บทที่ 1210

เสิ่นเสวียนกับเซียวหลันยวนกำลังลงหมากกัน

ฟู่จาวหนิงรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เวลานี้แล้ว พวกเขาสองคนยังมีเวลาว่างมานั่งเล่นหมากรุกอีกหรือ?

"ท่านลุง ข้าคิดว่าพวกท่านจะยุ่งกันแทบจะไม่มีเวลากินข้าวเสียอีก" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"ไม่ขนาดนั้น" เสิ่นเสวียนยิ้มๆ

"สองวันก่อนงานอวยพรใหญ่ขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น ท่านปฏิเสธจักรพรรดิต้าชื่อไปเช่นนั้น ท่านไม่มีแผนรับมือภายหลังเลยหรือ?"

ฟู่จาวหนิงเองก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็น

เดิมทีงานอวยพรใหญ่เองนางก็อยากจะไปดู แต่มีคนไข้หนักอย่างหลินต๋ากับหลิวเกาไหลสองคนติดตัวอยู่ แล้วยังมีเหอเซี่ยนอันอีก นางไปไหนไม่ได้จริงๆ

"กำลังรอแผนรับมือภายหลังของเขาอยู่น่ะ ก่อนหน้านั้นก็เหมือนจะพอมีเวลาให้หย่อนใจได้บ้าง" เสิ่นเสวียนตอนนี้ยังมีอารมณ์มาล้อเล่นอยู่ "ถึงอย่างไรฝ่าบาทเองก็ต้องคิดให้ดี ว่าควรจะใช้วิธีการไหนกับตระกูลเสิ่นของพวกเรา"

เซียวหลันยวนลุกขึ้นไปหยิบผ้าเปียกจากถังน้ำข้างๆ มาบิด แล้วเช็ดมือให้ฟู่จาวหนิงอย่างละเอียดละออ

หลายวันนี้หลังจากนางกลับมา เขาก็จะทำงานละเอียดเช่นนี้ให้

เช็ดมือให้นาง เทน้ำให้นาง

ฟู่จาวหนิงตอนแรกก็ไม่ค่อยชิน แต่ไม่กี่วันนางก็ชินเสียแล้ว ความเคยชินนี่เป็นสิ่งที่น่ากลัวเสียจริง

แต่เซียวหลันยวนก็ทำเรื่องเหล่านี้อย่างเป็นธรรมชาติ ชินเร็วกว่านางเสียอีก

"ท่านลุง ผิงเหอกงทางนั้นรับปากว่าจะส่งคนไปเมืองหมาน ให้ลูกเขยคนโตของเขาดูแลท่านลุงคนโตให้เรา ยิ่งไปกว่านั้น ยังสามารถให้พวกเราพาคนไปได้สองคน ถ ึงตอนนั้นพวกเขาจะจัดให้ไปอยู่ข้างกายท่านลุงเอง"

ก่อนหน้านี้เสิ่นเสวียนแม้จะส่งคนไปส่งของให้กับเสิ่นฉยง แต่ก็ทำได้แค่แอบๆ ข้างกายเสิ่นฉยงมีคนคอยจับตาดูอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นยังจับจ้องอย่างแน่นหนาด้วย ของของเขาเองก็มักมีคนมารื้อค้นเป็นระยะ ดังนั้นถ้าจะซ่อนพวกยาหรือเงินอะไรแบบนี้จึงยากมาก

องค์จักรพรรดิถึงแม้จะเนรเทศเสิ่นฉยงไปอยู่สถานที่ที่ห่างไกลขนาดนั้น แต่หลายปีมานี้ก็ไม่ได้ปล่อยวางเรื่องการจับตาดูเขาเลย

จะส่งคนไปเมืองหมานนี่คือยากลำบากมาก

ครั้งนี้แม่ทัพที่ดำรงตำแหน่งใหม่ทางนั้นคือลูกเขยคนโตขององค์หญิงใหญ่ องค์จักรพรรดิจึงวางใจ ถึงอย่างไรก็ถือเป็นคนของตนเอง

ถ้าไม่ใช่เพราะฟู่จาวหนิงไปรักษาขาของเหอเซี่ยนอัน ทำให้ผิงเหอกงซาบซึ้งเต็มประดา ก็คงจะยังส่งคนเข้าไปยากอยู่ดี

นี่ถือเป็นคุณความดีของฟู่จาวหนิง

ถึงอย่างไรการทำให้ลูกเขยคนโตขององค์หญิงใหญ่ทรยศองค์จักรพรรดิมายืนอยู่ข้างตนเองเช่นนี้ ก็เป็นเรื่องที่ยากลำบากมากเรื่องหนึ่ง

"จริงหรือ?" เสิ่นเสวียนเองก็ดีอกดีใจ