บทที่ 1433

ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายยังดูยังสับสนอยู่ ยังไม่มีใจจะไปคิดเล็กคิดน้อยนัก

"นี่คือลูกสาวของข้าอันห่าว นางตอนนี้ใช้สกุลเซี่ยเหมือนข้า" เซี่ยซื่อปาดน้ำตาเอ่ยขึ้น

เสิ่นเชี่ยวประคองเซี่ยอันห่าวลุกขึ้น

ดูแล้วเซี่ยซื่อน่าจะมีเรื่องบางอย่างกับตระกูลหลิน ยิ่งไปกว่านั้นในนี้จะต้องเป็นฝีมือของจาวหนิงแน่

"ต้องขอบคุณจาวหนิง นางเก็บแม่ลูกอย่างพวกเรามา ไม่เช่นนั้นพวกเราคงไม่รอดกันแล้ว" เซี่ยซื่อเอ่ยขึ้นทั้งน้ำตา ได้สติขึ้นอีกครั้ง "รีบเข้าห้องเร็ว หิมะตกแล้ว ด้านนอกหนาวมาก"

คนที่เหมือนแมลงกาฝากในตระกูลฟู่พวกนั้นก็ถูกฟู่จาวหนิงกวาดออกไปแล้ว เรื่องนี้สามีภรรยาฟู่จิ้นเชินรู้แล้ว

พวกเขาเข้ามาในโถงใหญ่ ลุงจงป้าจงกับหู่จือล้วนได้ยินการเคลื่อนไหว ทั้งหมดจึงวิ่งเข้ามา

"คุณชาย คุณชายใหญ่กับฮูหยินน้อยกลับมาแล้วหรือ?"

"คุณชาย!"

ป้าจงกับลุงจงวิ่งเข้ามาก่อน พอเห็นฟู่จิ้นเชินชัดๆ พวกเขาก็น้ำตาไหลอาบทันที ทิ้งตัวลงคุกเข่า

"คุณชาย ฮูหยินน้อย พวกท่านกลับมาได้เสียที พวกท่านยังมีชีวิตอยู่ ข้าน้อยรู้อยู่แล้ว ว่าพวกท่านจะต้องมีโชคที่ดีแน่นอน..."

พวกเขาล้วนร้องไห้กันออกมา

ตอนนั้นที่พวกเขาออกไป หู่จือยังเป็นเด็กน้อยอยู่ จึงจำพวกเขาไม่ค่อยได้ แต่ตอนนี้พอเห็นฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยว เขาก็รู้สึกขึ้นทันที ว่าสมแล้วที่เป็นพ่อแม่ของคุณหนู คุณหนูมีเงาของพวกเขาอยู่

นี่จะต้องไม่จำคนผิดแน่นอน

เสี่ยวเถาพอได้ยินข่าวก็เข้ามา นางไม่เคยเห็นสามีภรรยาฟู่จิ้นเชินมาก่อน ถึงอย่างไรตอนนั้นนางก็ยังไม่เกิดเลย

แต่ว่าพวกลุงจงล้วนลงไปคุกเข่า นางกับเฉินซานเองที่ตามเข้ามา จึงยืนอยู่มุมหนึ่ง มองพวกเขาอย่างกระวนกระวายอยากรู้อยากเห็น

ฟู่จิ้นเชินตาแดงรื้น เข้าไปประคองตัวลุงจงกับป้าจงขึ้นมา

"พวกเรากลับมาแล้ว หลายปีนี้ ลำบากพวกท่านจริงๆ ที่ช่วยดูแลพ่อของข้ากับ...จาวหนิง"