บทที่ 1409

พรวด

หัวหน้าคุกกับเหล่าผู้คุมแทบจะสำลักพรวดออกมา

ในคุกใหญ่เช่นนี้ ท่าทีของบ้านใหญ่ก็วางออกมาสุดลิ่มทิ่มประตู! แต่พวกเขาก็พูดอะไรไม่ได้ เหมือนจะดูมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน!

พวกของอวิ๋นจูแทบจะโมโหจนเป็นลม

"พูดจาดีดีหน่อย อนุภรรยาอะไรกัน?" เซียวหลันยวนกดมือข้างหนึ่งบนบ่าฟู่จาวหนิง "ข้าไม่ยอมรับหรอก ขัดราชโองการไปเลยดีกว่า"

"ท่านพูดได้ถูกต้อง"

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า "ยังไม่ได้เข้าประตูจวนอ๋อง จะเรียกเป็นอนุก็ยังไม่ได้ พวกนางตอนนี้เป็นแค่สิ่งของที่มาแปะติดอยู่ สลัดเท่าไรก็ไม่หลุด"

"อืม พวกเรามาคิดหาวิธีสลัดพวกนางออกไปก็พอนี่" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

"ก่อนที่จะหาทางแก้ได้ พวกนางก็อยู่ห้องข้างๆ ไปก่อนแล้วกัน ถึงอย่างไรก็เป็นราชโองการ พวกเราจะบีบให้พวกเจ้าขัดราชโองการก็ไม่ได้ถูกไหม?"

ถึงอย่างไร ฟู่จาวหนิงก็จะดึงพวกนางมาในคุกใหญ่นี้

"ก็จริง ไม่ใช่ว่าใครจะกล้าหายมาขัดราชโองการกับข้าเสียหน่อย เช่นน้้นก็ให้พวกนางอยู่กันก่อน พอข้าสบัดพวกนางออกไปแล้วค่อยว่ากัน" เซียวหลันยวนพยักหน้า

พวกของอวิ๋นจูอับอายโกรธแค้นจนอยากตาย

กระทั่งชื่ออนุภรรยาก็ยังไม่คิดจะให้พวกนางได้แตะต้อง!

แล้วยังเปรียบพวกนางเป็นเหมือนของสกปรกที่ต้องสะบัดทิ้งอีก!

พวกหันางเองก็เป็นหญิงสาวที่หน้าตาสะสวยราวบุปผา ในสายตาอ๋องเจวี้ยนคือไม่มีค่าเลยหรือ?

"เอาล่ะ หัวหน้าคุก รีบส่งพวกนางไปห้องข้างๆ เถอะ เจ้ายังต้องไปถามนายท่านเจ้าอีกนี่ว่าหลังจากนี้จะจัดการอย่างไร?" ฟู่จาวหนิงบอกกับหัวหน้าคุก

หัวหน้าคุกชะงักไป

คำพูดเช่นนี้พูดออกมาตรงๆ ก็ได้หรือ?

เขาพูดอกมาแห้งๆ "ข้าน้อยมีนายท่านอะไรเสียที่ไหน..."

"อย่าเสียเวลาเลย" ฟู่จาวหนิงไม่ฟังเขาด้วยซ้ำ โบกไม้โบกมือ "ประตูห้องขังนี้ก็รีบๆ ลงกลอนเสีย"

กระตือรือร้นขนาดนี้เชียว?