บทที่ 1419

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า เดินเข้าไปด้านใน ตอนที่ผ่านตัวพวกนาง น้ำเสียงก็ขรึมลง เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชาว่า "ดังนั้น ข้ากับพวกเจ้าตอนนี้จึงเป็นคู่แค้นกันแล้ว"

พูดจบ นางก็เดินผ่านตัวพวกนางไป

ชิวอวิ๋นกับซือหรูสบตากันเอง เป็นสีหน้าที่ทั้งสับสนและตกตะลึง

"องค์จักรพรรดิ พระชายาอ๋องเจวี้ยนขอเข้าพบ!"

"ฟู่จาวหนิง? นางมาทำอะไรกัน? ไม่ใช่ว่าไปทรมานตัวอยู่ในคุกใหญ่หรือ?"

องค์จักรพรรดิเกือบจะกระโจนตัวขึ้นมา

วันนี้ตอนประชุมเช้าเหล่าขุนนางยื่นหนังสือฏีกามาไม่น้อย มีหลายจุดเกิดภัยธรรมชาติ กระทรวงการคลังเริ่มร้องเรียนเรื่องความยากจนอีกครั้ง ที่ชายแดนก็บอกว่ามีพวกชนเผ่าป่าเถื่อนบางกลุ่มเริ่มแสดงท่าทีไม่สงบ

แล้วยังมีฐานที่มั่นทหารในสถานที่ต่างๆ ก็เริ่มร้องขอเงินเดือนและเสบียง

ไม่ใช่ข่าวดีอะไรเลย ถึงอย่างไรพอฟังข้อความเหล่านั้น หัวของเขาก็แทบจะระเบิดแล้ว

หลังจากเสร็จการประชุมเขาก็ไปงีบมาพักหนึ่ง แต่ก็ยังฝันร้ายขึ้นมาอีก ในฝันมีมังกรสีม่วงทองตัวหนึ่งไล่กัดเขา ไล่จนกวานจักรพรรดิของเขาร่วงลงมา หลังจากเข้าสะดุ้งตื่นใจก็เต้นตุบๆ อย่างบ้าคลั่ง

ฝันนี้ไม่ใช่ฝันดีอะไรอย่างแน่นอน

ตอนไปถึงห้องหนังสือหลวงเตรียมอนุมัติฏีกา ก็ได้ยินว่าฟู่จาวหนิงเข้ามาหาแล้ว

หลายวันนี้เรื่องราวมันเยอะจนเขารำคาญเลยทีเดียว

"องค์จักรพรรดิ!"

ด้านนอกมีเสียงฟู่จาวหนิงลอดเข้ามา

"ไม่พบ ข้าไม่พบ ให้นางไสหัวไป!" องค์จักรพรรดิตอนนี้พอได้ยินเสียงฟู่จาวหนิงก็รู้สึกหัวยิ่งปวด

"องค์จักรพรรดิ ท่านไม่คิดจะพบข้าสินะ? แต่ข้าไหนๆ ก็มาแล้ว ท่านให้เวลาข้าพูดกับท่านสักคำสองคำเถิด องค์จักรพรรดิ!"

ฟู่จาวหนิงถูกองครักษ์กันไว้ด้านนอก แต่นางก็ไม่ลนลานเลยแม้แต่น้อย สองมือป้องปากตะโกนเสียงดัง

ไม่กลัวเสียหน้าเลยแม้แต่น้อย

องครักษ์เองก็ไม่กล้าใช้วิชายุทธ์ไล่นาง