บทที่ 1418

นั่นสิ ฟู่จาวหนิงทำไมจึงไม่กลัวเลย?

อ๋องฉยงคิดถึงจุดนี้

"ในเมื่อนางไม่กลัว ก็อธิบายได้ในคุกนั้นไม่มีอะไรน่ากลัวสิ เจ้าวางใจเถอะ พ่อจะไปคุยกับหัวหน้าคุก ให้เขาคอยดูแลเจ้าด้านในนั้น"

"ท่านด่อ ท่านยังจะบีบให้ข้าเข้าไปที่คุกหรือ?" อวิ๋นจูมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ

"ในเมื่อราชโองการสั่งลงมาแล้ว นี่ก็ถือเป็นโอกาสหนึ่งนะ เจ้ารับราชโองการแล้ว แล้วยังได้ติดตามอ๋องเจวี้ยนอย่างใกล้ชิดอีก ทำให้อ๋องเจวี้ยนเห็นความเด็ดเดี่ยวของเจ้าได้พอดี เขาจะซาบซึ้ง รอให้ผ่านช่วงนีน้ไปก่อน ไม่แน่อ๋องเจวี้ยนอาจจะชอบเจ้าขึ้นมา ถึงตอนนั้นข้าก็ลงแรงอีกหน่อย ก็จะช่วงชิงให้เจ้าได้เป็นพระชายารองของอ๋องเจวี้ยน"

ลูกสาวของเขาทั้งคน จะให้ไปเป็นอนุภรรยาได้อย่างไรกัน

เดิมทีเขาก็มีความคิดนี้ ให้นางเข้าไปจวนอ๋องเจวี้ยนก่อน พอลงเท้าได้มั่นคง จากนั้นค่อยหาโอกาสให้นางได้ขึ้นเป็นพระชายารอง

ด้วยหน้าตาของอวิ๋นจู เขาไม่เชื่อว่าอ๋องเจวี้ยนจะไม่หวั่นไหว

ต่อให้มีแค่ความสงสารสักนิดก็พอแล้ว

"ไม่ใช่ไม่กี่วัน อ๋องเจวี้ยนต้องอยู่ในคุกสองเดือน สองเดือนเลยนะ!" อวิ๋นจูร้องไห้ขึ้นมา "วันเดียวข้าก็จะป่วยแล้ว สองเดือนข้าจะไม่ตายเอาเลยหรือ?"

"ไม่หรอก เมื่อคืนนี้พวกเราไม่ทันได้เตรียมตัว ทำให้ฟู่จาวหนิงก่อเรื่องขึ้น วันนี้เจ้าไปอีกครั้ง ข้าจะให้คนจัดการให้เจ้าให้ดี ผ้าห่ม เตาอุ่น อาหารการกิน จะเตรียมให้เจ้าทั้งหมด"

"ท่านพ่อ ท่านพูดเหมือนมันง่ายนัก!"

อวิ๋นจูร้องขึ้นมา

ท่านพ่อไม่มีทางรู้ว่าในนั้นเป็นอย่างไร ด้านในจะเข้าปลดทุกข์ก็ไม่ได้ แล้วตอนกลางคืนถ้าหใ้นางออกมา นางคงได้ตกใจตายพอดี!

ยิ่งไปกว่านั้นที่นั่นยังสกปรกมาก จะเตรียมของไปสักแค่ไหน นางก็รู้สึกว่าในคุกนั้นทั้งสกปรกทั้งชื้นทั้งหนาว!

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่รู้ว่าอยู่ไปได้อย่างไร แต่นางนั้นไม่ได้จริงๆ

"จูเอ๋อร์ เชื่อฟังด้วย..."

"ข้าไม่ฟัง ข้าไม่ฟัง ข้าไม่ไป!" อวิ๋นจูร้องขึ้น ตรงหน้าดำมืด สลบไปแล้ว

วังราชนิเวศน์ทางนี้อวิ๋นจูหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมไป ชิวอวิ๋นกับซือหรูทางนั้นเองก็แยกกันไปพบเจ้านายของตนเอง

คนหนึ่งคือพระชายาเยว่ อีกคนคือฮองเฮา