บทที่ 1222

ฟู่จาวหนิงก่อนหน้านี้ก็เสแสร้งเก่งจริงๆ รู้อยู่ว่าคนผู้นี้คือสามีของนาง คืออ๋องเจวี้ยน แล้วยังเสแสร้งทำเป็นไม่รู้จักกันอีก

คิดจะเล่นตลกกับองค์หญิงใหญ่อย่างนั้นหรือ?

จะดูตอนที่องค์หญิงใหญ่เลือกคู่ตอนนั้นแล้วเปิดโปงตัวตนฐานะออกมา แล้วค่อยมาถากถางเยาะเย้ยอย่างนั้นหรือ? ดูมีเจตนาร้ายแอบแฝงจริงๆ

ถูกเสิ่นเซียงบอกว่าตนเองชื่นชมอ๋องเจวี้ยน องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็เขินอายเล็กน้อย นางก้มหน้าลง เสียงเองก็เบาลง แต่ไม่ได้แย้งคำพูดของเสิ่นเซียงเมื่อครู่เลย แต่ขอโทษกลับมา

"อ๋องเจวี้ยน สาวใช้ของข้าไม่รู้จักมารยาท ท่านอย่าได้คิดเล็กคิดน้อยเลย เพียงแต่ก่อนหน้านี้ไม่รู้จักตัวตนของท่าน ถ้าหากรู้ล่ะก็ วันนี้ข้าคงเชิญพระชายาอ๋องเจวี้ยนมาด้วยแล้ว"

"ช่างเถอะๆ ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว กินข้าวกินข้าว"

ท่านหูมองอ๋องเจวี้ยนผาดหนึ่ง กังวลหน่อยๆ ว่าเขาจะเอาเรื่องที่ไม่สนใจองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอยู่ในสายตาแม้แต่น้อยเมื่อครู่พูดออกมาอีกครั้ง จึงเรียกให้พวกเขามากินข้าวดีกว่า

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคีบห่อเส้นเงินชิ้นหนึ่งใส่ไปที่ชามของเซียวหลันยวน

"อ๋องเจวี้ยนลองชิมดู นี่เป็นอาหารมังสวิรัตชนิดหนึ่งที่ข้าชอบที่สุด..."

คำพูดของนางยังไม่ทันจบ เซียวหลันยวนก็ลุกขึ้นยืน

ท่าทางของนางแข็งไป

คนทั้งหมดล้วนมองอ๋องเจวี้ยนอย่างงงงัน

"อ๋องเจวี้ยน..." ท่านหูรู้สึกไม่ค่อยดี พอกำลังจะเตือนเขา เซียวหลันยวนก็หมุนตัวเดินออกไปแล้ว

"ข้าไม่หิว พวกเจ้าค่อยๆ กินกันไปเถอะ"

พูดจบ เขาก็ออกประตูไปโดยไม่ลังเล

ชิงอีกตกตะลึง แต่ก็รีบตามออกไป

ชั่วขณะหนึ่ง ในห้องเงียบเชียบแบบกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ท่านหูโมโหจนมือสั่น ตะเกียบยังแทบจะจับไม่อยู่

เขามองไปยังองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น และเห็นว่านางตาแดงรื้น น้ำตาคลอเบ้าจนแทบจะร่วงผล็อยลงมาแล้ว แต่นางก็กัดริมฝีปากทนเอาไว้ พยายามประคองเกียรติขององค์หญิง

ทำเอาคนปวดใจเป็นพิเศษเลยเชียว

"อ๋องเจวี้ยนเขาทำไมจึงเป็นอย่างนี้?"