บทที่ 1221

เซียวหลันยวนหัวเราะพรืดออกมา "และยิ่งไม่เชื่อเรื่องการคุ้มครองจากสวรรค์อะไรนั่นด้วย ดังนั้นคำพูดนี้ท่านหูทีหลังไม่ต้องพูดแล้วนะ"

สวรรค์คุ้มครองอะไรกัน ชะตาต้องกันอะไรกัน

ถ้าให้พูดจริงๆ เขามีชะตาต้องกันกับจาวหนิงต่างหาก

หลังจากแต่งงานกับจาวหนิง สุขภาพของเขาก็ดีวันดีคืน ตอนแรกที่เขาพิษกำเริบจนตัวเย็นเฉียบ แค่นางมาอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นแล้ว

แล้วมาพูดอะไรสวรรค์คุ้มครอง อย่างฟู่จาวหนิงที่เรียนรู้มาจนวิชาแพทย์ยอดเยี่ยม นั่นเป็นความสามารถของตนเองต่างหาก

พิษในร่างกายเขาได้นางมาช่วยแก้ให้ ชีวิตของเขาก็ยืดตามาได้เพราะลูกกลอนบำรุงหัวใจที่นางไปตามหาและสกัดมาให้ พิษคงค้างของเขาก็เป็นโชคดีของนางที่หาเอ็นมังกรหยกจนพบแล้วนำมาแก้ให้

แผลเป็นพิษบนหน้าเขาตอนนี้ ก็เป็นฟู่จาวหนิงที่รักษาให้

เป็นนางที่ไม่กลัวความน่าเกลียด ไม่รังเกียจความสกปรก คอยล้างแผลให้กับเขาทายาให้เขาอยู่ตลอด

ถ้าจะบอกว่าที่เขามีชีวิตต่อมาได้ นั่นก็ล้วนเป็นเพราะฟู่จาวหนิงทั้งนั้น

ต้องมาขอโชคจากองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเสียที่ไหน?

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำอะไรบ้าง? นางทำอะไรได้บ้าง?

"อ๋องเจวี้ยน..."

ในใจท่านหูรู้สึกไม่ค่อยดี แม้จะไม่มีใครเห็นสีหน้าอ๋องเจวี้ยน แต่พอได้ยินน้ำเสียงของเขา ก็รู้ถึงความเย็นชาของเขาแล้ว ว่าไม่ได้ใส่ใจองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเลยแม้แต่น้อย

"พระชายาของข้าไม่ใช่คนง่ายๆ" เซียวหลันยวนเห็นแก่หน้าของเจ้าอารามโยวชิง จึงพูดประโยคนี้ตามออกมา

ถ้าว่าตามหลัก ท่านหูคนนี้ควรจะหุบปากได้แล้ว

แต่ว่าเขามองหน้ากากของอ๋องเจวี้ยน คิดถึงเรื่องที่เล่าลือกันในแคว้นเจา จากนั้นจึงมองไปยังโสมเซียนค้างฟ้าบนโต๊ะ กัดฟันพูดออกมา

"เรื่องที่ลือกันในแคว้นเจา ตอนนี้แทบจะทุกคนในต้าชื่อล้วนรู้กันหมดแล้ว ทุกคนรู้ว่าอ๋องเจวี้ยนอย่างท่านใบหน้าเสียโฉม เจ็บปวดทรมาน ตอนนี้ทุกันที่ต้องสวมหน้ากากไม่ใช่ว่าน่ารำคาญมากหรอกหรือ? ถ้ามีโสมเซียนค้างฟ้า บางทีใบหน้าท่านอ๋องอาจจะรักษาได้ก็ได้ ในมือองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยังมีวัตถุดิบยาอื่นอยู่อีก..."