บทที่ 1438

"เจ้าว่าอะไรนะ?"

ผู้เฒ่าฟู่พอได้ยินคำพูดของเซี่ยซื่อ จึงลุกพรวดขึ้นทันที และเพราะลุกเร็วเกินไป หน้าจึงมืดไปเล็กน้อย ยังดีที่ฟู่จาวเฟยรีบเข้ามาประคองเขา

"ผู้เฒ่าฟู่ ตอนนี้พวกเขาอยู่ในบ้าน จาวหนิงทางนี้มีบอกให้พวกท่านกลับไปไหม?" เซี่ยซื่อมาถึงจวนอ๋องเจวี้ยน ก็ยังต้องถามสถานการณ์ฝั่งนี้ด้วย

พอสิ้นเสียงนาง สือซานก็เดินเข้ามา

"ท่านอ๋องกับพระชายาก่อนหน้านี้สั่งการไว้แล้ว ว่าพอสามีภรรยาคุณชายฟู่กลับมาถึงเมืองหลวง พวกเราจะคุ้มครองท่านผู้เฒ่ากับคุณชายเสี่ยวเฟยกลับบ้านตระกูลฟู่เอง แต่หลังจากกลับไป ขอให้ผู้เฒ่าฟู่กับคุณชายเสี่ยวเฟยอย่าออกจากบ้านไปไหน"

ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนวางแผนไว้นานแล้ว

"ในเมื่อพวกเขากำชับไว้แล้ว เช่นนั้นพวกเราก็รีบกลับไป ไป เร็ว รีบกลับกัน" ดวงตาผู้เฒ่าฟู่แดงรื้น พลังพูดประโยคนี้จบ น้ำตาก็ไหลอาบลงมา

เขารีบกุมมือฟู่จาวเฟย "เสี่ยวเฟย พ่อแม่ของเจ้ากลับมาแล้ว!"

ฟู่จาวเฟยแข็งทื่อไปทั้งตัว

จู่ๆ เขาเองก็ไม่ชัดเจนขึ้นมาว่าตนเองรู้สึกอย่างไร

พ่อม่ผู้ให้กำเนิดกลับมาแล้ว ในที่สุดเขาก็จะได้พบพวกเขาแล้ว

แต่ว่า พวกเขาจะคิดอย่างไรกับตนเองบ้างนะ? หลังจากพบกันแล้ว ควรจะพูดอะไรดี? ถ้าพวกเขาถามถึงชีวิตในช่วงหลายปีนี้ของเขา เขาต้องพูดไหมว่าเขามองผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่แท้ๆ ไปแล้ว?

ถึงอย่างไรนั่นก็เป็นหญิงสาวที่หลอกพ่อกับแม่นางแล้วรีบอุ้มเขาหนีหายไปเลยนะ ในสายตาฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยว หญิงคนนั้นคงเป็นศัตรูกระมัง?

เขามองศัตรูเป็นแม่แท้ๆ มาสิบกว่าปี ตอนนี้เองก็ไม่รู้ควรจะเผชิญหน้ากับพ่อแม่แท้ๆ อย่างไร

สำหรับอดีตของพวกเขา เขาก็ได้ยินมาบ้างในช่วงสองปีนี้ แล้วมันจะกลายเป็นแอ่งคั่นที่ไม่อาจข้ามไปได้ระหว่างพวกเขาไหม?

"เสี่ยวเฟย เสี่ยวเฟย?"

ผู้เฒ่าฟู่เห็นเขาไม่มีปฏิกิริยา จึงยื่นมือมาโบกข้างหน้าเขา ลนลานขึ้นมา

"เสี่ยวเฟย เจ้าเป็นอะไรไป?"