บทที่ 1395

"หลังจากนี้ก็ค่อยๆ เรียนวิชาแพทย์ไป แล้วก็ พวกเขาเองก็รู้แล้ว ว่าฟู่จาวหนิงสามารถสกัดยาบำรุงหัวใจได้ ประสิทธิภาพของยาบำรุงหัวใจนางดีมาก ล้ำค่าสุดๆ สิ่งนี้ถ้าสามารถเรียนรู้มาได้ หรือได้รับตำรับยามา พระชายาเยว่ก็สามารถยืนในวังหลังได้อย่างมั่นคงเสียที"

โดยเฉพาะองค์จักรพรรดิที่ตอนนี้อายุก็มากแล้ว ให้ความสำคัญกับสุขภาพมาก

นางพูดว่าทำเพื่อองค์จักรพรรดิ องค์จักรพรรดิเองก็ชอบความคิดเช่นนี้ของนางมาก จึงรับปากขึ้นมา

ตอนนี้พอได้ยินพระชายาเยว่เอ่ยถึงเรื่องนี้ เขาจึงคิดถึงเรื่องที่เซียวหลันยวนพูดมาเมื่อครู่

"อ๋องเจวี้ยนคนนี้! มีเหตุผลแบบนี้เสียที่ไหน นี่คิดจะโยนพวกแม่นางชิวอวิ๋นออกจากจวนอ๋องเจวี้ยน! แล้วยังจะไปรับที่ประตูจวนอ๋องด้วย!"

องค์จักรพรรดิคิดถึงจุดนี้ แล้วจึงมองไปยังสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจของพระชายาเยว่ จึงตบฉาดขึ้นที่ขา "ข้าจะไม่ให้เขากำเริบเสิบสานแบบนี้อีก!"

ถึงอย่างไรเซียวหลันยวนก็ถูกเขาสั่งจำคุกไปแล้ว วิธีการรับมือกับเขาพอเริ่มขึ้นมา ก็ไม่จำเป็นต้องมาทำลับๆ ล่อๆ อีก

เขาจะให้คนทั้งหมดได้เห็น ว่าจักรพรรดิแคว้นเจาจริงๆ แล้วเป็นใครกันแน่!

"เขาก็แค่คิดจะเอาใจฟู่จาวหนิงไม่ใช่หรือ? ฟู่จาวหนิงคนนี้ก็ฝีมือไม่เบาเลย ถึงกับหลอกล่ออ๋องเจวี้ยนให้จัดการเรือนหลังให้นางได้ คิดดูแล้วทังเรือนหลังของจวนอ๋องเจวี้ยนคงมีแค่นางที่เป็นนายหญิงอยู่กระมัง?"

ในใจพระชายาเยว่มีความรู้สึกอิจฉาริษยาที่เข้มข้นทะลักออกมา

ถ้าหากเห็นเช่นนี้จริง พระชายาอ๋องเจวี้ยนก็คงจะมีความสุขน่าดูเลยกระมัง?

อ๋องเจวี้ยนดีกับนางขนาดนี้เชียว? ชายในใต้หล้า จะมีคนไหนที่ซื่อสัตย์ไม่มีสองเช่นนี้?

พระชายาเยว่กลอกตามอง เอ่ยกับองค์จักรรพรรดิว่า "องค์จักรพรรดิ นี่อาจจะเป็นสาเหตุที่อ๋องเจวี้ยนมีความรู้สึกรักผูกพันกับพระชายาไหม? ข้างกายอ๋องเจวี้ยนไม่มีหญิงสาวคนอื่นอยู่ จึงหลงใหลแต่เพียงพระชายาคนเดียว..."

พอไม่มีหญิงสาวมากมายมาคอยแย่งชิงความรัก มาคอยยั่วยวน นั่นก็คงจะเงียบสงบน่าดู

องค์จักรพรรดิไม่อยากเห้นเซียวหลันยวนกับฟู่จาวหนิงรักกันดีๆ

ฟู่จาวหนิงเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่แล้ว ถูกคนยอมรับอย่างแท้จริงว่าเป็นหมอเทวดา หมอเทวดาที่ยอดเยี่ยมแห่งใต้หล้า ถานางรักมั่นคงต่อเซียวหลันยวน เช่นนั้นวิชาแพทย์ของน่างก็น่าจะไม่ได้มีไว้ใช้สำหรับเขาเท่านั้น