บทที่ 1417

ฟู่จาวหนิงกอดเซียวหลันยวน ตบหลังเขาเพื่อปลอบโยน

"คิดไม่ถึงว่าพวกนางจะไม่สนใจพระราชโองการขององค์จักรพรรดิ เพราะรังเกียจท่านขนาดนี้ ข้าเองก็สงสารท่านนะ ถ้าท่านเสียใจเพราะเรื่องนี้จะทำอย่างไร? ถ้าหลังจากนี้โดนงูกัดแล้วกลัวเชือกไปสิบปี ไม่กล้ารับสาวงามเข้ามาอีกจะทำอย่างไรกัน?"

ผู้คุมได้ยินนางถามซ้ำๆ ว่า"ทำอย่างไรๆ" หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมา

คำพูดนี้ทำไมฟังแล้วแปลกๆ กัน?

แต่สามงามสามคนนั้นก็เกินไปหน่อยไหม? พระชายาอ๋องเจวี้ยนอยู่ที่นี่มาวันหนึ่งไม่เห็นจะพูดอะไรเลย นางเองก็ยังดูดีอยู่ ปฏิกิริยาของพวกนางต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยหรือ?

ผู้คุมที่พูดเรื่องโรคเพศสัมพันธ์เหลือบมองอ๋องเจวี้ยนผาดหนึ่ง

อ๋องเจวี้ยนเองก็พยักหน้าขึ้นมาอย่างไม่ให้ใครจับได้ เขาจึงถอยออกไป

อวิ๋นจูกลับไปที่วังราชนิเวศน์ อ๋องฉยงพอรู้ข่าว ก็พาหมอเข้ามาดูนางทันที และถูกตุ่มแดงเหล่านั้นบนหน้านางทำเอาตกใจสะดุ้งโหยง

"จูเอ๋อร์ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

อ๋องฉยงแม้จะอายุวัยกลางคนแล้ว แต่กรรมพันธุ์ทางราชวงศ์เองก็ถือว่าไม่เลวนัก อย่างน้อเขาก็ยังเป็นชายกลางคนที่ดูดีมีเสน่ห์อยู่พอควร

สามารถให้กำเนิดลูกสาวอย่างอวิ๋นจูออกมาได้ หน้าตาของเขาเองก็คงไม่แย่นัก

และสำหรับลูกสาวอวิ๋นจูคนนี้ อ๋องฉยงก็รักและเอ็นดูพอควร ตอนนี้พอเห็นนางมีสภาพแบบนี้ก็เป็นห่วงขึ้นมามาก

"ท่านพ่อ ฮือๆๆ!"

อวิ๋นจูพอเห็นเขาก็ร้องไห้ขึ้นมา จับมือของเขา "ข้าไม่อยาไปจวนอ๋องเจวี้ยนแล้ว ข้าจะไม่แต่งงานกับอ๋องเจวี้ยนแล้ว!"

อ๋องฉยงรักและเอ็นดูนางมาก แต่ก็มีความคาดหวังที่มากกว่าอยู่ด้วย หวังว่านางจะช่วยทำให้เป้าหมายของตนสำเร็จได้

แม้จะเป็นห่วงสภาพของนางตอนนี้ แต่พอได้ยินนางพูดว่าจะไม่เข้าไปยังจวนอ๋องเจวี้ยน หน้าของเขาก็เคร่งขรึมลงมา

"จูเอ๋อร์ อย่าเอาแต่ใจสิ ก่อนหน้านี้ไม่ใช่พูดกันดีแล้วหรือ? เจ้าบอกจะช่วยพ่อ พอเข้าไปจวนอ๋องเจวี้ยนแล้วจะมีความสัมพันธ์อันดีกับอ๋องเจวี้ยน หลังจากนี้ถ้าข้าสามารถกลับไปเมืองหลวง ตอนนั้นข้าก็จะหนุนหลังให้เจ้าได้"

อ๋องฉยงอยู่แต่ในจวนฉยงโจวมาหลายปีก็ยังไม่ค่อยชิน