บทที่ 1397

"ท่านอ๋องของพวกเจ้าเตรียมการไว้นานแล้วสินะ?"

พอได้ยินนางถามเช่นนี้ องครักษ์ลับก็ใจเต้นขึ้นมา ทำไมจึงรู้สึกว่าคำพูดนี้ของพระชายาทำเอาใจลนลานไปหมดกันนะ?

"ท่านอ๋องหลายวันก่อนจัดคนไปไว้ในคุกใหญ่แล้ว แต่ว่า ท่านอ๋องคาดการณ์ไว้ว่าวันที่เข้าคุกน่าจะเป็นหลายวันหลังจากนี้ ยิ่งไปกว่านั้นห้องคุกก็ยังเป็นอีกที่หนึ่งด้วย..."

ฟู่จาวหนิงยิ้มๆ

"วางแผนไว้แล้วจริงๆ? หรือก็คือ เขาตอนนี้ไม่ได้เข้าไปอยู่ในห้องคุกที่เตรียมเอาไว้สินะ?"

เซียวหลันยวนผู้ชายคนนี้ มีอย่างที่ไหน คิดเอาไว้นานแล้วว่าองค์จักรพรรดิจะจับเขาขังคุก แล้วตนเองก็จัดเตรียมไว้ดิบดี แต่กลับไม่ยอมบอกให้นางรู้แม้แต่น้อย!

เขาเคยคิดไหมว่านางจะเป็นห่วงเขา?

จดหมายนางก็ไม่ได้รีบร้อนเอามาอ่าน แต่นางกลับอยากจะถามก่อน!

องครักษ์ลับก้มหน้าต่ำ "ขอรับ ท่านอ๋องถูกขังเอาไว้ในคุกใต้ดิน..."

"คุกใต้ดินเป็นอย่างไรบ้าง?"

"ก็...พอไหวอยู่กระมัง?"

"เหอะๆ" ฟู่จาวหนิงหัวเราะเย็นชา

ในใจองครักษ์ลับลนลานกว่าเดิมแล้ว ท่านอ๋องกำชับไว้ ว่าอย่าบอกสถาพในห้องคุก แต่ตอนนี้พระชายาทำท่านเหมือนจะถามให้ละเอียดเสียแล้ว แล้วเขาไม่พูดได้หรือ?

"เจ้าจะไม่พูดก็ได้" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นลอยๆ "ข้าจะไปดูด้วยตนเอง เจ้ารู้ใช่ไหม? ว่าข้าจะแฝงตัวเข้าไปในคุกใหญ่มันไม่ใช่เรื่องยากเลย ครั้งแรกไม่ได้ข้าก็จะลองครั้งที่สอง ครั้งที่สองยังไม่ไหวข้าก็เข้าไปมันทุกคืน ลองหลายๆ ครั้งเดี๋ยวมันก็สำเร็จเอง"

องครักษ์ลับสีหน้าเปลี่ยนไปแล้ว

สถานที่อย่างคุกใต้ดิน พระชายาจะเข้าไปได้อย่างไรกัน?

แล้วยังไปตอนกลางคืนอีก นั่นมันทั้งเหนื่อยทั้งทรมานเลยนะ

"ข้าน้อยจะบอกเดี๋ยวนี้ ในคุกใต้ดินนั่นไม่ใช่สถานที่ที่คนจะอยู่ได้เลย..."

ฟู่จาวหนิงหลังจากฟังคำบรรยายขององครักษ์ลับก็ให้คนถอยกลับไป

ตอนนี้นางจึงเพิ่งได้อ่านจดหมายของเซียวหลันยวน