บทที่ 1281

คำพูดนี้แปลกๆ หน่อย

ยิ่งไปกว่านั้นพอนางพูดจบยังเหลือบมองต่งฮ่วนจือผาดหนึ่งด้วย สายตาเหมือนมีความเห็นใจ

ต่งฮ่วนจือมองออกว่านางเห็นใจตนเอง จึงนิ่งขรึมไม่พูดจา

ฟู่จาวหนิงเองก็เหลือบมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นผาดหนึ่ง

นางไม่รู้ว่าเพราะอะไรองค์หญิงใหญ่จู่ๆ ก็ไม่คิดจะอำพรางร่องรอยตนเอง วิ่งแจ้นออกมาปรากฏต่อหน้านางเพื่ออะไรกัน?

"ไปเถอะ กลับกัน"

ผู้อาวุโสจี้พอตัดสินใจกลับ ก็ไม่ชักช้าอีก

ตอนที่พวกเขากำลังจะออกไป องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับมองไปทางสองคนที่อยู่ใต้ต้นไม้นั่น

"แล้วสองคนนี้จะทำอย่างไรดี?"

นางยื่นมือไปทางชายคนที่ยังอยู่ในท่าเดิมเช่นนั้น ปากก็ยังอ้าค้างอยู่

"ระวัง..."

องครักษ์ของนางรีบเข้ามาอยู่ข้างตัวนาง แต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยังคงยื่นมือเข้าไปวัดลมหายใจของชายคนนั้น นางอุทานร้องออกมา

"เอ๊! คนคนนี้ยังมีลมหายใจอยู่!"

คำพูดนี้ทำให้คนทั้งหมดหยุดลงมา

คนคนนั้นยังคงแข็งทื่ออยู่ท่าเดิม ดูเหมือนจะตายไปแล้ว แต่ยังมีลมหายใจอยู่หรือ?

"แม่นางฟู่ ท่านเป็นหมอ ท่านรีบมาดูอาการเร็ว ท่านไปแบบนี้ไม่ได้นะ"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นหันหน้ามองไปทางฟู่จาวหนิง

สีหน้าและน้ำเสียงของนางมีเชิงตำหนิหน่อยๆ เพราะฟู่จาวหนิงเป็นหมอแท้ๆ แต่กลับไม่คิดจะเข้ามาดูสองคนนี้เลย มองข้ามพวกเขาไปอย่างเย็นชา ไม่ทันจะดูก็คิดจะออกไปเสียแล้ว