บทที่ 1267

เซียวหลันยวนตอนนี้ไม่กลัวแม่นางคนอื่นจะใจสลายแล้วสินะ นี่มันน่าโมโหหน่อยๆ หรือเปล่า? คนอื่นเขาเอามามอบให้ตัวเองแท้ๆ

"หนิงหนิง"

สายตาของเซียวหลันยวนมองเข้ามา ร้องเรียกนางขึ้น

ฟู่จาวหนิงสาวเท้าเดินเข้ามา

เฉินฮ่าวจูหันกลับไปมองนาง ตอนที่เห็นฟู่จาวหนิง หน้าของนางก็แดงก่ำ รีบหันไปคารวะให้นาง "ข้า ข้าขอตัวก่อน"

พูดจบนางก็หนีออกไปเหมือนวิ่งหนี

"ข้ากำลังจะแนะนำเจ้าเลย แต่นางวิ่งไวเหลือเกิน" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

ฟู่จาวหนิงมองเขา เกิดความคิดจะเย้าแหย่ขึ้น "ท่านคิดจะแนะนำข้า?"

"ฮูหยินของข้า" เซียวหลันยวนพูดต่อ

"เช่นนี้หรือ?"

"ไม่อย่างนั้นล่ะ" เซียวหลันยวนก้มหน้าต่ำ แนบเข้ามาข้างหูนาง กระซิบเสียงต่ำ "ดวงใจของข้า?"

"พรวด!"

ฟู่จาวหนิงทนไม่ไหวหัวเราะก๊ากขึ้นมา

คนผู้นี้! ไปเรียนวิธีแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไรกัน?

ชิงอียกของอยู่ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร "ท่านอ๋อง พระชายา นี่ให้ข้าจริงหรือ?"

ฟู่จาวหนิงเหลือบมอง "ไม่อย่างนั้นล่ะ เจ้าอยากให้สามีของข้าสวมปลอกแขนที่แม่นางคนอื่นเย็บขึ้นด้วยตนเองหรือไรกัน?"

"ไม่ๆๆ ได้อย่างไรกัน! ข้าน้อยจะเก็บไว้!" ชิงอีตกใจสะดุ้งโหยง

"ท่านรับของไว้เพราะอะไรกัน?"

ฟู่จาวหนิงมองเซียวหลันยวน นางยื่นมือหยิบปลอกแขนคู่นั้นขึ้นมา พอมองอย่างละเอียด สายตาก็ชะงักไป

พอเห็นปฏิกิริยาของนาง เซียวหลันยวนก็รู้ว่านางมองออกแล้ว

"รู้แล้วหรือ?"

อย่างนี้นี่เอง

เมื่อครู่ตอนที่เห็นเซียวหลันยวนรับของพวกนี้ ในใจนางรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ แม้จะมอบให้กับชิงอี แต่ก็ถือว่ารับมาแล้ว