บทที่ 1296

คนตระกูลซุนจากแคว้นหมิ่นแน่นอนว่าพักกันอยู่ที่นี่

และวันนี้ หมอเทวดาหลี่จากแคว้นเจาก็มาถึงแล้ว

นอกจากหมอเทวดาหลี่ หมอเทวดาอันที่มีชื่อเสียงวิชาแพทย์ลือกระฉ่อนทางเจียงหนานแคว้นเจาก็มาถึงด้วยเช่นกัน เขาทั้งสองคนเจอกันกลางทางจึงรวมกลุ่มมาด้วยกัน

อันที่จริงถึงอย่างไรก็ไปทางเดียวกัน ความเร็วในการเดินจึงใกล้เคียงกัน ไม่รวมกลุ่มก็เหมือนรวมกลุ่มอยู่ดี

พอมาถึงเมืองจี้ หมอเทวดาหลี่และหมอเทวดาอันก็ล้วนเข้าไปพักในหอวัฒนธรรม

เดิมทีหมอเทวดาหลี่เวลาอยู่ต่อหน้าหมอเทวดาอันก็มีท่าทีสูงส่งอยู่ ถึงอย่างไรเขาก็เข้าไปอยู่ถึงในเมืองหลวงได้ เป็นคนดังต่อหน้าองค์จักรพรรดิ ตอนเข้าออกวังจักรพรรดิ คนทีคบค้าด้วยก็ล้วนเป็นเหล่าราชวงศ์และขุนนางชั้นสูง

ก่อนหน้านี้หมอเทวดาหลี่ก็แอบเหยียบหน้าหมอเทวดาอันอยู่ไม่น้อย

แต่ครั้งนี้พอเจอเข้ากับหมอเทวดาอัน ท่าทีของหมอเทวดาหลี่ก็กดลงต่ำเตี้ยเรี่ยดิน เวลาพูดจาก็เอาแต่เรียกท่านหลี่อย่างนั้นท่านหลี่อย่างนี้ ศิษย์น้องอย่างนั้นศิษย์น้องอย่างนี้

ทำเอาหมอเทวดาหลี่ยังงงงันไป

หมอเทวดาอันอยู่ที่เจียงหนาน ในบ้านเดิมทีก็ร่ำรวยอยู่แล้ว หลังจากชื่อเสียงของหมอเทวดาลือออกไป ก็มีขุนนางผู้มีอำนาจแวะเวียนมามากขึ้น ส่งมอบของขวัญเงินทองให้ เหล่าญาติในบ้านก็สูงส่งขึ้นมาตามกัน ร้านค้าก็ไม่มีใครกล้ามาข่มเหงรังแก จึงขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

ดังนั้นหมอเทวดาอันจึงร่ำรวยอย่างมาก

ก่อนหน้านี้หมอเทวดาหลี่ไม่ชอบขี้หน้าเขาเวลาออกมาต้องแต่งตัวกินอยู่ให้ดูหรูหรา (แม้ว่าตนเองจะเป็นเช่นนั้นก็ตาม) แต่ว่าครั้งนี้ หมอเทวดาหลี่เหมือนจะดูประจบสอพลอเขาหน่อยๆ อย่างเห็นได้ชัด ระหว่างทางที่กินข้าวด้วยกัน ล้วนเป็นหมอเทวดาอันที่เป็นคนจ่าย

หมอเทวดาหลี่มาเกาะเขากินอย่างเห็นได้ชัด

ตอนนี้พอเข้ามาในหอวัฒนธรรม ตอนที่หมอเทวดาหลี่จะจ่ายค่าห้องก่อน ก็ยังจ้องตาแป๋วมาทางหมอเทวดาอัน เอ่ยขึ้นคำหนึ่ง "ท่านพี่อัน บนตัวศิษย์น้องติดมาแต่ตั๋วเงินใหญ่ ยังหาแตกไม่ค่อยได้ ถ้าอย่างไรท่านช่วยข้าจ่ายค่าห้องให้ก่อนสามวันได้ไหม? ถึงตอนนั้นข้าจะคืนให้ท่านเอง"

หมอเทวดาอันพาลูกชายหลานชายมาด้วยกัน แล้วยังมีคนใช้อีกหลายคน พอได้ยินคำพูดนี้เขาก็มองหมอเทวดาหลี่เหมือนเห็นผี

"หรานเอ๋อร์ จ่ายค่าห้องสามวันให้หมอเทวดาหลี่ด้วยแล้วกัน"

อันหรานหลานชายเขาจึงพยักหน้า จ่ายเงินออกไป

หมอเทวดาหลี่ขอบคุณปะหลกๆ "เช่นนั้นท่านพี่อันก็รีบเข้าห้องไปพักผ่อนเถิด"