บทที่ 1268

หมู่บ้านนั้น ไม่มีชื่อ

หลักๆ คือก่อนหน้านี้ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน ตอนนั้นหลังจากที่พวกพ่อค้ายาเข้าไปก็ไม่ได้ถามชื่อหมู่บ้าน ดังนั้นตอนนี้พวกเขาเวลาเรียกขึ้นมาจึงเรียกว่าหมู่บ้านนิรนาม

ว่ากันว่าหมู่บ้านนิรนามอยู่บนหน้าผาเล็กแห่งหนึ่ง ถ้าจะไปก็ต้องปีนทางเนินชัน แล้วบนทางเนินชั้นนั้นยังมีวัชพืชรกครึ้มรวมถึงหินแหลมคมอีกไม่น้อย ดังนั้นคนของหมู่บ้านนี้จึงไม่ค่อยจะลงมานัก และไม่มีคนขึ้นไปด้วย

ตอนนี้พวกเขากระทั่งหน้าผาเล็กนั่นก็ยังหาไม่เจอ

"ป่าผืนนี้อุดมสมบูรณ์จริงๆ แล้วยังแปลกอีกด้วย ข้าในน่าจะมีต้นน้ำอยู่ ชื้นเอามากๆ แล้วยังเย็นอีกด้วย พอตกค่ำลมหนาวนั่นก็จะพัดเข้าไปถึงในกระดูกเลยทีเดียว ดังนั้นถ้าหลงทางอยู่ด้านในก็ลำบากแน่"

ต่งฮ่วนจือไปด้วยกันกับพวกเขา

ระหว่างทางเขาก็บอกถึงข่าวที่ตนเองไปหามาให้พวกเขาฟัง

"ตอนนี้ยังไม่มีใครบอกว่าเจอทางเข้า พวกเขาเองก็ไม่กล้าเข้าไปค้างคืนในป่า เพียงแค่ทิ้งคนไว้ด้านนอกป่า ก่อไฟ พอฟ้าตะวันตกเริ่มมืดแล้วยังหาไม่เจอ ก็จะรีบกลับออกมากัน จะค้างแรมในป่าไม่ได้"

พ่อค้ายาหลายคนนั้นตอนแรกได้เข้าไปจากทางนี้ พวกเขาวนไปเวียนมาในเขาลึกหลายวัน ถึงไปเจอกับชาวบ้านของหมู่บ้านนั้นคนหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ แล้วถูกพาเข้าไปยังหมู่บ้าน ตอนที่กลับมาก็มีชาวบ้านที่นั่นส่งพวกเขาออกมา

"ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะต้องเดินลึกเข้าไปในเขา ต้องหาทางจากด้านที่ออกมา แต่ว่าตอนนั้นมีคนในหมู่บ้านพาพวกเขาออกมา พวกเขาตอนนั้นเองก็คิดไม่ถึงว่าจะถ้าจะไปอีกครั้งจะหาทางไม่เจอ ดังนั้นจึงไม่ได้คิดมาก ไม่ได้จำทาง ตอนนี้พ่อค้าเหล่านั้นรู้สึกเสียใจหนักกันขึ้นมาเลยทีเดียว"

เสียใจเรื่องอะไร?

แน่นอนว่าต้องเพราะวัตถุดิบยาเหล่านั้นสามารถขายได้ในราคาที่สูงลิบ

อันที่จริงพ่อค้ายาเหล่านั้นยังไม่ได้พูดความจริงออกมา พวกเขาไม่รู้จักวัตถุดิบยาเหล่านั้น แต่ชาวบ้านเหล่านั้นก็บอกว่าจะแลกเป็นเงินกับพวกเขาเสียหน่อย พวกเขารู้สึกว่าตอนนั้นตนเองก็อยู่ในเขตของคนอื่น ถ้าไม่ยอมล่ะก็ ไม่รู้ว่าชาวบ้านเหล่านั้นจะทำอะไรขึ้นบ้าง

ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีทางเลือก ซื้อวัตถุดิบยาเหล่านั้นมา

วัตถุดิบยาเหล่านั้นพวกเขาแต่ก่อนก็ไม่เคยเห็น แต่ในเมื่อจ่ายเงินไปแล้ว หลังจากนำออกมาพวกเขาจึงนำไปยังพันธมิตรโอสถ ให้คนของพันธมิตรช่วยดูว่ารับซื้อไหม

คนที่รับซื้อวัตถุดิบยาของพันธมิตรโอสถเองก็ไม่รู้จัก ยังต้องเรียกต่งฮ่วนจือออกมา ถึงได้มองออก