บทที่ 1402

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ท่านกำลังล้อเล่นอยู่หรือเปล่า?" ผู้คุมถลึงตาโต สงสัยว่าหูของตนเองคงจะฝาดไป

"ข้าแจ้นมาที่นี่เพื่อมาล้อเล่นอย่างนั้นหรือ?" ฟู่จาวหนิงสีหน้าแข็งขัน "ทำตามราชโองการ พวกเราก็รีบเข้ามาปรนนิบัติอ่องเจวี้ยนนี่อย่างไร อ๋องเจวี้ยนถ้าต้องอยู่ที่นี่สองเดือน พวกเราจะไปกเินดีอยู่ดีในจวนได้อย่างไรกัน? แน่นอนว่าต้องมาร่วมกันลำบากที่นี่ด้วยสิ"

"แต่ แต่ว่า..."

ผู้คุมทั้งหมดล้วนเพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไร แต่ละคนใบ้กินกันไปหมด

อ๋องเจวี้ยนอยู่ในคุกใต้ดินนะ แล้วยังเป็นคุกใต้ดินที่สิ่งแวดล้อมแย่ที่สุดห้องนั้นด้วย

"พวกเจ้าไม่เชื่อก็ไปถามองค์จักรพรรดิเอา สายสวยพวกนี้ฝ่าบาทส่งมา บอกให้พวกนางดูแลอ๋องเจวี้ยนให้ดี ข้าจะให้พวกนางขัดราชโองการได้อย่างไรกัน?"

ฟู่จาวหนิงผายสองมือออก แสดงออกว่าตนเองเป็นเด็กดีที่เชื่อฟังต่อราชโองการ

"นี่นี่นี่ พวกนางควรจะรออยู่ที่จวนอ๋องเจวี้ยนถึงจะถูกสิ..."

"เช่นนั้นได้อย่างไรกัน? ท่านอ๋องพวกเราต้องอยู่ในคุกตั้งสองเดือนเชียวนะ นี่เดี๋ยวก็จะปีใหม่แล้วด้วย พวกเราจะปล่อยให้เขาติดคุกอยู่คนเดียว แต่ตนเองไปเสวยสุขอยู่ในจวนได้อย่างไรกัน? นี่มันก็ไม่ใช่ดูแลท่านอ๋องน่ะสิ?"

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองอวิ๋นจูทั้งสามคนผาดหนึ่ง "พวกนางทั้งสามคนก็อยากจะปรนนิบัติท่านอ๋อง ให้พวกนางอยู่ในจวนอ๋องตั้งสองเดือน จะรอกันไหวได้อย่างไร? สู้มาอยู่กับท่านอ๋องในคุกตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า"

"รีบไปจัดการสิ เพราะต้องอยู่ตั้งสองเดือน ทางที่ดีจัดห้องละคนไปเลย พวกนางเองก็เอาสัมภาระมาแล้วด้วย แล้วยังมีสาวใช้อีก"

ฟู่จาวหนิงพูดพลางเดินเข้าไปในคุก

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน!"

ผู้คุมรีบเข้ามาขวาง แต่ไม่รู้เพราะอะไร พอยื่นมือออกมาก็รู้สึกร่างกายชา การเคลื่อนไหวชะงักไป ฟู่จาวหนิงก็เดินเข้าไปแล้ว

คุกใหญ่นี้มีทางเดินซ้ายขวา นางเดินไปทางขวาตามสัญชาตญาณ

สองด้านมีเทียนอยู่ ตอนนี้เป็นช่วงกลางวัน ด้านบนมีช่องหน้าต่างให้แสงลอดเข้ามา แต่ถึงอย่างไรก็ยังเป็นคุกใหญ่ ยังคงให้ความรู้สึกอึมครึม

ยิ่งไปกว่านั้นกลิ่นยังแย่มากด้วย

"พวกเจ้ายังไม่ตามมาอีก?" ฟู่จาวหนิงเดินไปพักหนึ่ง ก็หันหน้ากลับไปมองพวกอวิ๋นจูแล้วกระดิกนิ้ว "รีบตามมา"

อวิ๋นจู่ตั่วสั่นระริก

ตอนนี้ในตาของนาง ฟู่จาวหนิงราวกับเป็นคนบ้าคนหนึ่ง