บทที่ 1401

เขาควรจะเขียนจดหมายบอกนายท่านหน่อยดีไหม ว่าจวนอ๋องเจวี้ยนตอนนี้ถูกยัดหญิงสาวเข้ามาถึงสามคน? ถ้ารับสามคนนี้เข้ามา หลังจากนี้ก็คงจะมีคนที่สี่ห้าหกเจ็ดอีก

ถ้าหากหญิงสาวเหล่านี้วันวันเอาแต่ลอยชายอยู่ข้างกายคุณหนูกับอาเขย ร้อยเล่ห์มารยา จะช้าเร็วคงได้ส่งผลกระทบกับความรักของคุณหนูกับอาเขยแน่ๆ

ผู้เฒ่าฟู่กับฟู่จาวเฟยก็ได้ข่าวนี้แล้ว ปู่หลานทั้งสองคนก็รีบตรงเข้ามา

และได้ยินคำพูดที่อวิ๋นจูกำลังเลือกเรือนกับฟู่จาวหนิงอยู่

"พระชายา ข้าได้ยินว่าท่านอยู่ในเรือนเจียนเจีย เรือนนั้นห่างจากเรือนโยวหนิงไปหน่อย ข้าอยู่เรือนไหนถึงจะดีล่ะ? หรือให้ข้าเลือกเรือนที่อยู่ใกล้กับเรือนโยวหนิงหน่อยดี? อีกหน่อยท่านอ๋องถ้าจะไปหาข้าก็ไม่ต้องเดินทางไกลแล้ว"

นิ้วมืออวิ๋นจูกำชายเสื้อตนเองไว้ ก้มหน้าต่ำนิดหน่อย ดูอ่อนโยนอ่อนแอ ทำให้คนอยากเข้ามาปกป้อง

"ร่างกายของท่านอ๋องไม่ใช่เพิ่งดีขึ้นหรือ? หลังจากนี้หากจะต้องมาหาตอนกลางคืน ถ้าเดินไหกลมากคงไม่ดีกับสุขภาพเขาเท่าไร"

"หญิงสาวอย่างเจ้าไม่หน้าด้านไร้ยางอายไปหน่อยหรือ?!"

ฟู่จาวเฟยพอได้ยินคำพูดนี้ก็ด่าลั่นออกมาอย่างโกรธเคือง

ยังไม่มีตัวตนฐานะอะไรกันเลย นี่คิดจะมาบีบคั้นพี่หญิงของเขาเสียแล้ว?

ต่อให้เป็นอนุภรรยา จะพักที่ไหนก็ต้องฟังที่พี่หญิงของเขาจัดให้สิ? แล้วตอนนี้ดันมาเลือกเรือนเองเสียแล้ว แล้วยังพูดอย่างไร้ยางอายว่าหลังจากนี้ท่านอ๋องจะไปเรือนของนางตอนกลางคืนบ่อยๆ อีกต่างหาก!

ไร้ยางอาย!

ผู้เฒ่าฟู่ก็มองฟู่จาวหนิงอย่างเป็นห่วง

จงเจี้ยนตามมากับพวกเขา ในใจก็อึดอัด มองอวิ๋นจู กำหมัดแน่น

ระหว่างท่านอ๋องกับพระชายายัดคนนอกเข้ามาตั้งมากมายเช่นนี้ เขาแทบจะสะกดกำลังภายในไม่ไหวแล้ว อยากจะซัดออกไปเสียหมัดหนึ่งจริงๆ

"ในเมื่อราชโองการบอกให้พวกเจ้าไปปรนนิบัติเซียวหลันยวนให้ดี เช่นนั้นก็รีบไปปรนนิบัติเสียสิ เขาอยู่ที่ไหน พวกเจ้าก็ไปที่นั่นเลย"

ฟู่จาวหนิงจู่ๆ ก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม มองไปยังสาวใช้ที่พวกนางพาเข้ามา บนมือยังสพะบายห่ออยู่อีกตั้งหลายใบ

"พอดีเลย พวกเจ้าก่อนหน้านี้เก็บของกันเสร็จแล้วด้วย ไม่ต้องทำอะไรแล้ว"

"พระชายา ท่านหมายความว่าอะไร?" ชิวอวิ๋นพอได้ยินก็รู้สึกไม่ค่อยถูกต้องขึ้นมาแล้ว

"พวกเจ้าไม่ใช่บอกว่าอยากอยู่ใกล้ๆ เซียวหลันยวนหรอกหรือ? ไม่ใช่อยากจะปรนนิบัติพวกเราหรือไร? เช่นนั้นก็อย่าชักช้าเลย"