บทที่ 1432

แม้จะผ่านไปเกือบสิบแปดปีแล้ว แต่สามีภรรยาฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยวก็ยังเป็นคนที่กาลเวลารักใคร่อยู่

พวกเขาแม้จะอายุมากแล้ว หน้าตาก็ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นบ้าง แต่พอเทียบกับสมัยก่อนแล้ว ก็เปลี่ยนแปลงไปไม่เยอะมาก

มองหลายๆ ครั้งก็มองออกได้

คนที่เซียวเหยียนจิ่งเตรียมไว้ยังมองออก ไม่ต้องพูดถึงเซี่ยซื่อเลย

เซี่ยซื่อเคยเป็นครอบครัวของพวกเขาด้วยนะ

หลังจากนางจำได้แล้วยังสงสัยว่าตาตนเองฝาดไปหรือไม่ ยังสงสัยว่าตนเองคงตาลาย ดังนั้นเลยนวดตาทันที จากนั้นจึงมองพวกเขาอย่างละเอียดอีกครั้ง

ไม่เปลี่ยน ยังคงเป็นสองคนนั้น

เสิ่นเชี่ยวเองก็จำเซี่ยซื่อได้ แม้ว่านางจะรู้ตัวตนฐานะของตนเองแล้ว แต่ยังคงโพล่งออกมาว่า "พี่สะใภ้รอง!"

เซี่ยซื่อคือภรรยาของผู้เฒ่ารองตระกูลหลินและเป็นคนเดียวในตระกูลหลินที่อ่อนโยนเป็นห่วงเสิ่นเชี่ยว ดังนั้นเสิ่นเชี่ยวพอเห็นนาง ดวงตาจึงแดงรื้นขึ้นมา

คำว่าพี่สะใภ้รอง ก็ทำเอาเซี่ยซื่อใจสั่นระริกเช่นกันรีบวางตะกร้าที่หิ้วไว้ลงมา เดินตรงไปหานาง

"ให้ตายเถอะ อา อาเล็กหรือ?"

ไม่ ไม่ใช่อาเล็กชองนางแล้วสิ เซี่ยซื่อยืนอยู่หน้าเสิ่นเชี่ยว ถลึงตาโตอ้าปากค้าง

"พี่สะใภ้รอง ข้าข้าเจอครอบครัวของข้าแล้ว ข้าตอนนี้ชื่อว่าเสิ่นเชี่ยว..."

"เสิ่น...เสิ่นเชี่ยว?"

เสิ่นเชี่ยวกุมมือเซี่ยซื่อไว้แน่น ดูตกใจหน่อยๆ "พี่สะใภ้รอง ท่าน ท่านทำไมจึงมาอยู่ที่บ้านตระกูลฟู่? หรือว่าคนของตระกูลหลินมาอาละวาดอีกแล้ว?"

พวกเขาก่อนหน้านี้ตอนที่ยังอยู่ที่บ้าน คนตระกูลหลินก็มักจะเข้ามาอยู่บ่อยครั้ง ทุกครั้งที่มาก็จะอาละวาด จะเอาเงินเอาของ บางทีก็เข้ามาขอกินขอดื่มกันกลุ่มใหญ่ ทุกครั้งที่มาก็จะเสียงดังวุ่นวาย ทำเอานางทำตัวลำบาก รู้สึกขายหน้ากับสามีอย่างมาก ทั้งกลัวว่าผู้เฒ่าฟู่จะรังเกียจนางเพราะเรื่องนี้

พวกญาติๆ ตระกูลฟู่ที่เข้ามาอาศัยอยู่ด้วย ก็ดูถูกนางมากที่มีบ้านแบบนั้น

เซี่ยซื่อก่อนหน้านี้ถ้าเอ่ยเตือนคนตระกูลหลินขึ้นมา ก็จะถูกฮูหยินอาวุโสหลินด่าจนเลือดซิบเลยทีเดียว

เรื่องของเซี่ยซื่อกับเซี่ยอันห่าว ฟู่จาวหนิงไม่ได้บอกกับพวกเขา ดังนั้นเสิ่นเชี่ยวจึงยังไม่รู้ว่าเซี่ยซื่อหย่าร้างกับผู้เฒ่ารองหลินแล้ว