิวฟังถึงจุดนี้ ก็กระแอมออกมาสองที "วันนี้ประชุมเช้า ฝ่าบาทบอกว่าปีที่แล้วแม่น้ำเหิงมีอุทกภัย ปีนี้จะต้องขนหินไปทำเขื่อนให้ดี เพื่อไม่ได้อุทกภัยเอ่อล้นมาอีก แล้วนักโทษที่เมืองหมานทางนั้นก็ล้วนเป็นพวกแข็งแรงล่ำสันก้าวร้าว ให้พวกเขาทำงานมากหน่อย ก็ยังสามารถให้โอกาสพวกเขาสร้างคุณทดแทนโทษได้"

หลังจากเสร็จประชุมเช้าพอมาคิดดู ฝ่าบาทน่าจะคิดกดดันเสิ่นฉยงอีกครั้ง!

เพราะวันนั้นที่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นประทานพร ฝ่าบาทรับสั่งให้คนตระกุลเสิ่นทั้งหมดมาพร้อมหน้ากันเพื่อถือถาดชากางธงพิธีให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น บอกว่าจะให้พวกเขาเข้าใกล้โชคขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นมากที่สุด แต่เสิ่นเสวียนกลับปฏิเสธมา

เหตุผลในการปฏิเสธคือ พ่อแม่ที่บ้านป่วยหนักยังไม่หายดี ไม่กล้าล่วงเกินองค์หญิงใหญ่