บทที่ 1396

"กลับไปแจ้งพระชายา ว่าไม่ต้องกังวล"

ในห้องคุกมืด เซียวหลันยวนกำลังนั่งอยู่บนกองฟาง หลับตา น้ำเสียงฟังแล้วนิ่งสงบมาก

"ท่านอ๋อง พระชายาจะต้องถามสถานการณ์ในคุกแน่นอน ถ้าหากพระชายาต้องการจะรู้ องค์จักรพรรดิถึงกับจับท่านส่งมาในคุกที่มืดอับชื้นเช่นนี้..."

แล้วพระชายาจะไม่เป็นห่วงแย่หรือ?

องครักษ์ลับพิจารณาคุกใหญ่แห่งนี้

พวกเขาเดิมทีคิดว่า องค์จักรพรรดิจะให้คนพาท่านอ๋องส่งไปที่ห้องคุกด้านบนซึ่งสะอาดกว่าแห้งกว่าหน่อย ห้องคุกด้านบนอย่างน้อยก็ยังมีเตียง ยิ่งไปกว่านั้นยังสะอาดกว่านี้ มีหน้าต่างสามารถรับแสงได้ ตอนกลางวันยังสว่างขึ้นหน่อย

คิดไม่ถึงว่าองค์จักรพรรดิจะพาคนมาขังเอาไว้ในคุกใต้ดินที่มืดที่สุดเสียอย่างนั้น

คุกใต้ดินนี้แต่ก่อนมีไว้ขังพวกนักโทษหนักที่สังหารคนเป็นผักปลา ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีแสง ขุดเอาไว้ใต้ดิน อับชื้นมากๆ

ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่ยังไม่มีเตียง ที่มุมหนึ่งก็วางไว้แค่กองฟาง มุมกำแพงมีตะไคร่ขึ้นเนื่องจากอับชื้น กลิ่นของที่นี่ก็แย่เอามากๆ

ขังไว้ที่นี่คือไม่รู้เดือนรู้ตะวันเลยทีเดียว

ถ้าหากท่านอ๋องยังมีสุขภาพแบบก่อนหน้านี้ อยู่ในนี้แค่คืนเดียวก็คงป่วยพับไปแล้ว

ตอนนี้ร่างกายของท่านอ๋องแม้จะดีขึ้นมาก แต่จะให้อยู่ในสถานที่เช่นนี้ไปอีกสองเดือนไม่ได้ นั่นมันจะเอาชีวิตท่านอ๋องไปนะ?

"องค์จักรพรรดิทำไมถึง..."

"เขาเองก็พัฒนาขึ้นแล้ว" เซียวหลันยวนหัวเราะเสียงแผ่วเอ่ยขึ้น

องค์จักรพรรดิทนเขามาหลายปี แต่ก็ยังทนได้ ตอนนี้อดรนทนไม่ไหวขึ้นมาแล้วหรือ?

"ท่านอ๋องทำไมถึงให้องค์หญิงหนานฉือแต่งเข้าจวนตระกูลอันกัน?" องครักษ์ลับยังไม่ค่อยเข้าใจ

นี่ไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้องค์จักรพรรดิลงโทษลงมาหรือ?

"ความผิดนี้ หนักหนากว่าโกหกองค์จักรพรรดิตั้งเยอะ"

เซียวหลันยวนถอนหายใจเบาๆ เรื่องที่เขาไปต้าชื่อโดยพลการคงเป็นหนามยอดอยู่ในใจองค์จักรพรรดิ องค์จักรพรรดิคงจะเดาไปเดามาไม่หยุด เดาว่าเขาไปที่ต้าชื่อทำไม การจะพูดว่าไปแค่เพื่อจาวหนิง องค์จักรพรรดิไม่มีทางเชื่อแน่นอน

คนเช่นนั้นไม่มีทางเชื่อเรื่องที่ต้องรีบเดินทางนับพันลี้โดยไม่สนอะไรเพียงเพราะคิดคะนึงใครคนหนึ่งเป็นแน่แท้