บทที่ 1408

พวกของอวิ๋นจูถูกทำร้ายจิตใจอีกครั้งหนึ่ง

หมายความว่าอย่างไร? รับพวกนางไว้คือทำให้ตนเองสกปรกหรือ? พวกนางเป็นสิ่งสกปรกหรือไรกัน?

ฟู่จาวหนิงกระแอมออกมาสองที "ขัดราชโองการมันก็ไม่ดีจริงๆ นั่นล่ะ ให้พวกนางอยู่ปรนนิบัติท่านอ๋องที่นี่แล้วกัน ไหนๆ ก็มากันแล้ว"

เซียวหลันยวนหรี่ตาลง บีบมือฟู่จาวหนิง

ทำไมจึงเป็นเช่นนี้?

เขาแสดงท่าทีเด็ดขาดไปแล้ว ว่าจะไม่รับหญิงสาวเหล่านี้เด็ดขาด จาวหนิงกลับไม่เชื่อเขาหรือ?

ฟู่จาวหนิงตั้งใจจะจัดการคนพวกนี้อยู่แล้ว จะปล่อยไปง่ายๆ ได้อย่างไร

ก่อนหน้านี้ไม่ใช่มาเชิดหน้าชูตาเลือกเรือนต่อหน้าข้าหรือ? ตอนนี้นางจะให้พวกนางเลือกให้พอเลย

นางไม่สนใจเซียวหลันยวน แต่มองไปทางหัวหน้าคุก

"พวกเรามาอยู่ด้วยกันกับท่านอ๋อง ห้องนี้ข้ากับท่านอ๋องอยู่ ให้พวกนางไปอยู่ห้องตรงข้ามกับข้างๆ ก็แล้วกัน พวกนางอยากจะอยู่ใกล้ๆ ท่านอ๋องข้าหน่อยน่ะ"

นางดึงเซียวหลันยวนเดินตรงไปห้งอขังที่สะอาดที่สุดตรงหน้า เปลี่ยนจากแขกเป็นเจ้าบ้าน "เปิดประตูห้องขังสิ ยืนงงอะไรอยู่? ท่านอ๋องข้าตอนนี้กำลังติดคุกอยู่นะ พวกเจ้ายังไม่รีบให้เขาเข้าไปอีก"

ผุ้คนคุมหนึ่งฟังคำสั่งนางอย่างงงๆ เดินเข้ามาเปิดประตู

ฟู่จาวหนิงพาหงจั๋วมาด้วย หิ้วสัมภาระแล้วดึงเซียวหลันยวนเข้าไป จากนั้นก็ให้หงจั๋วเอาของวางไว้ แล้วผลักนางออกไป

"เอาล่ะ เจ้ากลับไปเถอะ"

"พระชายา?" หงจั๋วงงตาแตก พระชายาจะติดคุกอยู่กับท่านอ๋องที่นี่จริงหรือ? ถ้าอย่างนั้นนางก็ต้องอยู่ด้วยสิ

"กลับไป" ฟู่จาวหนิงน้ำเสียงขรึมเล็กน้อย

หงจั๋วทำได้แค่ขานรับอย่างจนใจ

ฟู่จาวหนิงมองไปทางคนอื่นๆ "ขยับตัวสิ ให้พวกนางอยู่ห้องละคนเลย ที่นี่มีห้องขังว่างๆ อีกตั้งหลายห้อง อย่าขี้เหนียวนัก"

หัวหน้าคุกมองทางนี้ที ทางนั้นที

เขาไม่เคยเจอเรื่องเช่นนี้มาก่อน!

"นี่เป็นราชโองการของฝ่าบาทเลยนะ ต้องให้พวกนางคอยปรนนิบัติท่านอ๋องให้ดี พวกเจ้าคิดจะขัดราชโองการหรือ?" ฟู่จาวหนิงน้ำเสียงขรึมลงมาแล้ว