บทที่ 1280

ซือถูไป๋เดินออกไปข้างๆ สองก้าว ออกห่างจากนางหน่อย

"องค์หญิงใหญ่อันที่จริงสามารถไปถามฝ่าบาทอีกครั้งหลังกลับไปได้ เชื่อว่าฝ่าบาทจะต้องเล่าให้ท่านฟังอย่างละเอียดแน่"

พอได้ยินเขาพูดเช่นนี้ สายตาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจึงหม่นลงมาเล็กน้อย

ซือถูไป๋ปฏิเสธนางอย่างชัดเจน

นี่มันเพราะอะไรกัน?

นางรู้ว่าซือถูไป๋จะเว้นระยะห่างกับนาง เพื่อไม่ให้ฟู่จาวหนิงเข้าใจผิด

แต่ฟู่จาวหนิงมีอะไรต้องเข้าใจผิดล่ะ? นางเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนแคว้นเจานี่ แต่งงานไปแล้ว ยังจะมาสนใจว่าซือถูไป๋อยู่ใกล้ใครด้วยหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้นซือถูไป๋ทำไมต้องทุ่มเทสุดใจกับฟู่จาวหนิงเช่นนี้ด้วย?

แน่นอนว่า ฟู่จาวหนิงหน้าตาดีเอามากๆ แต่นางเองก็ไม่ได้แย่นี่ ฟุ่จาวหนิงวิชาแพทย์ยอดเยี่ยมเกินใคร แต่นางก็ยังมีโชคดีอยู่กับตัวนะ

ฟู่จาวหนิงแต่งงานแล้ว ร่างกายก็น่าจะไม่บริสุทธิ์แล้วไหม แต่นางยังสะอาดผุดผ่อง ตัวตนฐานะก็ยังสูงส่ง

พอมาดูนิสัย นางรู้สึกว่านิสัยตนเองก็ยังดีกว่าฟู่จาวหนิงเยอะ นางทั้งเกรงใจและอ่อนโยนกับซือถูไป๋มาตลอด พูดจาอ่อนหวาน แต่ฟู่จาวหนิงมีแต่เย็นชาใส่ซือถูไป๋

เห็นๆ อยู่ว่าซือถูไป๋มีใจให้นาง แต่ฟู่จาวหนิงก็ไม่ไว้หน้ามาตลอด

พอเอาเรื่องพวกนี้มาเทียบกัน องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็ยังคิดว่าตนเองชนะฟู่จาวหนิงไปหลายขุม

แล้วทำไมซือถูไป๋ถึงเอาแต่ชอบฟู่จาวหนิงกัน?

เดิมทีองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคิดว่าตนเองพอออกมาจากสุสานจักรพรรดิกลับมายังเมืองหลวง ก็จะได้เริ่มวันคืนที่มีแต่คนชอบนางเอาใจใส่นาง ใครจะไปคิดว่าจะมีคนอย่างฟู่จาวหนิงอยู่

ฟู่จาวหนิงคนเดียวถึงกับทำให้นางสงสัยในชีวิตคนขึ้นมาเลยทีเดียว

แต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็ไม่ได้จดจ้องอยู่แต่กับซือถูไป๋

เมื่อครู่ตอนที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้นของซือถูไป๋ แล้วยังได้เห็นท่าทีของซุนฉงหมิงจากแคว้นหมิ่น องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็เหมือนตนเองเปิดประตูบานใหญ่อีกบานหนึ่งออกมา นางรู้สึกว่าด้านหลังประตูบานนี้คือประกายแสงที่เจิดจ้าแยงตา