บทที่ 1243

เสิ่นเชี่ยวถลึงตาค้าง

ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศในห้องก็ตึงเครียดขึ้นมา

แม้ฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยวจะรู้สึกว่าตนเองในอดีตจะถูกใส่ร้าย แต่ไม่ว่าอย่างไร เรื่องในตอนนั้นก็ส่งผลกระทบร้ายแรงที่ย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้

อ๋องเจวี้ยนหลายปีนี้มีสุขภาพย่ำแยมาตลอด ยังถูกพูดไว้ว่าจะอายุไม่ถึงสามสิบอีกด้วย

สิ่งเหล่านี้ พวกของฟู่จิ้นเชินต่อมานั้นรู้อยู่ แค่ความทรงจำถูกทำให้สับสนเท่านั้น ตอนนี้ล้วนนึกออกหมดแล้ว

และพวกเขาที่ต้องทิ้งบ้านเกิดเมืองนอน ทอดทิ้งครอบครัว ระหกระเหินมาหลายปี แทบเอาตัวไม่รอด

ไม่ว่าอย่างไร ระหว่างพวกเขาก็ถูกคั่นไว้ด้วยเหวลึกที่มิอาจข้ามไปได้อยู่

แต่ว่าตอนนี้เซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงเป็นสามีภรรยากันแล้ว!

ฟู่จิ้นเชินหลังจากตกตะลึงก็คิดจะลงจากเตียงทันที

เขาประสานสายตากับเซียวหลันยวน ยื่นมามาขวางไว้ตรงหน้าฟู่จาวหนิง

"อ๋องเจวี้ยน ถ้าท่านเกลียดชังพวกเรา ก็นำความโกรธมาลงที่พวกเราเสีย จาวหนิงตอนนั้นยังเป็นเพียงเด็กน้อย นางไม่รู้อะไรทั้งนั้น เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับนาง"

ฟู่จาวหนิงมองแขนที่มาขวางอยู่ตรงหน้าตนเอง พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่ง

สภาพเขาแบบนี้ ยังคิดจะปกป้องนางอีกหรือ?

"ข้า หาพวกท่านมาสิบกว่าปี" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

"พวกเขาไม่ได้คิดจะหลบหนีหลายปีขนาดนี้ ตอนแรกที่คิดว่า คิดจะให้ท่านพ่อกับจาวหนิงมีชีวิตรอดเท่านั้น จึงห้ามถูกจับตัวเด็ดขาด พวกเรายังต้องตรวจสอบความจริงอีก ขณะเดียวกันก็จะหาคนที่วางยาพิษด้วย พอได้ยาแก้พิษก็จะกลับเมืองหลวงเพื่อช่วยท่าน"

ฟู่จิ้นเชินอธิบายอย่างตั้งใจ

"พวกท่านยังคิดจะหายาพิษมาให้ข้าด้วยหรือ?" เซียวหลันยวนฟังแล้วรู้สึกขบขัน

"ท่านอาจจะไม่เชื่อ แต่พวกเราก็คิดเช่นนั้นจริงๆ วิธีที่ดีที่สุดคือค้นหายาแก้พิษช่วยท่านเสียก่อน นำความดีนี้มาลบล้างความผิด จากนั้นก็อ้อนวอนองค์จักรพรรดิให้ละเว้นโทษตายพวกเรา ต่อให้จะเนรเทศพวกเราทั้งตระกูล ก็ยังต้องพยายามมีชีวิตต่อไปให้ได้"

นี่คือความคิดของฟู่จิ้นเชินตอนนั้น