บทที่ 1435

ฟู่จาวหนิง! พระชายาอ๋องเจวี้ยน! พวกเขาล้วนได้ยินเรื่องของนางมาไม่น้อย นั่นไม่ใช่คนที่ไปยั่วยุได้เลยนะ นางกระทั่งองค์จักรพรรดิก็ยังกล้าไปต่อปากต่อคำด้วย พวกเขาในสายตาฟู่จาวหนิงไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น!

ถ้าถูกจับจ้องไว้ล่ะก็ พวกเขาหลังจากนี้ได้เดือดร้อนแน่!

คนเหล่านี้ล้วนขวัญเสียกันหมดแล้ว

คนที่ให้พวกเขาเข้ามาเอะอะบอกไว้ว่า ถ้าเอาคนมาเยอะๆ แล้วบวกกับเรื่องเมื่อสิบแปดปีก่อนเข้าไป ฟู่จิ้นเชินจะต้องนึกพวกเจ้าไม่ออก จำพวกเจ้าไม่ได้แน่

ขอแค่เอาคนมามากพอ สถานการณ์วุ่นวายพอ แค่พวกเขาสร้างความวุ่นวายแล้วหนีไป ตระกูลฟู่ก็จับมือใครดมไม่ได้หรอก

แต่ใครจะคิดว่าฟู่จิ้นเชินจะมาไม้นี้?

"ฟู่ สหายฟู่ ไม่ต้องจดหรอก พวกเราก็แค่เจอพวกเจ้าบนถนนเท่านั้น..."

"ใช่ๆๆ ไม่มีใครมาแจ้งพวกเรา"

"พวกเรามีที่มาแหล่งข่าวเสียที่ไหน เข้าใจผิดแล้ว..."

พวกเขาคิดจะถอย ถ้าหากไปถึงฟู่จาวหนิงคงวุ่นวายไม่จบไม่สิ้นแน่

"ในเมื่อมากันแล้ว เช่นนั้นก็มาคุยเรื่องเก่ากันก่อนเถิด อย่าเพิ่งรีบไปกัน" ฟู่จิ้นเชินเอ่ยขึ้นอย่างสงบ "พวกเจ้าไม่ใช่มาหาสหายเก่าอย่างข้าหรอกหรือ?"

"เจ้ากับฮูหยินเพิ่งกลับมา น่าจะเหนื่อยกันแล้ว พวกเราเอาไว้ค่อยมาใหม่"

"ใช่ๆๆ พวกเจ้าพักผ่อนกันก่อนเถอะ พวกเราไม่รีบ ขอตัวก่อนขอตัวก่อน"

คนเหล่านี้ทยอยกันขอตัว รีบหนีออกไปอย่างรวดเร็วแล้ว

มากันกะทันหัน จากไปก็เร็วด้วยเช่นกัน

อย่างกับฝูงผึ้ง บินมาแล้วก็บินไป ทำเอาคนใช้ทั้งหมดมึนงงกันไป

เซี่ยซื่อถามขึ้นอย่างงงงัน "แล้วพวกเขาเข้ามาทำอะไรกันน่ะ?"

ลุงจงส่ายหัว งงเหมือนกัน "หลายปีนี้ ไม่เคยเห็นพวกเขาเข้ามาเลยสักคน"